tag:blogger.com,1999:blog-276731792012-01-25T19:08:16.998+02:00<i>τετραειδές πολυθεματικό ανθολόγιο</i>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.comBlogger1951100tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-16278370715567322682012-01-25T17:50:00.001+02:002012-01-25T19:07:25.470+02:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/-UYkdd_ywgJA/TyA12m4ml-I/AAAAAAAAPSI/rK5hEezwAGw/s1600/theatre6-ParakeimenaBlog.jpg"><img style="width: 70px; height: 90px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5701616340518213602" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-UYkdd_ywgJA/TyA12m4ml-I/AAAAAAAAPSI/rK5hEezwAGw/s400/theatre6-ParakeimenaBlog.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-HdcfO-yIpZ8/TyA12JCuqkI/AAAAAAAAPR0/RKPdS9iw0J8/s1600/theatre4-ParakeimenaBlog.jpg"><img style="width: 70px; height: 90px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5701616332507621954" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-HdcfO-yIpZ8/TyA12JCuqkI/AAAAAAAAPR0/RKPdS9iw0J8/s400/theatre4-ParakeimenaBlog.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-SmLuYn5FWfA/TyA110eGmGI/AAAAAAAAPRc/5Nr7qzraO7Y/s1600/theatre1-ParakeimenaBlog.jpg"><img style="width: 70px; height: 90px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5701616326985291874" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-SmLuYn5FWfA/TyA110eGmGI/AAAAAAAAPRc/5Nr7qzraO7Y/s400/theatre1-ParakeimenaBlog.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-aWLNsE1VED4/TyA113GYE-I/AAAAAAAAPRk/GfPQSUTnF3U/s1600/theatre3-ParakeimenaBlog.jpg"><img style="width: 70px; height: 90px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5701616327691080674" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-aWLNsE1VED4/TyA113GYE-I/AAAAAAAAPRk/GfPQSUTnF3U/s400/theatre3-ParakeimenaBlog.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-MrRMxn0IdgQ/TyA12byu4LI/AAAAAAAAPSA/MMY2mZVULGY/s1600/theatre5-ParakeimenaBlog.jpg"><img style="width: 70px; height: 90px; cursor: pointer;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5701616337540800690" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-MrRMxn0IdgQ/TyA12byu4LI/AAAAAAAAPSA/MMY2mZVULGY/s400/theatre5-ParakeimenaBlog.jpg" /></a><br /><br /><strong><span style="color: rgb(221, 221, 102);">Η ΖΩΗ ΕΝΩ ΠΕΡΙΜΕΝΕΙΣ<br /></span></strong><br />Η ζωή ενώ περιμένεις.<br />Παράσταση χωρίς πρόβα.<br />Σώμα χωρίς προσαρμογή.<br />Κεφάλι χωρίς στοχασμό.<br /><br />Δεν ξέρω ποιο ρόλο παίζω.<br />Ξέρω μόνο ότι είναι ο δικός μου,<br />ο μη εναλλάξιμος ρόλος.<br /><br />Το τι πραγματεύεται το έργο<br />θα πρέπει να το μαντέψω μόνο<br />πάνω στη σκηνή.<br /><br />Φτωχά προετοιμασμένη για την αξιοπρέπεια της ζωής<br />μόλις που συγχρονίζομαι στον ρυθμό της δράσης που μου έχει επιβληθεί.<br />Αυτοσχεδιάζω, παρόλο που απεχθάνομαι τους αυτοσχεδιασμούς.<br />Σε κάθε βήμα σκοντάφτω πάνω στην άγνοιά μου.<br />Ο τρόπος της ζωής μου, μυρίζει επαρχιωτισμό,<br />τα ένστικτά μου είναι ενός ερασιτέχνη.<br />Ο τρόμος της σκηνής, παρότι μια δικαιολογία, είναι στο έπακρο ταπεινωτικός.<br />Το ίδιο οδυνηρές αισθάνομαι και τις ελαφρυντικές περιστάσεις.<br /><br />Δεν γίνεται ν' ανακαλέσω λέξεις και ανακλαστικά,<br />ασυμπλήρωτη μένει η καταμέτρηση των άστρων,<br />κι ο χαρακτήρας που υποδύομαι κουμπώνεται στη διαδρομή σαν ένα πανωφόρι —<br />αυτές είναι οι θλιβερές συνέπειες της τόσης μου βιασύνης.<br /><br />Ας γινόταν μόνο να δοκιμάσω την εμπειρία μιας Τετάρτης πριν την ώρα της,<br />ή να επαναληφθεί πάλι μόνο μια Πέμπτη!<br />Όμως εδώ είναι σχεδόν Παρασκευή, μ' ένα σενάριο που δεν το ξέρω.<br />Είναι δίκαιο αυτό — ρωτάω<br />(με μια βραχνάδα στη φωνή μου<br />γιατί δεν μου επέτρεψαν ούτε καν να καθαρίσω τον λαιμό μου στα παρασκήνια).<br /><br />Είναι απατηλή η σκέψη ότι πρόκειται μόνο για ένα λαϊκό παιχνίδι έρωταποκρίσεων<br />που διεξάγεται σε πρόχειρο χώρο. Όχι.<br />Στέκομαι στο μέσο του σκηνικού και βλέπω πόσο στέρεο είναι.<br />Κατάπληκτη μένω απ' την ακρίβεια σ' όλα του τα υποστυλώματα.<br />Η περιστρεφόμενη σκηνή έχει από καιρό μπει σε λειτουργία.<br />Ακόμα και τα πιο μακρινά φώτα της ράμπας έχουν ανάψει.<br />Ω, δεν έχω καμιά αμφιβολία ότι αυτή είναι η πρεμιέρα.<br />Κι οτιδήποτε κάνω<br />θ' αλλάζει πάντοτε σ' εκείνο που έχω ήδη κάνει.<br /><br /><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><strong><em>Wislawa Szymborska</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Μια ποιητική διαδρομή-<br />*μτφ: <strong>Βασίλης Καραβ</strong>ίτης<br /></span></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color: rgb(221, 221, 102);">ΕΝΑ ΣΕΝΑΡΙΟ</span></strong><br /><br />Σκηνοθετώ τη ζωή μου<br />Συγγραφέας, σκηνοθέτης, πρωταγωνιστής,<br />Και θεατής στο σενάριο τούτο.<br />Με τα φώτα γυρισμένα<br />Να παρακολουθώ κάθε μου κίνηση<br />Κάθε ατάκα<br />Κάθε κόμπο συγκίνησης, που κάνει το στήθος μου να πάλλεται.<br />Σκοντάφτω στα παλιά σανίδια τούτου του θεάτρου<br />Αγωνιώ την έκβαση του δράματος<br />Χωρίς να γνωρίζω το τέλος, αλλά ούτε και τη συνέχεια.<br />Κάθε μου λέξη,<br />Μια καινούργια αράδα<br />Σε τούτο το κείμενο.<br />Χαμένες οι φράσεις που ποτέ δεν είπα<br />Χαμένες οι κινήσεις που ποτέ δεν έκανα<br />Πολύτονος μονόλογος<br />Με τους κομπάρσους να περιφέρονται,<br />Ίδιες σκιές,<br />Αθόρυβα,<br />Ανέκφραστα,<br />Αδιάφορα<br />Δίνοντας μόνο αφορμές<br />Για νοσταλγικές στιγμές<br />Και βλέμμα θλιμμένο.<br /><br /><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><strong>Θεοδοσία Παπαδοπούλου</strong><br /><span style="font-size:85%;">(Πολύτονος μονόλογος)<br />- Εξώπολις, τχ. 22-</span><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color: rgb(221, 221, 102);">ΣΤΑ ΠΑΡΑΣΚΗΝΙΑ ΤΟΥ ΘΕΑΤΡΟΥ,<br />ΠΡΙΝ ΑΡΧΙΣΕΙ Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΤΗΣ ΦΑΥΣΤΑΣ.<br /><span style="font-size:85%;">ΕΥΕΡΓΕΤΙΚΗ ΤΗΣ ΕΥΑΓΓΕΛΙΑΣ ΠΑΡΑΣΚΕΥΟΠΟΥΛΟΥ</span></span></strong><br /><br />"Το θέατρον ασφυκτιά" της είπε. "Τα διαμάντια των κυριών στα θεωρεία είναι κάτι το ασύλληπτο. Οι ανθοδέσμες γέμισαν σχεδόν ολόκληρη τη σκηνή και, απ' όσο έμαθα, και τις εισόδους του θεάτρου, και μερικοί τις έστειλαν κιόλας στο ξενοδοχείο σας. Πιθανόν μέσα στους φακέλους, μαζί με τα επισκεπτήρια, θα έχουν και κάποιο δώρο. Πρέπει να πεταχτώ μέχρι το ξενοδοχείο, μήπως βρεθεί κανείς επιτήδειος και σας κλέψει. Δύο λεπτών υπόθεση είναι". "Να κάτσεις στ' αυγά σου. Δεν εγκαταλείπουν το θέατρο, καημένε μου. Φοράς και το κοστούμι του ρόλου σου, το ξεχνάς αυτό; Θα γίνουμε ρεζίλι. Δεν μας έφτανε ο Πατρίδης, τώρα θα κυνηγάμε κι εσένα. Λοιπόν: Tο θέατρο δεν το εγκαταλείπουν ποτέ, τ' ακούς; Ακόμη κι αν γίνει σεισμός, αγάπη μου, ακόμη κι αν γκρεμιστεί, ακόμη κι αν κηρυχτεί πόλεμος και βουλιάξει όλο μαζί, εμείς, τ' ακούς, όλοι εμείς θα βγούμε τελευταίοι, όπως οι καπετάνιοι όταν βουλιάζει το καράβι τους.<br /><br /><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><strong><em>Μάνος Ελευθερίου</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Ο καιρός των χρυσανθέμων-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color: rgb(221, 221, 102);">ΣΕ ΑΔΕΙΟ ΘΕΑΤΡΟ<br /></span></strong><br />Σε άδειο θέατρο χωρίς τους θεατές<br />μέσα στη νύχτα σαν καράβι ταξιδεύεις,<br />βρίσκεις λιμάνια που βουλιάξανε στο χθες<br />και να βρεθείς ξανά στο χάος κινδυνεύεις.<br /><br />... ... ...<br />Είχα μι' αγάπη τ' όνειρό μου ν' ακουμπώ<br />κι έγινε θέατρο κι αυτό πυρπολημένο,<br />δεν έχει πόρτα μήτε είσοδο να μπω<br />μονάχα ένα θεατή και μεθυσμένο...<br /><br /><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><strong><em>Σταύρος Σιόλας / Μάνος Ελευθερίου</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με τον Αλκίνοο Ιωαννίδη)</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-1627837071556732268?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-22508443168461586702012-01-03T07:47:00.004+02:002012-01-03T17:25:30.186+02:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-KSxFo9c5Gzs/TwI_FlaxO7I/AAAAAAAAPPY/qmgvK_WOgWI/s1600/parathiro-poros.jpg"><img style="width: 73px; height: 110px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693182244126014386" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-KSxFo9c5Gzs/TwI_FlaxO7I/AAAAAAAAPPY/qmgvK_WOgWI/s400/parathiro-poros.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-KSxFo9c5Gzs/TwI_FlaxO7I/AAAAAAAAPPY/qmgvK_WOgWI/s1600/parathiro-poros.jpg"><img style="width: 73px; height: 110px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693182244126014386" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-KSxFo9c5Gzs/TwI_FlaxO7I/AAAAAAAAPPY/qmgvK_WOgWI/s400/parathiro-poros.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-KSxFo9c5Gzs/TwI_FlaxO7I/AAAAAAAAPPY/qmgvK_WOgWI/s1600/parathiro-poros.jpg"><img style="width: 73px; height: 110px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693182244126014386" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-KSxFo9c5Gzs/TwI_FlaxO7I/AAAAAAAAPPY/qmgvK_WOgWI/s400/parathiro-poros.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-KSxFo9c5Gzs/TwI_FlaxO7I/AAAAAAAAPPY/qmgvK_WOgWI/s1600/parathiro-poros.jpg"><img style="width: 73px; height: 110px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693182244126014386" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-KSxFo9c5Gzs/TwI_FlaxO7I/AAAAAAAAPPY/qmgvK_WOgWI/s400/parathiro-poros.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-KSxFo9c5Gzs/TwI_FlaxO7I/AAAAAAAAPPY/qmgvK_WOgWI/s1600/parathiro-poros.jpg"><img style="width: 73px; height: 110px;" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5693182244126014386" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-KSxFo9c5Gzs/TwI_FlaxO7I/AAAAAAAAPPY/qmgvK_WOgWI/s400/parathiro-poros.jpg" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color: rgb(0, 51, 51);">Μισανοίγω το παράθυρο<br />να μπει το βραδινό αεράκι<br />της μνήμης</span><br /><br /><span style="color: rgb(221, 221, 102);">Γιάννης Ευσταθιάδης</span></em></strong><br /><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><span style="font-size:85%;">-Ενικού αριθμού-</span><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color: rgb(221, 221, 102);">ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ</span></strong><br /><br />Σήμερα το πρωί άνοιξα όλα τα μεγάλα παράθυρα<br />Της κάμαράς μου, το φως εισέδυσε<br />Σαν μια γάζα κρυστάλλινη, και το 'πιασα<br />Στον τοίχο μου για να το κορνιζώσω.<br />Και να 'μαι που το βλέπω να κυριεύει<br />Το δωμάτιό μου, και να 'μαι που κυττώ<br />Την όλο τρυφερή αγάπη λογχομονομαχία<br />Φωτός και ίσκιου - του κρύου και του θερμού.<br />Κινείται για να βρει ένα δωμάτιο ανοιχτό<br />Ν' αγκαλιαστεί με ίσκιους. Και τώρα<br />Που το φως θρονιάστηκε, λέω<br />Πια να μην ξανακλείσω τα παράθυρά μου.<br /><br /><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><strong><em>Jay Wright</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Ρίτα Μπούμη Παπά<br /></strong>-Ο Μαύρος αδερφός, Παγκόσμια Ανθολογία Νέγρικης Ποίησης-</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color: rgb(221, 221, 102);">ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ ΑΠ' ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ<br /></span></strong><br /><strong><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><span style="font-size:85%;">Ι</span> </span></strong><br />Η ωραία κόρη ξέχασε<br />ανοιχτά τα παντζούρια ρεμβάζοντας.<br />Ήρθε η νύχτα και κόλλησε στο τζάμι<br />το πρόσωπό της. Την κοιτάζει<br />με τ' άπειρα μάτια των άστρων της.<br /><br />Η κόρη στρέφοντας το βλέμμα στο παράθυρο<br />δε βλέπει παρά τον εαυτό της<br />σ' ένα στιλπνό μαύρο καθρέφτη.<br /><br /><strong><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><span style="font-size:85%;">ΙΙ</span> </span></strong><br />Στο δρόμο περνά ένας νέος.<br />Αντικρίζει το φωτεινό παράθυρο<br />Και σταματά. Όλα διακρίνονται<br />μες στο δωμάτιο: Το κάδρο στον τοίχο,<br />τ' αμπαζούρ, το τραπέζι,<br />το κορίτσι που ακουμπά το πηγούνι<br />στο χέρι του.<br /><br />Κοιτάζει προς τον δρόμο.<br />Να τον είδε;<br /><br /><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><strong><em>Γιώργης Μανουσάκης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Εντευκτήριο, τχ.86-</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><strong>Η ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ</strong></span><br /><br />Κι όταν έκλεισε η πόρτα πίσω τους κι έμεινε το παράθυρο ανοιχτό, ένα μαύρο τετράγωνο που όριζε τη μεγάλη νύχτα, ο Γιάννης έχασε το θάρρος του, ένοιωσε τα χέρια του να παγώνουν. Και τον έπιασε ρίγος. Η Λίζη τον αγκάλιασε και τον κοίταξε στα μάτια. "Το αποφασίσαμε", του είπε, "το έχουμε αποφασίσει.". Άγγιξε με το στόμα το στόμα του κι έδωσε πάλι τη λύση.<br />... ... ...<br />"Τώρα χαθήκαμε πια. Κι ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις Γιάννη."<br />"Θα γνωριστούμε", της είπε.<br /><br /><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><strong><em>Αντώνης Βουσβούνης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Η παλίρροια-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color: rgb(221, 221, 102);">ΑΝΟΙΞΕ ΑΝΟΙΞΕ<br /></span></strong><br />Το παράθυρο κλεισμένο, σφαλισμένο, σκοτεινό,<br />για ποιο λόγο δεν τ' ανοίγεις, πεισματάρα, να σε ιδώ;<br />Ξεροστάλιασα στ’ αγιάζι, ώρες να σου τραγουδώ,<br />η καρδιά μου φλόγες βγάζει, μα δε βγαίνεις να σε ιδώ<br /><br />Άνοιξε, άνοιξε, γιατί δεν αντέχω,<br />φτάνει πια, φτάνει πια, να με τυραννάς<br /><br /><em><span style="font-size:85%;">(άνοιξε, άνοιξε, γιατί δεν αντέχω<br />φτάνει πια, φτάνει πια, να με τυραννάς...)</span></em><br /><br /><strong><em><span style="color: rgb(221, 221, 102);">Γιάννης Παπαϊωάννου / Χαράλαμπος Βασιλειάδης<br /></span></em></strong><span style="font-size:85%;"><span style="color: rgb(221, 221, 102);">(με την</span> </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=qbrsiN9u0OM"><u><span style="font-size:85%;">Φλέρυ Νταντωνάκη</span></u></a><span style="color: rgb(221, 221, 102);"><span style="font-size:85%;">)</span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-2250844316846158670?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-1940080409622206812011-12-21T23:42:00.007+02:002011-12-22T13:16:18.194+02:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-GtPnZRV_Og4/TvIHC00GgaI/AAAAAAAAPNU/tb09B-QocZA/s1600/monaksia-taParakeimenaBlog.jpg"><img style="WIDTH: 79px; HEIGHT: 113px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688617024440664482" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-GtPnZRV_Og4/TvIHC00GgaI/AAAAAAAAPNU/tb09B-QocZA/s400/monaksia-taParakeimenaBlog.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-GtPnZRV_Og4/TvIHC00GgaI/AAAAAAAAPNU/tb09B-QocZA/s1600/monaksia-taParakeimenaBlog.jpg"><img style="WIDTH: 79px; HEIGHT: 113px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688617024440664482" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-GtPnZRV_Og4/TvIHC00GgaI/AAAAAAAAPNU/tb09B-QocZA/s400/monaksia-taParakeimenaBlog.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-GtPnZRV_Og4/TvIHC00GgaI/AAAAAAAAPNU/tb09B-QocZA/s1600/monaksia-taParakeimenaBlog.jpg"><img style="WIDTH: 79px; HEIGHT: 113px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688617024440664482" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-GtPnZRV_Og4/TvIHC00GgaI/AAAAAAAAPNU/tb09B-QocZA/s400/monaksia-taParakeimenaBlog.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-GtPnZRV_Og4/TvIHC00GgaI/AAAAAAAAPNU/tb09B-QocZA/s1600/monaksia-taParakeimenaBlog.jpg"><img style="WIDTH: 79px; HEIGHT: 113px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688617024440664482" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-GtPnZRV_Og4/TvIHC00GgaI/AAAAAAAAPNU/tb09B-QocZA/s400/monaksia-taParakeimenaBlog.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-GtPnZRV_Og4/TvIHC00GgaI/AAAAAAAAPNU/tb09B-QocZA/s1600/monaksia-taParakeimenaBlog.jpg"><img style="WIDTH: 79px; HEIGHT: 113px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5688617024440664482" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-GtPnZRV_Og4/TvIHC00GgaI/AAAAAAAAPNU/tb09B-QocZA/s400/monaksia-taParakeimenaBlog.jpg" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#d3d3d3;)">Είναι Πέμπτη. Αυτό δεν προσθέτει τίποτα. Είναι απόγευμα. Αυτό αφαιρεί. Είναι καιρός βροχερός. Αυτό περιπλέκει. Είσαι μόνος σου, κι αυτό προσθέτει, αφαιρεί, περιπλέκει.</span><br /></em><br /><em style="color:#dddd66">Κική Δημουλά</em><br /></strong><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">-εκτός σχεδίου-</span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΟΤΑΝ ΤΗ ΝΥΧΤΑ<br /></span></strong><br />Όταν τη νύχτα κάθεσαι μόνη<br />γεμάτη σκέψεις,<br />κι η μοναξιά τριγυρίζει<br />στο σκοτεινό δωμάτιο<br />με βήματα γάτας και την τρίχα σηκωμένη<br />σαν να 'ρχεται θύελλα,<br /><br />σε παρακαλώ,<br /><br />ανάμεσα στα ονόματα που θα καλέσεις<br />να μοιραστούν τη μοναξιά και το σκοτάδι,<br />φώναξε, πρώτον, εμένα...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Δημήτρης Ραβάνης-Ρεντής</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Διπλός χρόνος-</span><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΜΟΝΑΞΙΑ<br /></span></strong><br />Η μοναξιά σα μια βροχή συμβαίνει.<br />Από τη θάλασσα στα δειλινά ανεβαίνει,<br />απ' τους απόμερους, κρυφούς αγρούς πηγαίνει,<br />στον ουρανό που την κατέχει πάντοτε όλη.<br />Και τότε από τον ουρανό πέφτει στην πόλη.<br /><br />Βρέχει εδώ κάτω σ' ερμαφρόδιτες στιγμές,<br />που είναι οι στράτες όλες στην αυγή στραμμένες<br />κι όταν δεν έχουν κάτι βρει δυο ηδονές<br />κι έτσι χωρίζουν απογοητευμένες,<br />κι είναι ψυχές γεμάτες μίσος ξαπλωμένες<br />σ' ένα κρεβάτι που αντάμα τις κρατάει:<br /><br />Η μοναξιά με τα ποτάμια τότε πάει...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Rainer Maria Rilke</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Λένια Ζαφειροπούλου<br /></strong>-ποιητική, τεύχος έβδομο-<br /></span></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΝΥΧΤΟΛΟΓΙΟ</span></strong><br /><br />Η φρικιαστική αίσθηση της μοναξιάς, η επικοινωνία με τους άλλους, η αγωνία σου μπροστά στη βεβαιωμένη τώρα πια αδυνατότητα αυτής της επικοινωνίας. Ακολουθεί μια σύντομη αλύπητη διερεύνηση του εγώ, έρχεται η νύχτα σε πολλαπλασιάζει πότε με πραγματικότητες, πραγματικές αισθήσεις, πότε με παραισθήσεις κι όνειρα. Έχει ανοίξει το κορμί σου όλες τις πόρτες του και μπαίνουν μέσα του τα πάντα, τρέφεσαι και λεηλατείσαι σαν κτήνος. Την άλλη μέρα ακμαίος, δε συνέβη τίποτα. Le sentiment de ne pas comprendre autrui n'est pas de ceux qui troublent les nuits de beaucoup de personnes.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Τάκης Σινόπουλος<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Νυχτολόγιο-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΟΠΟΙΟΣ ΜΕΤΡΑΕΙ Τ' ΑΣΤΡΑ<br /></span></strong><br />Η μοναξιά αργά μιλά<br />με λόγια κουρασμένα<br />τρέχει ο χρόνος σιωπηλά<br />και συ ξεχνάς εμένα<br /><br />Η μοναξιά δε βιάζεται<br />ο χρόνος πάντα τρέχει<br />και ό,τι δε μοιράζεται<br />στο τέλος δεν αντέχει<br /><br />Η μοναξιά χωρίς κραυγές<br />υψώνει γύρω κάστρα<br />βγάζει στα χείλη του πληγές<br />όποιος μετράει τ' άστρα<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Νίκος Καραβηράκης / Ηλίας Κατσούλης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με τον Νίκο Ανδρουλάκη)</span></span><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-194008040962220681?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-702336871204784382011-12-02T17:23:00.001+02:002011-12-21T19:44:52.792+02:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/-iZ_mLFXJA-w/TtrVGAbgATI/AAAAAAAAPFE/qfxqgVQweBo/s1600/1.jpg"><img style="WIDTH: 79px; HEIGHT: 111px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682088179052577074" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-iZ_mLFXJA-w/TtrVGAbgATI/AAAAAAAAPFE/qfxqgVQweBo/s400/1.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-DvW9lcJvuBY/TtrVFll1TpI/AAAAAAAAPE4/vgQ6ptD9Sko/s1600/2.JPG"><img style="WIDTH: 79x; HEIGHT: 111px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682088171848158866" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-DvW9lcJvuBY/TtrVFll1TpI/AAAAAAAAPE4/vgQ6ptD9Sko/s400/2.JPG" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-j1DepYxQfoE/TtrVFhgmh1I/AAAAAAAAPEo/e-FEiuFBw3g/s1600/3.JPG"><img style="WIDTH: 79px; HEIGHT: 111px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5682088170752477010" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-j1DepYxQfoE/TtrVFhgmh1I/AAAAAAAAPEo/e-FEiuFBw3g/s400/3.JPG" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-BOn2qNmuOqI/Tt6OzEYUDLI/AAAAAAAAPGM/TEbI3KKQETY/s1600/4-.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 79px; height: 111px;" src="http://1.bp.blogspot.com/-BOn2qNmuOqI/Tt6OzEYUDLI/AAAAAAAAPGM/TEbI3KKQETY/s400/4-.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683136787788336306" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-w-C8itB7C_o/Tt6OOIMvFEI/AAAAAAAAPGA/wWfJ-djr6q8/s1600/5-%253D.JPG"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 79px; height: 111px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-w-C8itB7C_o/Tt6OOIMvFEI/AAAAAAAAPGA/wWfJ-djr6q8/s400/5-%253D.JPG" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5683136153158358082" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#ffffff;">Η θάλασσα,<br />από μακριά στα γέλια σκάει<br />και αμέριμνα κυλάει.<br />Τον αφρό έχει για δόντια<br />και τον ουρανό για χείλη.</span></em></strong><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Federico García Lorca</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">απόδοση: <strong>Α.Ι. Λιβέρης</strong><br />-Περίπλους, τχ. 50-</span><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΜΠΛΕ ΒΑΘΥ</strong></span><br /><br /><strong>ΙΙ</strong><br />Πάλι τα κύματα<br />—ένα χάδι ανέμου αρκεί—<br />ατίθασα καθώς είναι<br />αδάμαστα όπως ο χρόνος<br />κάθε μέρα, κύμα το κύμα<br />κι άλλο νερό της λησμονιάς.<br /><br /><strong>ΙΙΙ<br /></strong>Η θάλασσα φέγγει μακρινή<br />καθώς την αγναντεύεις<br />απ' τη δική σου κορφή, τη δυσπρόσιτη,<br />τώρα πια το χρώμα της βαθύ<br />μέχρι την άκρη τ' ουρανού,<br />το χείλος της αβύσσου,<br />μπλε βαθύ.<br /><br /><strong>ΙV<br /></strong>Κι αν ποτέ προσπαθήσεις<br />να πλησιάσεις<br />στο χρώμα το άγριο,<br />σ' αυτή τη μνήμη την πικρή,<br />θυμήσου, πριν χαθείς στην όψη της,<br />στη μυρωδιά, στην αίσθηση,<br />να κοιτάξεις, γι' άλλη μια φορά,<br />στον καθρέφτη του χρόνου,<br />στο γαλάζιο ουρανό σου<br />ν' ανασάνεις βαθιά<br />την αρμύρα,<br />την πίκρα να γευτείς.<br />Και η θάλασσα θα σε δεχτεί,<br />τη μεγάλη φυγή σου να πάρει.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Άλκηστις Μαυροκεφάλου</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Κουκούτσι, τχ.1-</span><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ<br /></span></strong><br />Σκέφτομαι τη θάλασσα που έρχεται,<br />Που είναι τόσο μεγάλη,<br />Που σιωπά τις ώρες,<br />Τις ώρες που σκέφτομαι,<br />Και σκέφτομαι τη θάλασσα,<br />Τη θάλασσα που έρχεται,<br />Που μεγαλώνει,<br />Μεγαλώνει κι ο ήλιος τη μέρα,<br />Και η θάλασσα γίνεται γαλάζια και δυνατή<br />Και μεγαλώνει -<br />Και περνά.<br />Περνά και γίνεται μεγάλη<br />Και μεγαλώνει και έρχεται<br />Και γω σκέφτομαι:<br />Σκέφτομαι ότι είμαι η θάλασσα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Stig Larsson</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">μτφ: <strong>Βασίλης Παπαγεωργίου</strong><br />-Σύγχρονοι Σουηδοί Ποιητές-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΕΛΕΓΕΙΑ ΓΙΑ ΜΙΑ ΚΥΡΙΑ ΠΟΥ ΝΟΣΤΑΛΓΟΥΣΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ<br /></span></strong><br /><div align="justify">— Θυμάσαι την πρώτη φορά που 'δες τη θάλασσα;<br />— Ήμουν πολύ μικρή. Με κρατούσαν στην αγκαλιά τους. Έκλαψα πολύ, ώσπου κατάφερα να με οδηγήσουν στην παραλία για να γευτώ το νερό. Ήταν βελούδινο σαν το γαλάζιο φουστάνι της μαμάς μου. Το άγγιξα. Ήταν κρύο, τόσο που ανατρίχιασαν τα χέρια μου. Ήθελα να πάρω μαζί μου ένα κομμάτι θάλασσα για να παίζω. Μου το 'σκαζε όμως μέσα από τα δάχτυλα μου, παρ' όλη τη δύναμη που έβαζα κλείνοντας τη φούχτα.<br />— Μην κλαις, θα σου αγοράσουμε μια σβούρα, μια κούκλα...<br />— Θα σε πάμε στο πανηγύρι...<br /><br />Αλλά εγώ ήθελα ένα κομμάτι θάλασσα για να παίζω. Αυτό που μ' άρεσε απ' όλα πιο πολύ ήταν το γαλάζιο χρώμα της, η μέχρι τότε άγνωστη σε μένα μυρωδιά της, και ο ψίθυρος των κυμάτων.<br /><br />— Απ' τη θάλασσα, κοριτσάκι μου, τα καράβια φτάνουν σ' άλλες χώρες, σε μεγάλες πόλεις πολύ μεγαλύτερες από τη δική μας, όπου υπάρχουν πολλά αυτοκίνητα, ηλεκτρικό ρεύμα, πανύψηλα σπίτια, κύριοι και κυρίες που σεργιανάνε...<br /><br />Ήταν η φωνή της νταντάς του μικρότερου αδελφού μου, αλλά εγώ ούτε την πρόσεχα. Κοίταζα το γαλάζιο που έσβηνε στον ορίζοντα, όπου ο καπνός ενός καραβιού ζωγράφιζε σύννεφα. Άρχιζα τότε, χωρίς να ξέρω το γιατί, να λαχταρώ με νοσταλγία τη γεύση της θάλασσας, τη γεύση της πρώτης εκείνης ρουφηξιάς αλατιού. Αργότερα, στα βιβλία, διάβασα ότι οι δρόμοι της θάλασσας οδηγούν σε συννεφιασμένα λιμάνια, ή σε λιμάνια πλημμυρισμένα με φώτα, σε λιμάνια καπνού, σε λιμάνια άσπρων πόλεων, που αλώνισα πολλές φορές με μισόκλειστα μάτια. Αλλά ποτέ δεν ξανάδα εκείνο το γαλάζιο της θάλασσας, που μια μέρα, όταν ήμουν μικρή, με συνεπήρε στην παραλία, πάει πια πολύς καιρός.</div><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Carme Riera</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">μτφ: <strong>Μαρία Χοσέ Λούμπετ</strong> - <strong>Αλίκη Αλεξανδρή</strong><br />-Μάρτυρές μου οι γλάροι-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΑΛΑΣΣΑ ΠΛΑΤΙΑ</span></strong><br /><br />Θάλασσα πλατιά, σ’ αγαπώ γιατί μου μοιάζεις<br />θάλασσα βαθιά<br />Μια στιγμή δεν ησυχάζεις - λες κι έχεις καρδιά -<br />την καρδιά μου τη μικρούλα τη φτωχιά<br /><br />Όνειρα τρελλά, που πετούν στο κύμα πάνω<br />φτάνουν στην καρδιά<br />και τα νιάτα μας ξυπνάνε όνειρα τρελλά<br />και οι πόθοι φτερουγίζουν σαν πουλιά<br /><br />Έχω έναν καημό που με τρώει γλυκά και με λιώνει<br />Έχω έναν καημό - θα ’ρθω να στον πω<br />αδερφή μου εσύ θάλασσα που σ’ αγαπώ<br />... ... ...<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Μάνος Χατζιδάκις / Γιώργος Ρούσσος</span></em></strong><br /><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">(*με την </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=_w96InY3CWA&amp;feature=related"><u><span style="font-size:85%;color:#c3c3c3;">Νάνα Μούσχουρη</span></u></a><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">, αλλά<br />και με τον </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=9QiGqrg0_bg"><u><span style="font-size:85%;color:#c3c3c3;">Μάριο Φραγκούλη</span></u></a><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">, ε, και<br />με την </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=h0Yp7R2VIM0"><u><span style="font-size:85%;color:#c3c3c3;">Αλίκη Βουγιουκλάκη</span></u></a><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">)<br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-70233687120478438?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-19595942649963590362011-11-17T07:34:00.002+02:002011-12-04T18:10:56.589+02:00<div align="justify"><a href="http://tinypic.com/?ref=2yvp9ol" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i40.tinypic.com/2yvp9ol.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=2yvp9ol" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i40.tinypic.com/2yvp9ol.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=2yvp9ol" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i40.tinypic.com/2yvp9ol.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=2yvp9ol" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i40.tinypic.com/2yvp9ol.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=2yvp9ol" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i40.tinypic.com/2yvp9ol.jpg" /></a><br /><a href="http://ozoirosmathitis.blogspot.com/search/label/%CE%A3%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%B9%CE%BA%CE%AD%CF%82%20%CE%B3%CE%B9%CE%BF%CF%81%CF%84%CE%AD%CF%82%20-%20%CE%A0%CE%BF%CE%BB%CF%85%CF%84%CE%B5%CF%87%CE%BD%CE%B5%CE%AF%CE%BF"><u><span style="font-family:arial;font-size:85%;color:#333333;">της μαθήτριας Μαρίας Κυριακάκη του 2ου Δημ. Σχολείου Χανίων</span></u></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#663366;">Οι άκαπνοι πήρανε την εργολαβία<br />της εξύμνησής τους.<br />Αυτοί που τότε συστήνανε φρόνηση<br />χρεώθηκαν το μερεμέτισμα της ιστορίας τους.<br />Τι απόμεινε για τους μαχητές του Νοέμβρη;</span></em></strong><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Νάντια Βαλαβάνη</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Φώτα Πορείας 1-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΝΤΙΣΤΑΣΟΥ</span></strong><br /><br />Ουδείς γνωρίζει σ' αυτήν την σκότεινη νύχτα<br />το σημείον ανατολής ή της δύσης.<br />Η φαντασία μας αναπλάθει<br />το φως το ερχόμενον από τα βάθη μας<br />και καθρεπτίζομεν τα πρόσωπά μας<br />στο κρυφό του φως<br />παίρνοντας θάρρος<br />ελπίδα διά την αύριον.<br />Η ομιλία μας σιωπηλή<br />ή δια ψιθύρου<br />στο ους του ενός και του άλλου<br />της ιδίας τραυματικής ζωής.<br />Ο με την σπάθαν παίρνων την εξουσίαν<br />την ιδίαν τύχη θα υποστεί.<br />... ... ...<br />Δεσμοφύλαξ εφάνη επί της θύρας<br />κρατών πινάκιον φακής<br />και εν σωφρονιστικόμ μαστίγιον.<br />Ο λόγος ωχρός έναντι της αληθείας.<br />Αι πληγαί, οι βόγγοι<br />Αι ελπίδαι που τρέχουσι<br />εις τα βάθη απλησίαστων χρωμάτων<br />να διασώσουν την ύπαρξιν αυτών.<br />Και μίαν ακόμα ολεθρίαν νύχτα<br />γευματίσαμε ματωμένα όνειρα.<br />...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Ντίνος Ταξιάρχης</strong></em><br /><span style="font-size:85%;">-Η τρέμουσα νύχτα' Πολυτεχνείο-</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΧΡΟΝΙΚΟ ΤΩΝ ΤΡΙΩΝ ΗΜΕΡΩΝ</span></strong><br /><br />Ώρα 12.45'. Το τραγούδι και οι τοίχοι. Οι δρόμοι και τα πρόσωπα. Τα δάκρυα και οι φωνές των παιδιών. Και πάλι το τραγούδι. Κολλημένο στους τοίχους. Και οι τοίχοι το αναμεταδίνουν. Ολόκληρο. Συμπαγές. Στρογγυλό. Τετράγωνο. Ορθογώνιο. Κυκλικό. Παραλληλόγραμμο. Επίπεδο. Αιχμηρό. Άναυδο. Ένα τραγούδι άναυδο. Καταμεσίς στη νύχτα. Και η πολύπαθη γενιά μας. Και τα χαμένα της όνειρα. Και τα παιδιά που δεν είδαν ακόμα, γιατί τόσο άξαφνα πέτρωσε καταμεσίς στη νύχτα ένα τέτοιο τραγούδι. Που δεν είδαν ακόμα γιατί τόσο άξαφνα έμεινε άναυδο και χωρίς ανάσα ένα τραγούδι που ως εκείνη τη στιγμή πολλαπλασιαζότανε. Έγινε έτσι, και κατάλαβαν: Το τραγούδι έπιανε χώρο από χιλιάδες πρόσωπα μέσα στη μέση μιας αφιλόξενης νύχτας. Το τραγούδι από τη μια. Έτοιμο. Πανέτοιμο για όποια πέτρα. Για όποιο μικρό και απαίσιο φόβο μέσα σ' αυτή τη νύχτα. Για όποια απειλή. Από τη μια λοιπόν το τραγούδι. Από την άλλη, ένας θόρυβος τρελός, άγριος, παράφρων θόρυβος, ογκώδης, φρικαλέος, επερχόμενος.<br /><br />Ωρα 12.55'. Η είδηση : «Τα τανκς κατευθύνονται μέσα στη νύχτα με προορισμό το χώρο συγκεντρώσεως των φοιτητών».<br /><br /><em><strong><span style="color:#dddd66;">Κωστούλα Μητροπούλου<br /></span></strong></em><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=NgOMOEpUsak"><u><b><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΠΡΟΣΚΥΝΗΜΑ</span></u></b></a><br /><br />Πάμε κι εμείς στην αυλή του φθινόπωρου<br />πίσω απ' τα πετρωμένα στάχυα του καλοκαιριού<br />Πάμε κι εμείς στα παιδιά που κοιμήθηκαν<br />κάτω απ' τα ματωμένα νύχια του περιστεριού<br /><br />Πάμε να δεις την αυλή που μεγάλωσαν<br />δυο παιδιά ερωτευμένα, δυο παιδιά του καημού<br /><br />Ορέστη απ' το Βόλο, Μαρία απ' τη Σπάρτη,<br />γυρεύω το γιο μου<br />Ορέστη απ' το Βόλο, Μαρία απ' τη Σπάρτη,<br />την κόρη μου θέλω<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Σταύρος Ξαρχάκος / Ιάκωβος Καμπανέλλης<br /></strong></em><span style="font-size:85%;">(με τον </span></span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Ni4xNs-NCLc&amp;feature=related"><u><span style="font-size:85%;color:#dddd66;"><strong>Νίκο Δημητράτο</strong></span></u></a><span style="color:#dddd66;"> </span><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">και τον θίασο<br />της παράστασης </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=XDR5sO6XJm0&amp;feature=related"><u><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">Το μεγάλο μας τσίρκο</span></u></a><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">*<br />-*από την παράσταση της μεταπολιτευτικής περιόδου-)</span> <br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-1959594264996359036?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-68986678937878695362011-11-11T07:57:00.000+02:002011-12-04T18:07:08.196+02:00<div align="justify"><a href="http://tinypic.com/?ref=demc90" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i42.tinypic.com/demc90.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=demc90" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i42.tinypic.com/demc90.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=demc90" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i42.tinypic.com/demc90.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=demc90" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i42.tinypic.com/demc90.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=demc90" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i42.tinypic.com/demc90.jpg" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#7a1f5c;">το να θυμάσαι μείον τη μνήμη: να τ' είν' ο έρωτας.</span></em></strong><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ευγένιος Αρανίτσης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Καλοκαίρι στον σκληρό δίσκο-</span><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Ο ΕΡΩΤΑΣ</span></strong><br /><br />(Τότε, στην σκέψη του χάους, η λέξη "Έρωτας", αίφνης, πυκνώνει.<br /><br />Και μια ομίχλη, βαριά από φτεροκοπήματα και στεναγμούς, φέρνει την πολυπρόσωπη θεότητα. Παμφάγος, παντοκράτωρ, πάνδημη και παντέρημη, ανασαίνει. Με το ρίγος και τους υγρούς της καθρέφτες που διαθλούν και πολλαπλασιάζουν μέλη και κινήσεις.<br /><br />Ανώνυμη, φέροντας όλα τα ονόματα, αρσενικά και θηλυκά, κι όλα τα επίθετα.<br /><br />Γυμνή, φορώντας όλα τα μάτια, λαμπερά και θολωμένα, κι όλα τα δάχτυλα.)<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Παυλίνα Παμπούδη</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Ο λεπτουργός-</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΓΥΝΑΙΚΑ</span></strong><br /><br />Αν ένας άντρας και μια γυναίκα διασχίζουν δρόμους που δεν βλέπει άλλος παρά μονάχα εκείνοι,<br />Πολυσύχναστους δρόμους που βγάζουν στο λυκόφωτο, στον αέρα,<br />Με φόντο ένα καινούριο τοπίο νέο και παλιό που μοιάζει πιο πολύ με μουσική παρά τοπίο'<br />Αν ένας άντρας και μια γυναίκα κάνουν να φυτρώνουν στο πέρασμά τους δέντρα,<br />Κι αφήνουν πίσω τους πυρπολημένους τοίχους,<br />Και τα πρόσωπα στρίβουν για να δουν σαν από παίξιμο τρομπέτας<br />Ή από μια πολύχρωμη παρέλαση σαλτιμπάγκων'<br />Αν όταν περνάει ένας άντρας και μια γυναίκα σταματάει η συζήτηση της γειτονιάς,<br />Ακινητοποιούνται οι καρέκλες στο πεζοδρόμιο, πέφτουν τα κλειδιά στις γωνίες,<br />Οι κουρασμένες αναπνοές γίνονται ψίθυροι:<br />Είναι γιατί ο έρωτας περνάει τόσο λίγο που η θέα του γίνεται αιτία<br />Έκπληξης, ξαφνιάσματος, τρόμου, νοσταλγίας,<br />Σαν να ακούγαμε μια γλώσσα που κάποτε μιλήθηκε<br />Και από αυτή μένουν στα στόματα μόλις<br />Ψίθυροι και κατάλοιπα ψιθύρων;<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Roberto Fernández Retamar</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Ρήγας Καππάτος</strong><br />-Πέντε ελληνικά και άλλα ποιήματα-</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΠΟ ΤΟ ΦΙΦΤΥ-ΦΙΦΤΥ ΣΤΟΝ ΕΡΩΤΑ<br /></span></strong><br />Τον άλλο τον έρωτα, τον αληθινό, που λένε, δεν τον ήξερα, δεν ήξερα πώς μπορεί να 'ναι. Σκεφτόμουνα πως δεν είναι για μένα. Θα πρέπει, σκεφτόμουν, να έχεις και λίγο τρυφερή την ψυχή σου και κάτι να ξέρεις, κάπως να τα λες και κείνα τα ψυχικά, τα πνευματικά, τα ποιητικά - πού να τα ξέρω; Ο έρωτας, έλεγα, δεν είναι για μας, τα παιδιά του φίφτυ-φίφτυ. Και δεν τον σκεφτόμουν, δεν τον περίμενα.<br /><br />Και ήρθε κι αυτός. Έρικα τη λέγανε.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Δημήτρης Χατζής</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-το διπλό βιβλίο-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΛΟΥΝΑ ΠΑΡΚ</strong></span><br /><br />O έρωτας είναι παιδί<br />στα χώματα ξαπλώνει<br />κι η μάνα που το καρτερεί<br />το βράδυ το μαλώνει<br /><br />Ο έρωτας είναι παιδί<br />σε κούνια ανεβαίνει<br />εκείνο νιώθει πως πετά<br />μα η κούνια είναι δεμένη<br /><br />Ο έρωτας είναι παιδί<br />τον χρόνο πολεμάει<br />μα έχει ντουφέκι ξύλινο<br />κι ο χρόνος το νικάει<br />... ...<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Νίκος Κυπουργός / Σταμάτης Δαγδελένης</span></em></strong><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color:#dddd66;">(με</span> </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=MZOt7_RFHIE"><u><span style="font-size:85%;">τον Νίκο και την Λυδία Κυπουργού</span></u></a><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">)<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-6898667893787869536?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-8905526746946568122011-10-27T07:50:00.000+03:002011-12-04T18:06:23.619+02:00<div align="justify"><a href="http://tinypic.com/?ref=jjv3iq" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i42.tinypic.com/jjv3iq.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=35jez3b" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i44.tinypic.com/35jez3b.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=jjv3iq" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i42.tinypic.com/jjv3iq.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=35jez3b" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i44.tinypic.com/35jez3b.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=jjv3iq" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i42.tinypic.com/jjv3iq.jpg" /></a><br /><span style="COLOR: rgb(51,51,51);font-size:78%;" >Steve Walker<br /></span><br /><em><strong><span style="color:#adadff;">Έξω βρέχει<br />Αν σκύψεις εδώ που γράφω<br />Θα ακούσεις.<br /></span><br /><span style="COLOR: rgb(221,221,102)">Γιάννης Τόλιας<br /></span></strong></em><span style="COLOR: rgb(221,221,102);font-size:85%;" >-Λυσίπονον-<br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br />Βρέχει πάλι απόψε<br />μέρες Σεπτεμβρίου φετινές<br />μα οι σταγόνες πέφτουνε<br />σε χρόνια ασύμμετρα και μακρινά<br />στα μάτια σου Μυρτάλη<br /><br />βρέχει<br />κι όμως δεν είναι το βρεγμένο χώμα<br />που ανασαίνω<br />μα η μυρωδιά απ' τα μαλλιά σου<br />η μυρωδιά από καπνό βιβλίων διαβασμένων<br />κι από τ' απόμακρο τριαντάφυλλο<br />των παιδικών μου χρόνων<br />είναι απ' το γάλα το ζεστό<br />κι από τα δάκρυα<br />είναι από ξύλο κόκκινο<br />μελάνι<br />όνειρο<br />και μοναξιά<br /><br />βρέχει σε όλες τις γυναίκες<br />που αγάπησα<br /><br /><span style="COLOR: rgb(221,221,102)"><strong><em>Γιάννης Ευσταθιάδης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">Ποιήματα 1975-1998</span><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="COLOR: rgb(221,221,102)">Η ΒΡΟΧΗ</span></strong><br /><br />Πάμφωτη από ψηλά όταν κατεβαίνεις,<br />πύργος ορμητικός που καταρρέει,<br />σαρκοβόρα σκιά που πέφτει απάνω<br />στο φρέσκο ξύπνημα της γης, κι αγκρίζοντας<br />τη μούσκλινη καρδιά σου ανασηκώνεσαι<br />σαν ένα πλάσμα μανιακό, τυφλός<br />κι ωραίος εραστής της γης ετούτης<br />ύπτιας κάτω απ το βάρος των νερών σου,<br />ακούν το μέγα ορυμαγδό της μπόρας<br />και ξυπνάνε τα δέντρα βυθισμένα<br />στ' αργό όνειρο που ακόμα τα κατέχει.<br />Τα γέρικα στοιχεία ενσωματώνονται<br />σα θλιμμένοι υπνοβάτες που στον άνεμο<br />διασταυρώνουν τις παγερές κραυγές τους.<br />Θύμα γλυκό του νυχτιάτικου θρήνου,<br />παλιά ευωδιά αποχαιρετάει τη γη μας,<br />βρεγμένο το ισκιερό εργάσιμο στέρνο<br />και μια κίτρινη λάμψη μες στα σύννεφα<br />δείχνει την απειλητική πλημμύρα<br />πίσω απ' το σκούρο χαλί του νερού.<br />Πυκνέ έρωτα που απ' τα όρη κατεβαίνεις,<br />σα μια μαύρη κατασπαράχτρα ανάσα!<br />Νιώθω την αγωνία σου και την τόλμη σου,<br />τη μονότονη ροή σου που μαυρίζει<br />το ηδονόχαρο δέρμα της αβύσσου•<br />ακούω μες στη χαρούμενη καρδιά μου<br />την τυφλή ορμή να ξεχειλάς μ' εκείνο<br />το μεγαλείο του νήπιου ζώου<br />που τους ακμαίους χυμούς του μουκανίζει'<br />βλέπω τη λάμψη του κορμιού σου, ατσάλι,<br />σουβλιά κι επίμονα φιλιά να μπήγει<br />στο σκούρο βούρκο, και στο τίποτα<br />να βουλιάζει όπως θεά των λουλουδιών.<br />Τι είν' η όψη σου για μένα, κι οι ηδονές αυτές<br />τι φέρνουν άλλο απ' την παράξενη έκσταση<br />κολασμένου ενός κόσμου που η αρμονία του<br />υφαίνει μπρος στα μάτια μας ετούτη<br />την εικόνα της ερωτευμένης φύσης;<br />Είσαι δαιμόνιο ωραίο, ωραία βροχή,<br />παλμός κουφός με αθάνατες φτερούγες,<br />μοιάζεις θεϊκό νερό όταν βλέπω πόσο μόνος<br />μέσ' απ' τα φώτα σου ο άνθρωπος στενάζει.<br /><br /><a href="http://key-em.blogspot.com/2007/04/52-v.html"><u><span style="COLOR: rgb(221,221,102)"><strong><em>Juan Gil-Albert</em></strong></span></u></a><span style="COLOR: rgb(221,221,102)"><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Ηλίας Ματθαίου</strong><br />-Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση-</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="COLOR: rgb(221,221,102)">Ο ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ</span></strong><br /><br />...η παρουσία της είχε απλοποιήσει το καθετί και είχε φασματοποιήσει όλα σε τέτοιο βαθμό που η προβλήτα είχε χάσει το πραγματικό της πρόσωπο και φάνταζε χαμένη σε μιαν αχλύ χωρίς την παραμικρή πια χρησιμότητα.<br /><br />Επιπλέον έβρεχε, και το λιθόστρωτο ήταν κατάσπαρτο με λιμνούλες που σχημάτιζαν τα άφθονα κοκκινωπά νερά, που κυλούσαν από τα λούκια των κτιρίων, ενώ τα κατάρτια των πλοίων ξεπερνούσαν τις στέγες και υψώνονταν στάζοντας κατά το σκοτεινό ουρανό.<br /><br />Η Φουζάκο, θέλοντας να περάσει όσο πιο απαρατήρητη γινόταν, περίμενε στο πίσω κάθισμα του αυτοκινήτου παρακολουθώντας, μέσα από τα θαμπωμένα απ' τη βροχή τζάμια του, τους άντρες του πληρώματος καθώς έβγαιναν ένας ένας από το ξύλινο κι ανεμόδαρτο παράπηγμα. Ο Ρουάγι, αφού χασομέρησε μια στιγμή στο κατώφλι για να σηκώσει το γιακά του ναυτικού του επενδύτη και να χώσει σχεδόν ως τα μάτια το πηλήκιό του, βγήκε στη βροχή κρατώντας στο χέρι του τον παλιό, κλεισμένο με φερμουάρ, σάκο του. Η Φουζάκο έστειλε τον οδηγό της, που πήγε τρέχοντας κατά τη μεριά του, και την άλλη κιόλας στιγμή ο Ρουάγι έπεσε κυριολεκτικά μες στ' αυτοκίνητο σαν ογκώδης και μουσκεμένη απ' τη βροχή αποσκευή.<br /><br />- Το 'ξερα, το 'ξερα πως θα 'ρχοσουν, είπε λαχανιαστά γραπώνοντας και με τα δυο του χέρια τους ώμους του γούνινου παλτού της Φουζάκο.<br /><br />Τ μάγουλά του γυάλιζαν από τη βροχή - ή μήπως απ' τα δάκρυα; - κι ήταν πολύ πιο ηλιοκαμένος, ενώ η Φουζάκο είχε χλομιάσει και μες στο μισοφωτισμένο αυτοκίνητο το πανιασμένο της πρόσωπο έφεγγε σαν ανοιχτό παράθυρο.<br /><br /><a href="http://authorsandwriterstooktheirownlives.blogspot.com/2008/09/23.html"><u><span style="COLOR: rgb(221,221,102)"><em><strong>Yukio Mishima</strong></em></span></u></a><span style="COLOR: rgb(221,221,102)"><em><strong><br /></strong></em><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Βαγγέλης Κατσάνης</strong><br />-Ο ναυτικός που αρνήθηκε τη θάλασσα-</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="COLOR: rgb(221,221,102)">ΑΝΟΙΞΙΑΤΙΚΗ ΒΡΟΧΟΥΛΑ<br /></span></strong><br />Ανοιξιάτικη βροχούλα η αγάπη μου η παλιά<br />στην αγάπη την καινούργια δώρα στέλνει και φιλιά<br />Με το ίδιο το τραγούδι που γυρίζει σιγανά<br />και ξυπόλητη χορεύει στα σοκάκια τα στενά<br /><br />Ανοιξιάτικη βροχούλα μού ψιθύρισε στ' αυτί<br />για έναν κόσμο καμωμένο με σοφία κι αρετή<br />Τ' ουρανού το περιβόλι μοναχά για μας τους δυο<br />περιμένει φυλαγμένο στου μυαλού σου το βυθό<br /><br /><strong><em><span style="COLOR: rgb(221,221,102)">Βαγγέλης Γερμανός</span></em></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-890552674694656812?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-76015587926872677112011-10-12T16:35:00.000+03:002011-10-28T23:59:56.309+03:00<div align="justify"><a href="http://tinypic.com/?ref=33kyrn9" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i52.tinypic.com/33kyrn9.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=1g4qo5" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i51.tinypic.com/1g4qo5.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=33kyrn9" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i52.tinypic.com/33kyrn9.jpg" /></a> <a href="http://tinypic.com/?ref=1g4qo5" target="_blank"><img border="0" alt="Image and video hosting by TinyPic" src="http://i51.tinypic.com/1g4qo5.jpg" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#ff9900;">Το φεγγάρι ανεβαίνει τη νύχτα<br />Μα πίσω απ' τα βλέφαρα πιο σκοτεινή<br />Ανεβαίνει ακόμη μια νύχτα<br /></span></em></strong><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Ελένη Βακαλό<br /></span></em></strong><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΝΥΧΤΑ<br /><br /></strong></span>Τις χαρακιές στο πρόσωπό μου δεν τις είδα,<br />τις κρύβει ο καθρέφτης μου, φοβάται.<br />Εκεί που εκπαιδεύουνε τους μάγους πήγα,<br />δεν έμαθα ποτέ να τραυματίζω αθόρυβα.<br />Να χαρακώνω έμαθα τη νύχτα μου μονάχα.<br />Έτσι κρυώνει και συστέλλεται.<br />Τυλίγεται στο μαύρο της μανδύα,<br />προβάλλει εύθραυστη, μοναδική κι αρχαία<br />και γέρνει πάνω μου μ' υποταγή.<br /><br />Με κλείνει μέσα στο ακένωτο σκοτάδι,<br />στο σώμα της το μαύρο το ανεπούλωτο.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Αργυρώ Μάντογλου<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Γενέθλια βροχή-<br /></span><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>Ο ΒΟΥΤΗΧΤΗΣ ΤΩΝ ΑΣΤΡΩΝ</strong><br />2<br /></span>...<br />Οι νύχτες δεν είναι σκιές της ημέρας, ενωμένες μεταξύ τους<br />σα βαγόνια. Είναι ένα, ένα, ένα.<br />Λειώνουν πάλι οι αλήθειες και γίνονται ένα, στιλπνό ως κλειδί αυτοκινήτου,<br />παρ' όλο που οι πολυέλαιοι βρίσκονται σκόρπιοι πάνω στα πατώματα.<br />Είναι εκείνη η ώρα του χρόνου που ονομάζεται νύχτα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Gunnar Harding<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Βασίλης Παπαγεωργίου<br /></strong>-Σύγχρονοι Σουηδοί Ποιητές-</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΜΙΑ ΚΑΤΑΛΕΥΚΗ ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ<br /></span></strong><br />Αυτή είναι μια βραδιά καντιφεδένια: δεν θα μπορούσα να σου την περιγράψω αλλιώς. Απαλή, σε τυλίγει σφιχτά. Παρακολουθώ το κούρνιασμα της μοναξιάς, αργά αργά, επάνω μου, μέσα στα δωμάτια, στα νύχια μου που τα 'βαψα για να περάσει η ώρα, πάνω στα έπιπλα.<br /><br />Φαίνεται να 'ναι από τις νύχτες που διαρκούνε. Το ίδιο αψεγάδιαστη. Θαρρείς πως η πόλη αυτή, αφού μήνες ολόκληρους έπλεε μέσα στη λάσπη και το πούσι, ξαφνικά, αυτήν τη νύχτα, προσέγγισε σ' ένα ολοκάθαρο νησί από χιόνι. Ανοίγω το παράθυρο και ρουφάω μέσα μου το χιόνι. Τα κτίρια απέναντι είναι κατασκότεινα.<br /><br />[....] Παλιά, θα ήλπιζα πως μόλις θα 'βγαινες, πρώτα-πρώτα θα έτρεχες σε μένα. Θα διάλεγες μια νύχτα Παρασκευής, απόψε είναι Παρασκευή, εκτός από το χιόνι και την Παρασκευή, είναι μια νύχτα όπως όλες οι άλλες. Θα 'μπαινες σ' ένα νυχτερινό λεωφορείο. Ύστερα από μερικές ώρες θα έτρωγες σούπα μέσα από ένα μικρό, βαθύ πιάτο μ' ένα στραβωμένο κουτάλι, σε κάποιο από τα μαγεριά στα περίχωρα του Μπολού. Μπαίνοντας στην πόλη θα μέτραγες τις λεύκες μέσα στο σκοτάδι. Θα κολατσίζαμε μαζί.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Tomris Uyar<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Το Δέντρο, τχ.52-<br /></span></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>Η ΝΥΧΤΑ<br /></strong></span><br />Η νύχτα ξέρει και φοβάται<br />μας αγαπάει μας λυπάται<br />μαζί μας πίνει, και ξενυχτάει<br />και το πρωί για ύπνο πάει<br /><br />Η νύχτα θέλει ν' αγαπιέται<br />και από έρωτα χτυπιέται<br />καπνίζει, βρίζει και διαβάζει<br />κλαίει σαν παιδί κι αναστενάζει<br /><br />Η νύχτα παίζει και κιθάρα<br />και μένει πάντα από τσιγάρα<br />γράφει τραγούδια και ζηλεύει<br />γυρνάει στους δρόμους και αλητεύει<br /><br />Η νύχτα ντύνεται γυναίκα<br />και ξεκινάει κατά τις δέκα<br />τους άλλους βάζει να τα σπάνε<br />και τα πληρώνει όσα και να 'ναι<br /><br />Η νύχτα κάνει απιστίες<br />και παίρνει μέρος σε ληστείες<br />βάζει μια βόμβα στη Κυψέλη<br />και ύστερα λέει ό,τι θέλει<br /><br />Η νύχτα ό,τι και να γίνει<br />αναλαμβάνει την ευθύνη<br />αυτός που ξέρει τι συμβαίνει<br />ζει με τη νύχτα και σωπαίνει<br /><br /><a href="http://www.youtube.com/watch?v=vzMDFHw3A9c"><u><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Αφροδίτη Μάνου </strong></em></span></u></a><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-7601558792687267711?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-81333997821574829702011-09-27T07:50:00.000+03:002011-10-28T09:26:39.321+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-9gOrGjzXt6w/TpuA7KAYUsI/AAAAAAAAO54/U4yGeiWvcuI/s1600/gary4.jpg"><img style="WIDTH: 83px; HEIGHT: 109px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5664262710135116482" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-9gOrGjzXt6w/TpuA7KAYUsI/AAAAAAAAO54/U4yGeiWvcuI/s400/gary4.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-AIkQOpN_mQA/TpuA6fj10kI/AAAAAAAAO5U/ZffTT0rnb4A/s1600/gary1.jpg"><img style="WIDTH: 83px; HEIGHT: 109px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5664262698741125698" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-AIkQOpN_mQA/TpuA6fj10kI/AAAAAAAAO5U/ZffTT0rnb4A/s400/gary1.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-9gOrGjzXt6w/TpuA7KAYUsI/AAAAAAAAO54/U4yGeiWvcuI/s1600/gary4.jpg"><img style="WIDTH: 83px; HEIGHT: 109px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5664262710135116482" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-9gOrGjzXt6w/TpuA7KAYUsI/AAAAAAAAO54/U4yGeiWvcuI/s400/gary4.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-AIkQOpN_mQA/TpuA6fj10kI/AAAAAAAAO5U/ZffTT0rnb4A/s1600/gary1.jpg"><img style="WIDTH: 83px; HEIGHT: 109px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5664262698741125698" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-AIkQOpN_mQA/TpuA6fj10kI/AAAAAAAAO5U/ZffTT0rnb4A/s400/gary1.jpg" /></a><br /><span style="font-family:verdana;"><span style="color:#000000;"><span style="font-size:78%;">Gary Cooper</span><br /></span><br /></span><strong><em><span style="color:#ffffff;">Πώς με περίμενες με το τσιγάρο<br />Σαν φράση μουσική στα χείλη<br /><br /></span><span style="color:#dddd66;">Ζέφη Δαράκη<br /></span></em></strong><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">- ΤΟ ΚΑΠΝΙΣΜΑ ΒΛΑΠΤΕΙ ΣΟΒΑΡΑ ΤΗΝ ΥΓΕΙΑ<br /></span></strong><br />το ξέρω<br />αλλά τη νύχτα και μπροστά στη θάλασσα<br />επίσης σοβαρά ωφελεί την προσευχή<br />γιατί ο καπνός, ωχρός λαθρεπιβάτης<br />παίρνει το λεωφορείο των σύννεφων<br />κι όταν εκείνο κάνει στάση στο Θεό<br /><br />α, τότε θα μ' αναγνωρίσει - δε μπορεί<br />απ' το άφιλτρο του λάρυγγα<br />από το μπλέντετ των πνευμόνων<br />από τη δυσωδία των σωθικών<br />αφού δεν αρκεί φαίνεται<br />μέσα στο απόλυτο σκοτάδι<br />μια τόση δα μικρούλα καύτρα<br />που επιμένει.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιάννης Βαρβέρης<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Ο κύριος Φογκ-<br /></span><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Βήματα<br /></span></strong><br />...<br />ω θεέ είναι υπέροχο<br />να σηκώνομαι απ' το κρεβάτι<br />και να πίνω τόσο πολύ καφέ<br />και να καπνίζω τόσα πολλά τσιγάρα<br />και να σ' αγαπώ τόσο πολύ.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Frank O'Hara<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">μτφ: <strong>Γιάννης Λειβαδάς<br /></strong>-Ανθολογία αμερικανικής ποίησης του εικοστού αιώνα-<br /><br /></span></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΦΑΡΜΑΚΙ<br /><br /></span></strong>Υπάρχουν φορές που ένα τσιγάρο είναι ακριβώς το μόνο πράγμα για να ξεπεράσεις μια στιγμή. Πιο πολύ κι από ένα δικό σου άνθρωπο, είναι ένα κρυφό, τέλειο φιλαράκι που ξέρει τα πάντα και δείχνει απόλυτη κατανόηση. Καθώς καπνίζεις το κοιτάζεις από ψηλά - χαμογελαστά ή σκυθρωπά, ανάλογα με την περίσταση -, εισπνέεις βαθιά και διώχνεις τον καπνό, ξεφυσώντας αργά. Ήταν μια απ' αυτές τις στιγμές. Περπάτησα μέχρι τη μανόλια και τράβηξα μια βαθιά ρουφηξιά.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Katherine Mansfield<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">μτφ: <strong>Λίζα Σαμλόγλου<br /></strong>-Κάτι παιδιάστικο μα τόσο φυσικό-</span><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Ο ΑΜΛΕΤ ΤΗΣ ΒΡΟΧΗΣ<br /><br /></span></strong>Κρυστάλλινα τα πόδια σου και κρύσταλλα καπνίζεις<br />με χιόνι στα παπούτσια σου και χιόνι το παλτό<br />τη στάχτη του τσιγάρου σου στα χέρια μου αγγίζεις<br />μα εγώ μετρώ τι μου ζητάς και πόσα σου χρωστώ<br /><br />Ντυμένος Άμλετ στη βροχή γυρνώ στην επαρχία<br />ζητώ να βρω ποιος μου 'δωσε τσιγάρο μια στιγμή<br />ποιος άγνωστος με πίστεψε πως θα 'ναι επιτυχία<br />χωρίς εμένα αν παιχτεί το έργο στη σκηνή<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">θάνος Μικρούτσικος / Μάνος Ελευθερίου </span></em></strong><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-8133399782157482970?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-7670203992334964572011-09-12T07:53:00.002+03:002011-10-07T15:56:25.349+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-Su-EpHe0Cj4/Tm0n-Etct_I/AAAAAAAAO2A/ULPuIGRlukw/s1600/music2.jpg"><img style="WIDTH: 78px; HEIGHT: 78px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651217054789580786" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-Su-EpHe0Cj4/Tm0n-Etct_I/AAAAAAAAO2A/ULPuIGRlukw/s400/music2.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-Su-EpHe0Cj4/Tm0n-Etct_I/AAAAAAAAO2A/ULPuIGRlukw/s1600/music2.jpg"><img style="WIDTH: 78px; HEIGHT: 78px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651217054789580786" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-Su-EpHe0Cj4/Tm0n-Etct_I/AAAAAAAAO2A/ULPuIGRlukw/s400/music2.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-Su-EpHe0Cj4/Tm0n-Etct_I/AAAAAAAAO2A/ULPuIGRlukw/s1600/music2.jpg"><img style="WIDTH: 78px; HEIGHT: 78px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651217054789580786" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-Su-EpHe0Cj4/Tm0n-Etct_I/AAAAAAAAO2A/ULPuIGRlukw/s400/music2.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-Su-EpHe0Cj4/Tm0n-Etct_I/AAAAAAAAO2A/ULPuIGRlukw/s1600/music2.jpg"><img style="WIDTH: 78px; HEIGHT: 78px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5651217054789580786" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-Su-EpHe0Cj4/Tm0n-Etct_I/AAAAAAAAO2A/ULPuIGRlukw/s400/music2.jpg" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#000000;">Όταν η αίσθηση ξεδιψάσει<br />έρχεται η μουσική</span><br /><br /><span style="color:#dddd66;">Μηνάς Δημάκης</span><br /><br /></em></strong><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΠΛΑΓΙΑ ΒΡΟΧΗ<br /></strong>VI</span><br /><br />Ο μαέστρος κινάει την μπαγκέτα του,<br />Κι άτονη και θλιμμένη αναβρύζει η μουσική...<br /><br />Μου θυμίζει τα παιδικά μου χρόνια, τη μέρα εκείνη<br />Που έπαιζα κοντά σ' έναν τοίχο του κήπου<br />Ρίχνοντάς του μια μπάλα που είχε από τη μια πλευρά της<br />Την τσουλήθρα ενός πράσινου σκύλου, κι από την άλλη<br />Ένα γαλάζιο άλογο που έτρεχε με έναν κίτρινο jockey...<br /><br />Συνεχίζεται η μουσική, και να στα παιδικά μου χρόνια<br />Ξαφνικά ανάμεσα σε μένα και τον μαέστρο, άσπρος τοίχος,<br />Πάει κι έρχεται η μπάλα, πότε ένας πράσινος σκύλος,<br />Πότε ένα γαλάζιο άλογο μ' έναν κίτρινο jockey...<br /><br />Όλο το θέατρο είναι ο κήπος μου, τα παιδικά μου χρόνια<br />Είναι παντού, κι η μπάλα έρχεται καθώς παίζει η μουσική,<br />Μια θλιμμένη κι ακαθόριστη μουσική που περπατάει μες στον κήπο μου<br />Ντυμένη με πράσινο σκύλο που γίνεται κίτρινος jockey...<br />(Τόσο γρήγορα γυρίζει η μπάλα ανάμεσα σε μένα και τους μουσικούς...)<br /><br />Τη ρίχνω στα παιδικά μου χρόνια κι αυτή<br />Διασχίζει όλο το θέατρο που βρίσκεται στα πόδια μου<br />Για να παίξει μ' έναν κίτρινο jockey κι έναν πράσινο σκύλο<br />Κι ένα γαλάζιο άλογο που παρουσιάζεται πάνω απ' τον τοίχο<br />Του κήπου μου... Κι η μουσική ρίχνει μπάλες<br />Στα παιδικά μου χρόνια... Κι ο τοίχος του κήπου είναι φτιαγμένος από κινήσεις<br />Της μπαγκέτας και συγκεχυμένες περιστροφές από πράσινους σκύλους<br />Και γαλάζια άλογα και κίτρινους jockey...<br /><br />Όλο το θέατρο είναι ένας άσπρος τοίχος από μουσική<br />Απ' όπου ένας πράσινος σκύλος τρέχει πίσω απ' τη νοσταλγία μου<br />Για τα παιδικά μου χρόνια, γαλάζιο άλογο μ' έναν κίτρινο jockey...<br /><br />Κι απ' όλες τις πλευρές, απ' τα δεξιά προς τ' αριστερά,<br />Όπου υπάρχουν δέντρα κι ανάμεσα στα κλαριά κοντά στην κορυφή<br />Με ορχήστρες που παίζουν μουσική,<br />Προς εκεί που υπάρχουν αράδες από μπάλες στο μαγαζί όπου την αγόρασα<br />Κι ο άνθρωπος του μαγαζιού γελά ανάμεσα στις αναμνήσεις των παιδικών μου χρόνων.<br /><br />Κι η μουσική σταματά σαν τοίχος που γκρεμίζεται,<br />Η μπάλα κυλά προς τον γκρεμό των ονείρων μου που διακόπηκαν,<br />Κι απ' το ύψος ενός γαλάζιου άλογου, ο μαέστρος, κίτρινος jockey που γίνεται μαύρος<br />Χαιρετά, αφήνοντας την μπαγκέτα του πάνω στη μουσική γραμμή ενός τοίχου,<br />Κι υποκλίνεται, χαμογελώντας, με μιαν άσπρη μπάλα πάνω στο κεφάλι του,<br />Άσπρη μπάλα που εξαφανίζεται πίσω απ' την πλάτη του...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Fernando Pessoa</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Αντρέας Παγουλάτος</strong><br />-Ωδές και ποιήματα-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΠΙΑΝΟ</span></strong><br /><br />Είμουν στην λίστα των κατάδικων<br />στο παραπέντε να πεθάνω...<br />Όμως απ' τον χαμό τον άδικο<br />μ' έσωζε πάντα αυτό το πιάνο.<br /><br />Η μελωδία του σα βότανο<br />και παρηγόρια σαμαρείτη<br />με στήλωνε καθώς ερχότανε<br />απ' το χαμένο μου το σπίτι.<br /><br />Την κόρη την μικρούλα μου άκουγα<br />να βγάζει φως από τα πλήχτρα,<br />να με λυτρώνει από τα κάτεργα<br />τους ήχους δίνοντας για λύτρα...<br /><br />Κι από τη θλίψη και τον κάματο<br />τ' ασπρόμαυρα σκαλιά του πιάνου<br />μ' ανέβαζαν πάνω απ' το θάνατο<br />κι απ' την ζωή πιο παραπάνω,<br /><br />ως το γενναίο περήφανο άκουσμα<br />μιας επουράνιας μελωδίας<br />που κάνει ελπίδας προανάκρουσμα<br />το ρέκβιεμ κάθε τραγωδίας.<br /><br />Πέφταν οι νότες σαν τα ψίχουλα<br />απ' του Θεού την πανδαισία<br />κι εγώ με λαιμαργία ζήτουλα<br />γευόμουν την αθανασία,<br /><br />στα μαγικά του Μότσαρτ σύμπαντα<br />στο θεϊκό του Μπετόβεν βάθος...<br />Κι ανάστασης άκουγα σήμαντρα<br />πέρα απ' τον πόνο και το πάθος.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Αλέξης Πάρνης<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Νέα Εστία, τχ. 1584-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΓΑΜΟ</span></strong><br /><br />H Φράνκι στεκόταν και περίμενε τη νύχτα. Και κείνη ακριβώς τη στιγμή άρχισε να παίζει κάποια τρομπέτα. Κάπου μέσα στην πόλη, όχι πολύ μακριά, η τρομπέτα άρχισε να παίζει ένα μπλουζ, ένα σκοπό θλιμμένο και χαμηλό. Ήταν η λυπημένη τρομπέτα κάποιου μαύρου αγοριού. Δεν ήξερε όμως ποιανού. Η Φράνκι στεκόταν αλύγιστη, το κεφάλι σκυφτό και τα μάτια κλειστά, αφουγκραζόταν. Είχε κάτι τούτος ο σκοπός που της ξανάφερνε όλη την άνοιξη: λουλούδια, τα μάτια των ξένων, βροχή.<br /><br />Ο σκοπός ήταν χαμηλός και σκοτεινός, λυπημένος. Και τότε, μεμιάς, καθώς αφουγκραζόταν, η τρομπέτα άρχισε να χορεύει σ' έναν άγριο τζαζίστικο ρυθμό που τινάχτηκε στροβιλίζοντας προς τα πάνω, μόρτικο νέγρικο σκέρτσο. Στό τέλος της φράσης η μουσική κακάρισε, ψιλή και μακρινή. Έπειτα το ξαναγύρισε στο πρώτο μπλουζ, κι έμοιαζε να μιλάει για κείνη την ατέλειωτη εποχή που μόνο μπελάδες είχε φέρει. Στεκόταν στο σκοτεινό πεζοδρόμιο, και το ζούλιγμα στην καρδιά έκανε τα γόνατά της να σφίγγονται και το λαιμό να πετρώνει. Και τότε, στα καλά καθούμενα, έγινε κάτι' στην αρχή, η Φράνκι δε μπόρεσε να το πιστέψει. Ακριβώς τη στιγμή που έπρεπε να ξαναπιάσει τη μελωδία, η μουσική τέλειωσε και η τρομπέτα σταμάτησε. Άξαφνα, ή τρομπέτα είχε πάψει να παίζει. Για μια στιγμή, η Φράνκι δεν το χώνεψε, έμεινε σα χαμένη. Στο τέλος ψιθύρισε στον Τζων Χένρυ Γουέστ: «Να δεις που θα σταμάτησε να τινάξει το σάλιο απ' την τρομπέτα. Σε μισό λεπτό θα το τελειώσει».<br /><br />Η μουσική δεν ξαναγύρισε. Ο σκοπός έμεινε σπασμένος, ατέλειωτος. Και κείνο το σφίξιμο, δεν το άντεχε πια.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Carson McCullers</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Τζένη Μαστοράκη</strong></span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΒΑΛΕ ΜΟΥΣΙΚΗ</span></strong><br /><br />Σε κάθε λύπη και χαρά<br />και σ' ότι φέρνει ο χρόνος<br />η μουσική είναι συντροφιά<br />και λύτρωση και πόνος.<br />Σε κάθε ζήλια και θυμό,<br />στο κλάμα στο σκοτάδι<br />και στο δικό μας το χαμό,<br />στο τέλος και στο χάδι.<br /><br />Βάλε μουσική, χορεύοντας να φύγω<br />σε μια φιγούρα απλή και δυνατή<br />το θέλω μου να πνίγω.<br />Ό,τι θες εσύ - τα χέρια μου ανοίγω<br />να κάνω ένα βήμα και στροφή<br />χορεύοντας να φύγω.<br /><br />Και το ρυθμό της έχω βρει<br />προτού ακόμα αρχίσει<br />και ξέρω πριν το θέμα μπει<br />αν μ' έχεις αγαπήσει.<br />Κι όταν το όχι θ' ακουστεί<br />φοβάμαι να 'μαι μόνη<br />μα το σκεπάζει η μουσική<br />που αμέσως δυναμώνει.<br /><br /><em>Μονο η μουσική μού κάνει αλήθεια<br />ό,τι ψέμα τώρα και να ζω.<br /></em><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Μιχάλης Χατζηγιάννης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με την Δέσποινα Ολυμπίου)</span></span><br /><br /> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-767020399233496457?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-59449333997945598222011-07-21T07:59:00.000+03:002011-07-27T20:05:53.784+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-90J9UfZbMuE/TitqEBnQXCI/AAAAAAAAOVg/zC7oqj56T9g/s1600/age1s.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632712376342043682" style="WIDTH: 80px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-90J9UfZbMuE/TitqEBnQXCI/AAAAAAAAOVg/zC7oqj56T9g/s400/age1s.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-JJ2GgpIbYaE/TitqECJHvVI/AAAAAAAAOVY/w1hrgQgDxdI/s1600/age2s.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632712376484085074" style="WIDTH: 80px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-JJ2GgpIbYaE/TitqECJHvVI/AAAAAAAAOVY/w1hrgQgDxdI/s400/age2s.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-dCdFE8Tomd8/TitqD-4PH6I/AAAAAAAAOVQ/fY37nhKKip4/s1600/age3s.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632712375607959458" style="WIDTH: 80px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-dCdFE8Tomd8/TitqD-4PH6I/AAAAAAAAOVQ/fY37nhKKip4/s400/age3s.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-JFENi4R1raU/TitqD8o49kI/AAAAAAAAOVI/Q9ouUMTffR8/s1600/age4s.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5632712375006721602" style="WIDTH: 80px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-JFENi4R1raU/TitqD8o49kI/AAAAAAAAOVI/Q9ouUMTffR8/s400/age4s.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="color:#cccccc;"><em><strong>Να ζεις μ' υπερβολή τη νιότη σου και με<br /> φιληδονία τα γηρατιά σου.</strong></em></span><br /><br /><em><span style="color:#dddd66;"><strong>Μπέρτολτ Μπρεχτ</strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Νάντια Βαλαβάνη</strong></span></span></em><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ<br /></span></strong><br />Τώρα που θα μπορούσα να ξαναρχίσω ίσως από την αρχή<br />μόνο πιο δισταχτικά<br />θα δάγκωνα το πράσινο μήλο<br />και θα περίμενα ίσαμε ο χυμός<br />να γίνει ξίδι ή κρασί στο στόμα μου<br />και θα περίμενα μέχρι<br />το πρώτο χάδι να ριζώσει βαθιά στη φυλλωσιά μου<br />και θα ανακτούσα όλες μου τις αισθήσεις<br />επ' άπειρον<br />αναμασώντας μία σταγόνα<br />από αυτό το πρώτο νέκταρ<br />και θα κανοναρχούσα στρατιές αγγέλων<br />έχοντας ως παράγγελμα την πρώτη ιαχή<br />και θα 'ταν όλα γύρω μου<br />μα τίποτε δικό μου δεν θα είχα<br />και θα 'μουν γύρω απ' όλα<br />μα σε κανέναν δεν θα ανήκα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Κωνσταντίνος Μπούρας</strong></em><br /><span style="font-size:85%;">-Αγαύης έρως- </span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ<br /></span></strong><br />Στα τυρκουάζ λειβάδια της παιδικής ηλικίας δεν υπάρχει<br />παρά μόνο παιδική ηλικία.<br /><br />Ούτε υπάρχει άλλο τίποτα στον υποκίτρινο ουρανό, ούτε<br />πάνω στον γυμνό οξειδωμένο τοίχο, ούτε πίσω απ' αυτόν<br />ούτε στον ανατολικό ορίζοντα ούτε πέρ' απ' τον ορίζοντα,<br />ούτε μέσα στο μικρό σπίτι, ούτε πάνω στον τοίχο<br />ούτε μέσα στον καθρέφτη<br />ούτε πίσω απ' τον καθρέφτη.<br />Εκτός από παιδική ηλικία.<br /><br />Τα αντικείμενα είναι ξένα κι άγνωστα γιατί υπήρξαν<br />κάποτε και θα υπάρξουν πάλι. Απ' όσο θυμάμαι<br />η παιδική ηλικία υπάρχει για να ζει ολομόναχη στο μέσο<br />συνασπισμού από πράγματα και πλάσματα<br />που δεν έχουν ονόματα ή προορισμό.<br /><br />Αργότερα επινοούμε ονόματα και προορισμούς. Αργότερα<br />υποστηρίζουμε ότι ένας τοίχος διαχωρίζει κάτι από κάτι,<br />ότι ένα σπίτι είναι καταφύγιο στον άσκημο καιρό και<br />ότι ένα αηδόνι γοητεύει με το τραγούδι και τα παραμύθια.<br /><br />Τα πιστεύουμε αυτά. Όμως μάλλον δεν είναι έτσι.<br /><br />Γιατί το κενό σ' ένα σπίτι είναι απεριόριστο<br />η επιθετικότητα στ' αηδόνια είναι απεριόριστη<br />και το δρομάκι στον κήπο<br />από αυλόπορτα σε αυλόπορτα<br />δεν τελειώνει πουθενά.<br /><br />Ψάχνοντας χάνουμε, βρίσκοντας συγκαλύπτουμε.<br />Γιατί στην ουσία αναζητάμε την παιδική ηλικία.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Miroslav Holub</strong></em><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Βασίλης Καραβίτης</strong><br />-Εντευκτήριο, τχ.34-</span><br /><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΟΙ ΛΕΥΚΕΣ ΑΣΑΛΕΥΤΕΣ</span></strong><br /><br />Κάθε φορά τα ίδια της έλεγε। Η Μαρίνα παντρεύτηκε ενώ σπούδαζε, μην υπολογίζεις που ατύχησε, στο δεύτερο γάμο πέτυχε και είναι ευτυχισμένη μητέρα σήμερα. Να δεις που κι ο Μανόλης μας θα την πάθει παρομοίως μ' εσένα. Τριάντα οχτώ έγινε, πότε περιμένει να παντρευτεί; Έτσι που το πάει θα βρεθεί καμιά τσαπερδόνα εικοσάρα να τον τυλίξει και να του τα φοράει μετά. Ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου! είπε η Ασπασία. Μη με ειρωνεύεσαι, δε σου το επιτρέπω. Ζήτα, βρε παιδί μου, μετάθεση, αν θες, σ' ακολουθώ στην Αθήνα. Στην Αθήνα μια τριανταπεντάρα είναι κοπελίτσα ακόμη. Μόνο στην επαρχία θεωρείται μεγάλη. Είσαι τόσο μικροκαμωμένη, που ούτε είκοσι εφτά δε σε κάνει κανείς. Αλλά στενοχωριέμαι με τη νοοτροπία σου. Στα μυαλά είσαι πενηντάρα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Μάρω Δούκα</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Οι λεύκες ασάλευτες-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΡΙΤΑ - ΡΙΤΑΚΙ</strong></span><br /><br />Έψαχνα να 'βρω το μπελά μου<br />και τελικά τον βρήκα<br />και πήγα και αγάπησα ένα μωρό, τη Ρίτα<br /><br />Ρίτα δεκαοχτώ χρονών, κι εγώ σαράντα πέντε<br />Ρίτα, εσύ 'σαι στην αρχή, κι εγώ στο παραπέντε...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας<br /></em></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-5944933399794559822?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-70405795743828313572011-07-06T00:40:00.000+03:002011-07-24T05:07:59.222+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-XtwU93ZBq-I/TiNNqlD02gI/AAAAAAAAOUA/_eaBRYx-_tY/s1600/111c.JPG"><img style="WIDTH: 74px; HEIGHT: 128px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630429353041254914" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-XtwU93ZBq-I/TiNNqlD02gI/AAAAAAAAOUA/_eaBRYx-_tY/s400/111c.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-XtwU93ZBq-I/TiNNqlD02gI/AAAAAAAAOUA/_eaBRYx-_tY/s1600/111c.JPG"><img style="WIDTH: 74px; HEIGHT: 128px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630429353041254914" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-XtwU93ZBq-I/TiNNqlD02gI/AAAAAAAAOUA/_eaBRYx-_tY/s400/111c.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-XtwU93ZBq-I/TiNNqlD02gI/AAAAAAAAOUA/_eaBRYx-_tY/s1600/111c.JPG"><img style="WIDTH: 74px; HEIGHT: 128px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630429353041254914" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-XtwU93ZBq-I/TiNNqlD02gI/AAAAAAAAOUA/_eaBRYx-_tY/s400/111c.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-XtwU93ZBq-I/TiNNqlD02gI/AAAAAAAAOUA/_eaBRYx-_tY/s1600/111c.JPG"><img style="WIDTH: 74px; HEIGHT: 128px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5630429353041254914" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-XtwU93ZBq-I/TiNNqlD02gI/AAAAAAAAOUA/_eaBRYx-_tY/s400/111c.JPG" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#ffff66;">Περίμενέ με, περίμενέ με εκεί<br />στην άκρη του καναλιού<br />στα λιοντάρια της ουτοπίας<br />απόκοσμε διασώστη<br /><br />- θάνατε ευγενικέ.<br /><br /></span><span style="color:#dddd66;">Στρατής Πασχάλης</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ</span></strong><br /><br />Κάθε χρόνο χωρίς να το ξέρω προσπερνώ τη μέρα<br />Που οι τελευταίες φωτιές θα μου γνέψουν<br />Κι η σιωπή θα ξεκινήσει<br />Ακούραστος ταξιδευτής<br />Σαν την αχτίδα άφωτου αστεριού<br /><br />Τότε<br />Δεν θα βρεθώ πια στη ζωή σαν σ' ένα ξένο ένδυμα<br />Έκπληκτος μπροστά στη γη<br />Και την αγάπη μιας γυναίκας<br />Και την αδιαντροπιά των αντρών<br />Όπως σήμερα που γράφω μετά από τρεις μέρες βροχή<br />Κι ακούω το πουλί να τραγουδά και τη νεροποντή να σταματά<br />Και προσκυνώ χωρίς να ξέρω τι.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>W.S. Merwin</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Kατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ</strong><br />-Σύγχρονοι Αμερικανοί Ποιητές-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΕΛΕΓΕ<br /></span></strong><br /><em>Με συνταγές αρχαίων<br />Ελληνοσύρων μάγων<br /></em>Ο Καβάφης<br />Μ' ένα μοντέλο <em>κόσμου<br />δίχως χρόνο<br /></em>Ο Κουρτ Γκέντελ<br />Με κρέμες αντιρυτιδικές<br />Χαπάκια μπλε<br />Λάθριο σεξ με τη νεότητα<br />Εμείς<br />- οι <em>εις μικρόν γενναίοι</em> -<br />Όλοι<br />Αντιμαχόμαστε τον θάνατο<br />Κανείς<br /><em>Δεν παραδέχεται την ήττα.<br /><br /></em><span style="color:#dddd66;"><strong>Κώστας Χατζηκυριάκου<br /></strong><span style="font-size:85%;">-Εντευκτήριο, τχ.86</span>-</span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΟΙ ΚΟΥΚΛΕΣ</span></strong><br /><br />Καιγόταν από τον πόθο να γράψει ένα μυθιστόρημα. Διαπίστωσε πως ήταν ικανή να κατασκευάσει μια υπέροχη ροζ ιστορία. Τότε άρχισε να περιφρονεί τον εαυτό της. Διάβαζε μετά μανίας την Ιζαμπέλ Αλιέντε και τη Γιουρσενάρ και αντικατέστησε τα παλ ταγιεράκια της εφηβείας της με τσουβάλια τσίτινα απ' το Μοναστηράκι.<br />Μουσική δεν άκουγε. Τάραζε την ηλίθια σιωπή της, τα κενά της σκέψης της. Άρχισε να ονειρεύεται λιβάδια με παπαρούνες και κάμπους σπαρμένους με κούκλες. Ο εαυτός της πανευτυχής όποτε το όνειρο επαναλαμβανόταν. Έκανε μια συλλογή από πορσελάνινες κούκλες και τις καμάρωνε.<br />Μετά έπιασε τα σταυρόλεξα. Έλυσε και τα πιο δύσκολα, ώσπου κατανόησε βαθιά την ομοιότητά τους.<br /><br />Ένα ένα τα πράγματα που μπορούσαν να 'ναι πηγή ευτυχίας τα καταργούσε. Ένα "Και τι έγινε;" καρφωνόταν στο κεφάλι της κάθε φορά που έπιανε τον εαυτό της να υποκλίνεται στην ομορφιά του ήλιου πάνω στ' απλωμένα ρούχα που χορεύουν με τον αέρα ή στην αίγλη ενός παλιού αρχοντικού.<br />- Και τι έγινε; Όλ' αυτά μια μέρα θα τελειώσουν...<br /><br />Θα τελειώσουν, θα γίνουν όλα σκόνη, δε θα υπάρχουν.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ελένη Γερασιμίδου</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Αυτές-</span><br /><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΧΕΡΟΥΣΙΑ</span></strong><br /><br />Καράβια ταξιδεύουν<br />στην Κίνα, την Ασία<br />κι ένα μικρό πλεούμενο<br />για την Αχερουσία.<br /><br />Κόσμος το βλέπει στο γιαλό<br />κι εκείνο προχωράει,<br />χιλιάδες οι αμαρτωλοί<br />κι ο Άδης δεν χωράει.<br /><br />Τρέχει παλεύει ο άνθρωπος<br />και χάνει το μυαλό του<br />για το σκυλί τον Κέρβερο<br />να βρει τον οβολό του.<br /><br />Δόξα και πλούτη κι ομορφιά<br />και της ζωής το ψέμα<br />όλα βουλιάζουν κάποτε<br />στου Αχέροντα το ρέμα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Σταύρος Ξαρχάκος / Νίκος Γκάτσος<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">(με τον Σταμάτη Κόκοτα)<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-7040579574382831357?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-37803086866398122572011-06-21T16:31:00.000+03:002011-07-19T00:47:35.008+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-IRilj2e2ynw/ThXLnPVhd8I/AAAAAAAAOTY/2s9poqDUZno/s1600/DarkMoonDeviantArt1.jpg"><img style="WIDTH: 63px; HEIGHT: 100px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626627184461445058" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-IRilj2e2ynw/ThXLnPVhd8I/AAAAAAAAOTY/2s9poqDUZno/s400/DarkMoonDeviantArt1.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-be-B0NeeHaE/ThXLnVm8pII/AAAAAAAAOTg/D2d-4tqWUWo/s1600/DarkMoonDeviantArt2.jpg"><img style="WIDTH: 63px; HEIGHT: 100px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626627186145141890" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-be-B0NeeHaE/ThXLnVm8pII/AAAAAAAAOTg/D2d-4tqWUWo/s400/DarkMoonDeviantArt2.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-IRilj2e2ynw/ThXLnPVhd8I/AAAAAAAAOTY/2s9poqDUZno/s1600/DarkMoonDeviantArt1.jpg"><img style="WIDTH: 63px; HEIGHT: 100px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626627184461445058" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-IRilj2e2ynw/ThXLnPVhd8I/AAAAAAAAOTY/2s9poqDUZno/s400/DarkMoonDeviantArt1.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-be-B0NeeHaE/ThXLnVm8pII/AAAAAAAAOTg/D2d-4tqWUWo/s1600/DarkMoonDeviantArt2.jpg"><img style="WIDTH: 63px; HEIGHT: 100px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626627186145141890" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-be-B0NeeHaE/ThXLnVm8pII/AAAAAAAAOTg/D2d-4tqWUWo/s400/DarkMoonDeviantArt2.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-IRilj2e2ynw/ThXLnPVhd8I/AAAAAAAAOTY/2s9poqDUZno/s1600/DarkMoonDeviantArt1.jpg"><img style="WIDTH: 63px; HEIGHT: 100px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5626627184461445058" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-IRilj2e2ynw/ThXLnPVhd8I/AAAAAAAAOTY/2s9poqDUZno/s400/DarkMoonDeviantArt1.jpg" /></a><br /><br /><strong><em><font color="#80eeff">Νυν της Σελήνης το μελάγχρωμα το ανίατο<br />Αιέν το χρυσοκύανο του Γαλαξία σελάγισμα</font><br /><br /><font color="#dddd66">Oδυσσέας Ελύτης</font><br /><br /></em></strong><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><font color="#dddd66">ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΕΚΔΟΧΕΣ ΤΟΥ ΤΕΛΟΥΣ</font></strong><br />...<br />Έν' ασημένιο κέρμα το φεγγάρι, που κάποτε τινάξαν στο διάστημα οι θεοί, κορώνα γράμματα την τύχη παίζοντας αυτού του κόσμου, έν' ασημένιο κέρμα που δεν έπεσε ποτέ, αλλ' έμεινε εκεί, μετέωρο, στο χάος.<br /><br />Γι' αυτό και δεν αποφασίστηκε ποτέ η τύχη αυτού του κόσμου, γι' αυτό και αδιάκοπα κοιτάμε μ' αγωνία το φεγγάρι, μην πάει και πέσει απ' του χαμού μας την πλευρά.<br /><br /><font color="#dddd66"><strong><em>Αργύρης Χιόνης<br /></em></strong><font size="2">-Εντευκτήριο, τχ.79-</font></font><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><font color="#dddd66"><strong>ΠΕΡΑΣΜΑ</strong></font><br /><br />Επιστρέφει το σκοτάδι.<br />Πάνω στα σπίτια ξαναβγαίνει<br />το φεγγάρι, και ανεβαίνει γεμάτο<br />και πάντοτε πιο φωτεινό<br />στον έναστρο ουρανό.<br />Πάλι αυτό το ωραιότατο άδειο<br />εκεί πάνω ψηλά<br />σε πιέζει σαν<br />ένα προσωπικό γεγονός.<br /><br />Το νιώθεις σαν ένα χρέος,<br />όπως το τηλέφωνο<br />όταν συνεχίζει να χτυπάει<br />στο σπίτι κάποιου άλλου<br />ενώ ανεβαίνεις τις σκάλες.<br /><br /><font color="#dddd66"><strong><em>Umberto Fiori<br /></em></strong><font size="2">*μτφ: <strong>Γιάννης Παππάς<br /></strong>-Πλανόδιον, τχ.43-</font></font><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><font color="#dddd66">ΤΡΙΠΛΗ ΦΟΥΓΚΑ</font></strong><br /><br />Ήταν πολύ μακριά από τα λημέρια της Αγκέλα και του Ίστβαν, οπότε δεν υπήρχε φόβος τυχαίων συναντήσεων' έτσι, αντί να κυκλοφορούμε λαθραία, περπατήσαμε στους σκαρφαλωμένους ψηλά δρόμους της ακρόπολης. Ατενίσαμε το φεγγαρόλουστο τοπίο κάτω και ανεβήκαμε στους πετσωμένους με μεταλλικές πλάκες οβελίσκους και παρακολουθήσαμε τους δείκτες ενός παλιού ρολογιού πάνω από μια αψιδωτή είσοδο όπου εμφανίστηκε ένα νευρόσπαστο και σήμανε την ώρα. Η πόλη λούστηκε από το λαμπρό σεληνόφως, αλλά πέρα από τις ανταύγειες των μακρινών οροσειρών ο ουρανός στην ανατολή ήταν ακόμη ανήσυχος από καλοκαιρινές αστραπές. Πιάσαμε δωμάτια σ' ένα πανδοχείο με αετώματα και παράθυρα με υαλογραφήματα σε μια πλατεία που δέσποζε πάνω από τις στέγες και το τριπλό ζωνάρι του τείχους της πόλης... [...] Οι φεγγίτες του επάνω ορόφου χάριζαν μια θέα σχεδόν ψεύτικη. Το φεγγάρι είχε θριαμβεύσει πάνω στα βουβά πυροτεχνήματα στα ανατολικά και τα βόρεια και η τράπουλα των διαστάσεων είχε ανακατευτεί ξανά. Στηριχτήκαμε στο περβάζι και, όταν η Αγκέλα γύρισε το κεφάλι της, για μια στιγμή το πρόσωπό της εμφανίστηκε χωρισμένο στα δυο, το ένα μισό ασημί, το άλλο φλογισμένο από το χρυσαφένιο λυχνόφως του δωματίου.<br /><br /><font color="#dddd66"><strong><em>Patrick Lee Fermor<br /></em></strong><font size="2">*μτφ: <strong>Νίκος Κούτρας<br /></strong>-Ανάμεσα στα δάση και τα νερά-</font></font><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><font color="#dddd66">ΤΟ ΦΕΓΓΑΡΙ ΚΑΝΕΙ ΒΟΛΤΑ</font></strong><br /><br />Το φεγγάρι κάνει βόλτα<br />στης κυράς μου τα μαλλιά<br /><em><font size="1">(Παίξε, Τσιτσάνη μου, το μπουζουκάκι<br />ρίξε μου μια γλυκιά πενιά.<br />Παίξε, Τσιτσάνη μου, το μπουζουκάκι<br />να θυμηθούμε τα παλιά)</font></em><br /><br />Το φεγγάρι κάνει κύκλο<br />στης κυράς μου τη καρδιά<br /><em><font size="1">(Παίξε, Ζαμπέτα μου, το μπουζουκάκι<br />ρίξε μου μια γλυκιά πενιά.<br />Παίξε, Ζαμπέτα μου, το μπουζουκάκι<br />να θυμηθούμε τα παλιά)</font></em><br /><br />Το φεγγάρι κάνει βόλτα<br />μα η κυρά δεν μ' αγαπά<br /><em><font size="1">(Παίξε, Γρηγόρη μου, το μπουζουκάκι<br />ρίξε μου μια γλυκιά πενιά.<br />Παίξε, Γρηγόρη μου, το μπουζουκάκι<br />να ξεχαστούνε τα παλιά)</font></em><br /><br /><font color="#dddd66"><em><strong>Μίκης Θεοδωράκης<br /></strong></em><font size="2">(με τον Γρηγόρη Μπιθικώτση και τον Χρηστάκη)</font></font> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-3780308686639812257?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-86912584118067019712011-06-06T08:40:00.001+03:002011-06-06T11:04:52.761+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-jSxM9DZY9Tk/Tex-Edbg8xI/AAAAAAAAOLI/4X_Bgmio8Mg/s1600/letter2.jpg"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 108px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615001450508776210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-jSxM9DZY9Tk/Tex-Edbg8xI/AAAAAAAAOLI/4X_Bgmio8Mg/s400/letter2.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-I3wS5AceEAo/Tex-EGdrPzI/AAAAAAAAOLA/NOwGE1mnR3o/s1600/letter1.jpg"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 108px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615001444343824178" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-I3wS5AceEAo/Tex-EGdrPzI/AAAAAAAAOLA/NOwGE1mnR3o/s400/letter1.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-jSxM9DZY9Tk/Tex-Edbg8xI/AAAAAAAAOLI/4X_Bgmio8Mg/s1600/letter2.jpg"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 108px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615001450508776210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-jSxM9DZY9Tk/Tex-Edbg8xI/AAAAAAAAOLI/4X_Bgmio8Mg/s400/letter2.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-I3wS5AceEAo/Tex-EGdrPzI/AAAAAAAAOLA/NOwGE1mnR3o/s1600/letter1.jpg"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 108px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5615001444343824178" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-I3wS5AceEAo/Tex-EGdrPzI/AAAAAAAAOLA/NOwGE1mnR3o/s400/letter1.jpg" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#330000;">Μια γραμμή έμεινε μετέωρη<br />ανάμεσα στα γράμματα που γράφτηκαν<br />και εκείνα που θα γραφτούν</span><br /><br /><span style="color:#dddd66;">Κώστας Σουέρεφ</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΑ ΓΡΑΜΜΑΤΑ</span></strong><br /><br />Κάποτε γράφουν γράμματα γιατί γνωρίζουν<br />ότι αυτές θα είναι οι τελευταίες που αγαπήσαν<br />τον ήχο μιας σελίδας καθώς ξεδιπλώνεται<br />τον ήπιο τρόπο των χεριών που την αγγίζουν<br />το ίδιο φως απ' το παράθυρο<br /><br />τη σύμβαση των τυπικών εκφράσεων<br />την έλλειψη μιας μονολεκτικής απάντησης<br />την πιθανότητα να ξαναδιαβαστούν σ' άγνωστο χρόνο<br />την προοπτική τους να γεράσουν με τον παραλήπτη<br />τη διαιώνιση της διαδρομής από τη μνήμη στην επιθυμία<br /><br />τη μοναξιά περίπλοκων υπογραφών<br />τον κίνδυνο όσων αποσιωπήθηκαν<br />την τρέλα που ενεδρεύει πίσω απ' το μελάνι.<br /><br />Ένα φλιτζάνι γάλα<br />κουμπωμένο το παλτό<br />κι ένα φιλί.<br />Τα συνοδεύουν ως την πόρτα του ταχυδρομείου.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ρέα Γαλανάκη<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Ποιήματα, συλλογή: Οι τρυφερές-</span><br /><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΓΡΑΜΜΑ</span></strong><br /><br />Ανταμώσαμε χτες<br />Απ' την τσέπη μου<br />Έβγαζα ένα ποίημα πούχα γράψει για σένα<br />Να στο διαβάσω<br /><br />Όταν με ρώτησες τι είν' αυτό<br />Τίποτα σου είπα, κάποιου φίλου η διεύθυνση<br />Ψάχνω το σπίτι του.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ercümend Behzad</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Έρμος Αργαίος<br /></strong>-Ανθολογία Τουρκικής Προοδευτικής Ποίησης-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΡΟΚ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ</span></strong><br /><br />Μην τα χάνεις με τα δύσκολα σημειώματα, μη σου φαίνονται περίεργα. Εγώ είμαι αυτός, ίσως πιο πολύ απ' αυτόν που μιλά. Σε γνώρισα στ' αλήθεια με το πρώτο σου γράμμα. Γιατί γράφουμε ό,τι δεν μπορούμε να πούμε; γιατί σκίζεις ό,τι μου γράφεις; τι φοβάσαι; πού ακριβώς βρίσκεσαι Ιούνη μήνα, μεσημέρι σε υπαίθριες συναυλίες; πού είμαι εγώ;<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Άρης Σάρτας</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΓΡΑΜΜΑ</span></strong><br /><br />Απόψε θα λάβεις το γράμμα<br />που άργησε τόσο να 'ρθεί<br />απόψε θα σμίξει το κλάμα<br />απόψε θα κλάψεις κι εσύ<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Τάκης Μουσαφίρης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με τον Δημήτρη Μητροπάνο) </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-8691258411806701971?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-13268438287638022172011-05-22T15:05:00.000+03:002011-06-18T18:43:59.041+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/-mA3CkylbHvg/TZgjpyEsl5I/AAAAAAAANhU/-tJWQ4lFFQQ/s1600/love7.jpg"><img style="WIDTH: 70px; HEIGHT: 110px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591258138103551890" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-mA3CkylbHvg/TZgjpyEsl5I/AAAAAAAANhU/-tJWQ4lFFQQ/s400/love7.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-HFWtLvQzhuk/TZgjp16e6zI/AAAAAAAANhc/Xxkd6qsHe1Y/s1600/love8.jpg"><img style="WIDTH: 70px; HEIGHT: 110px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591258139134454578" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-HFWtLvQzhuk/TZgjp16e6zI/AAAAAAAANhc/Xxkd6qsHe1Y/s400/love8.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/-_5azYXgigaE/TZgkFFevhMI/AAAAAAAANh0/MY_wADbAfGI/s1600/love11.jpg"><img style="WIDTH: 70px; HEIGHT: 110px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591258607169537218" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/-_5azYXgigaE/TZgkFFevhMI/AAAAAAAANh0/MY_wADbAfGI/s400/love11.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-JxEj86y7lcs/TZglMvnk0DI/AAAAAAAANh8/vub4RhV7PpQ/s1600/love12.jpg"><img style="WIDTH: 70px; HEIGHT: 110px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591259838251585586" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-JxEj86y7lcs/TZglMvnk0DI/AAAAAAAANh8/vub4RhV7PpQ/s400/love12.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-L8_S_Na8l18/TZgjqE2WYYI/AAAAAAAANhk/VdvwkxIo-iM/s1600/love9.jpg"><img style="WIDTH: 70px; HEIGHT: 110px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5591258143143649666" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-L8_S_Na8l18/TZgjqE2WYYI/AAAAAAAANhk/VdvwkxIo-iM/s400/love9.jpg" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#ffad5c;">Η αγάπη είναι φόβος.<br />Δεν είναι σώμα που ζητάει να βρει παρηγοριά.<br />Tρυφερή αύρα που λικνίζει τα νοσταλγικά απογεύματα.<br />Είναι ποτάμι που περνάει μέσα από τα μαύρα λιβάδια.<br /><br /></span><span style="color:#dddd66;">Θανάσης Κωσταβάρας</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΓΑΠΗ</span></strong><br /><br />Ας μη γυρίζει ο λογισμός στα χρόνια εκείνα πίσω<br />κάλλιο μια τέτοια θύμηση για πάντα να χαθή'<br />ποιος ξέρει, τώρα θα 'τανε γραφτό να σ' αγαπήσω,<br />και τόσο που καμμιά ποτέ δεν έχει αγαπηθή.<br /><br />Κι' αν έφυγεν η νιότη σου, που θλίβεσαι για δαύτη,<br />ως για πουλί που πέταξε μ' άλλα μαζί πουλιά,<br />περσότερο από μια άνοιξη τον έρωτά μου ανάφτει<br />του χεινοπώρου τ' άγγιγμα στα ωραία σου τα μαλλιά.<br /><br />Κι' ακόμα φτάνω ν' αγαπώ σ' εσέ μιαν άλλη εικόνα.<br />-τ' ορκίζομαι στα μάτια σου που τόσο λαχταρώ,-<br />τον ήμερο κι ανέφελο και το γλυκό χειμώνα,<br />που στο χλωμό σου πρόσωπο μια μέρα θα θωρώ.<br /><br />Και μάθε το, τις μελιχρές λαμπράδες του Δεκέμβρη,<br />και τις φεγγαροσκέπαστες του Γενναριού ομορφιές,<br />μήτε στις τρέλλες τ' Απριλιού κανένας θα τις εύρη,<br />μήτε και στις μονότονες του Μάη καλοκαιριές.<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Μιλτιάδης Μαλακάσης</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΟΚΤΩ ΤΟ ΠΡΩΙ</span></strong><br /><br />Τον κοιτάζω πως κοιμάται τυλιγμένος στο σεντόνι<br />Το σφουγγάρι της ανάπαυσης<br />του έχει σβήσει τις αισθήσεις.<br />... ... ...<br /><br />Αγκαλιάζει το μαξιλάρι, χώνεται μέσα σαν σε σύννεφα<br />και με παγιδεύει καθώς γυρίζει σηκώνοντας το γόνατο.<br />Δεν ξέρω αν αποτελώ μέρος του ονείρου του.<br />Η αγάπη είναι μία σκάλα<br />και δεν ξέρω αν φτάνει μέχρι τ' όνειρο.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Luis Muñoz<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Ρήγας Κούπα<br /></strong>-Η έλξη των ομωνύμων-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Η ΕΚΔΡΟΜΗ</span></strong><br /><br />Το ξενοδοχείο είχε δωμάτια, ήταν ακριβά, όμορφα, πεντακάθαρα κι έβλεπαν τη θάλασσα. Ένα δωμάτιο για κάθε οικογένεια. Η Καίτη ακούμπησε την τσάντα της σ' εκείνο το έπιπλο που είχε συρτάρια και καθρέφτη και ήταν τοποθετημένο ακριβώς απέναντι από το κρεβάτι και κοίταξε με απορία τα τόσα συρτάρια. Ίσως να αναρωτήθηκε, για τη χρήση τους, καθώς για τα δικά μας υπάρχοντα αρκούσε μόνο ένα. Ο Λευτέρης ακούμπησε τη βαλίτσα ευλαβικά στο πάτωμα. Το έκανε κάπως άχαρα, ύστερα από έναν στιγμιαίο δισταγμό. Το πιο πιθανό είναι να αναρωτήθηκε πού ακριβώς τοποθετείς μια μισοάδεια βαλίτσα σ' ένα μάλλον ακριβό ξενοδοχείο, φορτωμένο με τόσα έπιπλα.<br /><br />Η Καίτη τράβηξε την κουρτίνα για να φανεί η θάλασσα και στάθηκε μπροστά στο παράθυρο. Ήταν πολύ λεπτή, πολύ νέα, ο αέρας της είχε ανακατέψει τα μαλλιά, το φόρεμά της ήταν ένα θαλασσί μονόχρωμο με λευκό γιακαδάκι, και ήταν όμορφη και ευχαριστημένη. Ο Λευτέρης πρέπει να έκανε κάποια παρόμοια σκέψη θαυμασμού, πλησίασε και την αγκάλιασε. Δεν είχα δει τους γονείς μου να αγκαλιάζονται συχνά, κι όπως τους κοιτούσα τώρα καταλάβαινα ότι κάπως έτσι πρέπει να είναι η αγάπη. Ευχαριστημένοι άνθρωποι σε ένα ταιριαστό στην περίσταση μέρος.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ελισάβετ Παπαδοπούλου</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-εξώπολις, τχ.23-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΓΑΠΗ ΕΙΝΑΙ</span></strong><br /><br />Αγάπη είναι να σου δίνω<br />χωρίς ποτέ να σου το λέω<br />συ να πονάς μα εγώ να κλαίω<br />και στ' άγγισμά σου να ριγώ<br /><br />Αγάπη είναι να σε κλείνω<br />τις νύχτες μέσ' στα βλέφαρά μου<br />για να σε βλέπω στα όνειρά μου<br />και να σου γλυκοτραγουδώ<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιώργος Χατζηνάσιος / Λευτέρης Παπαδόπουλος<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">(με την Αλέκα Κανελλίδου) </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-1326843828763802217?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-17769161056636447922011-05-07T17:33:00.000+03:002011-05-16T00:44:58.019+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-QEF5tcB-BCw/TcX1AFUwAUI/AAAAAAAAN5k/wYyKAprqSPQ/s1600/thorns-.JPG"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 109px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604154693110464834" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-QEF5tcB-BCw/TcX1AFUwAUI/AAAAAAAAN5k/wYyKAprqSPQ/s400/thorns-.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-QEF5tcB-BCw/TcX1AFUwAUI/AAAAAAAAN5k/wYyKAprqSPQ/s1600/thorns-.JPG"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 109px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604154693110464834" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-QEF5tcB-BCw/TcX1AFUwAUI/AAAAAAAAN5k/wYyKAprqSPQ/s400/thorns-.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-QEF5tcB-BCw/TcX1AFUwAUI/AAAAAAAAN5k/wYyKAprqSPQ/s1600/thorns-.JPG"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 109px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604154693110464834" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-QEF5tcB-BCw/TcX1AFUwAUI/AAAAAAAAN5k/wYyKAprqSPQ/s400/thorns-.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-QEF5tcB-BCw/TcX1AFUwAUI/AAAAAAAAN5k/wYyKAprqSPQ/s1600/thorns-.JPG"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 109px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604154693110464834" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-QEF5tcB-BCw/TcX1AFUwAUI/AAAAAAAAN5k/wYyKAprqSPQ/s400/thorns-.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-QEF5tcB-BCw/TcX1AFUwAUI/AAAAAAAAN5k/wYyKAprqSPQ/s1600/thorns-.JPG"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 109px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5604154693110464834" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/-QEF5tcB-BCw/TcX1AFUwAUI/AAAAAAAAN5k/wYyKAprqSPQ/s400/thorns-.JPG" /></a><br /><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ</span></strong><br /><br />θέλω να κλάψω τον πόνο μου και στο λέω<br />για να μ' αγαπήσεις και να με κλάψεις<br />κάποιο απόβραδο αηδονιών<br />μ' ένα στιλέτο, με φιλιά και με σένα.<br /><br />Θέλω ν' αφανίσω το μοναδικό τεκμήριο<br />για τη δολοφονία των λουλουδιών μου<br />και να μετατρέψω το θρήνο μου και τους ιδρώτες μου<br />σ' αιώνιο σωρό σκληρού σταριού.<br /><br />Να μη σωθεί ποτέ το κουβάρι<br />του σ' αγαπώ μ' αγαπάς, παντοτινά φλογερό<br />με υπέργηρο ήλιο κι αρχαία σελήνη'<br /><br />Κι αυτό που δε μου δίνεις και δε σου ζητώ<br />να 'ναι του θανάτου, να μην αφήσει<br />μήτε έναν ίσκιο για την τρικυμισμένη σάρκα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Federico García Lorca</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Μάγια-Μαρία Ρούσσου<br /></strong>-η λέξη, τχ.36</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΕΠΙΘΥΜΙΑ</span></strong><br /><br />Ν' ανθίσω<br />καθώς τα εαρινά εφήμερα<br />εκείνα άνθη,<br />που προορίστηκαν<br />να ευωδιάσουν και να μαραθούν<br />δίχως να υποπτεύονται - και γι αυτό δίχως<br />να επιθυμούν - την αιωνιότητα,<br />τη σύντομη ύπαρξή τους, δίχως δισταγμούς<br />ξοδεύοντας<br />σε γοητευτικήν ανθοφορία μιας ημέρας.<br /><br />Κι ύστερα<br />ας έρθει η λεηλασία του άνεμου,<br />τα βάρβαρα πέλματα,<br />του φθινοπώρου ο χλωμός θάνατος.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Λένα Παππά</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Νέα Εστία, τχ. 979-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΓΙΑ ΩΡΙΜΑΝΣΗ</strong></span><br /><br />«...Άμα είναι κάτι που το θέλεις πάρα πολύ, σου δίνουν αντί γι' αυτό, ένα παγωτό ή σ' αφήνουν να πας σινεμά ή σου δίνουν μια μεγάλη σοκολάτα ή ένα αυτοκίνητο. Ποτέ δεν σου δίνουν αυτό που πραγματικά θέλεις».<br /><br />Ο Τρόμπας ένοιωσε ξαφνικά να μισεί τα παγωτά, και τα αυτοκίνητα και τις σοκολάτες... Ήθελε αυτό που ζητούσε κι όχι κάτι που να 'ταν νόστιμο. Αν δεν μπορούσαν να του δώσουν αυτό που ήθελε ας του αφήνανε τουλάχιστον την επιθυμία του γι' αυτό. Όχι να ξεγελάει κανείς τον εαυτό του και να ξεχνάει την επιθυμία του.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Pär Rådström</strong> (Περ Ρόντστρεμ)</em><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Νίκη Κώνστα<br /></strong>-17 φωνές από τη Σουηδία-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΨΕΙΣ ΝΑ ΓΕΛΑΣ</span></strong><br /><br />Θέλω να πάψεις να γελάς - θέλω να κλαις<br />όπως εγώ και τ' άλλα θύματά σου,<br />δεν θέλω άλλον να φιλάς και να του λες<br />τα πονηρά μεγάλα ψέματά σου.<br /><br />Θέλω τα βράδια, όταν πας να κοιμηθείς,<br />τα πράσινά σου μάτια να μην κλείνεις<br />και όπου τύχει να σταθείς κι όπου βρεθείς<br />κομμάτια απ' την καρδιά σου να αφήνεις.<br /><br />Θέλω να πάψεις να γελάς - θέλω να κλαις<br />και ντροπιασμένη στο εξής να ζήσεις<br />και κάποια νύχτα ερωτική σου απ' τις πολλές<br />από τον κόσμο θέλω πια να σβήσεις.<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Σταύρος Τζουανάκος </span></em></strong></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-1776916105663644792?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-90390816391619560902011-04-22T08:15:00.000+03:002011-05-27T14:17:54.292+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/-sTNdhNbx46g/Tberok3080I/AAAAAAAAN2U/kKy9Ui_12_g/s1600/sosat.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 90px; height: 121px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-sTNdhNbx46g/Tberok3080I/AAAAAAAAN2U/kKy9Ui_12_g/s400/sosat.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5600133375239451458" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-rlhkMeSU4Mc/TbeR3r1jsWI/AAAAAAAAN2E/LDvVQA3mwZI/s1600/SOSAT-DSC02148.JPG"><img style="WIDTH: 90px; HEIGHT: 121px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5600105047504695650" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-rlhkMeSU4Mc/TbeR3r1jsWI/AAAAAAAAN2E/LDvVQA3mwZI/s400/SOSAT-DSC02148.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/-sTNdhNbx46g/Tberok3080I/AAAAAAAAN2U/kKy9Ui_12_g/s1600/sosat.jpg"><img style="cursor:pointer; cursor:hand;width: 90px; height: 121px;" src="http://4.bp.blogspot.com/-sTNdhNbx46g/Tberok3080I/AAAAAAAAN2U/kKy9Ui_12_g/s400/sosat.jpg" border="0" alt=""id="BLOGGER_PHOTO_ID_5600133375239451458" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/-rlhkMeSU4Mc/TbeR3r1jsWI/AAAAAAAAN2E/LDvVQA3mwZI/s1600/SOSAT-DSC02148.JPG"><img style="WIDTH: 90px; HEIGHT: 121px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5600105047504695650" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/-rlhkMeSU4Mc/TbeR3r1jsWI/AAAAAAAAN2E/LDvVQA3mwZI/s400/SOSAT-DSC02148.JPG" /></a> <br /><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΛΕΥΚΩΜΑ</span></strong><br /><br />Βίοι φυγόκεντροι<br />μιας περιπλάνησης τυφλής στην περιφέρεια<br />αναλωμένοι χρόνοι<br />σ' ένα απροσπέλαστο παρόν που δε λυτρώνει<br /><br />ξεφυλλίζοντας το λεύκωμα με τις φωτογραφίες<br />το θρόισμα των σελίδων του<br />χρόνος πάνω σε χρόνο<br />το πρόσωπο σου αλλάζοντας<br />μιας μεταμόρφωσης αργής<br />βλέμμα πάνω σε βλέμμα<br />σ' ένα παλίμψηστο πυκνό<br />στοιβάδες λήθης εύθρυπτης<br />η μια πάνω στην άλλη<br />αφήνοντας να εξέχουν<br />φωτογραφίες πρόσφατες<br />που εντός τους μετατοπίζεσαι<br />στην άκρη της εικόνας<br />σαν από μια φυγόκεντρο<br />που τείνει να σ' αφαιρέσει<br />σβήνοντας κάθε ίχνος σου<br />μέχρι που φτάνοντας στην τελευταία σελίδα<br />που μένει πάντα αδειανή<br />σαν άδεια φωτογραφία<br />ο χρόνος αποσύρεται στο ανυπόστατο παρόν<br />το πάντοτε ήδη παρελθόν<br />το πάντοτε ακόμη μέλλον<br />το λεύκωμα καταλήγοντας σ' ένα ανείπωτο λευκό<br />σε ένα «τώρα» άμορφο<br />αμέτοχο στη διαδοχή<br />φτερό ξεκολλημένο απ' του καιρού τη φτερωτή<br />ακτίνα απ' το κέντρο της σπασμένη<br />μα όχι επιζήμια<br />στη ρόδα που γυρίζει το ίδιο όπως και πριν<br />ειρκτή μιας περιπλάνησης<br />τυφλής<br />στην περιφέρεια<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Βασίλης Ντόκος<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Ποίηση, τ.13-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Η ΠΗΝΕΛΟΠΗ ΓΡΑΦΕΙ</span></strong><br /><br />Είναι περισσότερο κι από βέβαιο: δε νιώθω την απουσία σου.<br />Πέρασα όλο το απόγευμα βάζοντας τάξη στα χαρτιά σου,<br />Διαβάζοντας τα πέντε γράμματα που μου έστειλες<br />Την εβδομάδα που χάσαμε: εσύ στο Alentejo,<br />Κι εγώ κάτω από το νερό. Μετά, πότισα τα τριαντάφυλλα<br />Που άφησες στον κήπο. Πάντα μόνη και χωρίς<br />Να κλαψουρίζω για την κατάστασή μου (γιατί δε σε έχω ανάγκη),<br />Έβαλα το δίσκο της Chavela που μου έδωσες τα Χριστούγεννα<br />Κι άρχισα να ετοιμάζω το φαγητό της αρεσκείας σου.<br />Μαγειρεύοντας χάνω την όρεξή μου, γι' αυτό<br />Άνοιξα ένα μπουκάλι κόκκινο κρασί και δε μου στοιχίζει<br />Να σου εξομολογηθώ ότι δε νιώθω την απουσία σου.<br />Κατά τις δέκα, υποχρεώθηκα να αρνηθώ<br />Δύο προσκλήσεις για έξοδο (επικαλέστηκα ανδροφοβία).<br />Κι αυτή τη στιγμή κόβω το πρόσωπό σου<br />(Δε μου λείπεις) από τη φωτογραφία<br />Που είμαστε οι δυο μας και που φύλαγα.<br />Είναι ένας τρόπος να τιμωρήσω στο χαρτί<br />Την ανίκανη ηλίθια που σ' άφησε να φύγεις.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>José Miguel Silva<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Γιάννης Σουλιώτης<br /></strong>-Ανθολογία Πορτογαλικής Ποίησης-<br /><br /></span></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΑ ΠΟΡΤΟΚΑΛΙΑ ΕΙΝΑΙ ΠΙΚΡΑ ΤΟΝ ΟΧΤΩΒΡΗ </span></strong><br /><br />Έχω ένα άλμπουμ φωτογραφίες - συνήθιζα κι' εγώ από μικρός να βγάζω φωτογραφίες - έχω ένα φάκελλο γεμάτο πόζες μου, στα δυο, στα πέντε, στα οχτώ, στα δώδεκα, στα είκοσι, στα τριάντα κι' ως σήμερα, και τον αδειάζω συχνά κι' απλώνω τις φωτογραφίες στο τραπέζι μου και τις κοιτάζω - και τις μετρώ και δε χάθηκε καμιά - για να μου θυμίζουν τις μέρες και τα κλέη μου κι' ύστερα αρχίζω να φοβούμαι και να θλίβομαι γιατί η κάθε μια είναι αλλουνού ανθρώπου και όλες μαζύ άλλες τόσες ιστορίες.<br /><br /><em><strong><span style="color:#dddd66;">Αντρέας Νενεδάκης</span></strong></em><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΓΥΑΛΙ ΣΑΝ ΝΑ 'ΤΑΝ</span></strong><br /><br />Φωτογραφία είσαι μιας στιγμής<br />που βγάλαμε μιαν άνοιξη ή χειμώνα<br />Ασπρόμαυρη μού έμεινες εικόνα<br />απο ένα ακόμα φιλμ της εποχής<br /><br />Παγίδα μιας ατέλειωτης φυγής<br />- τι γρήγορα το φως που ταξιδεύει! -<br />Το αστέρι μας εκεί πια δεν σαλεύει<br />στο χάρτινο απόκομμα που ζεις<br />... ... ...<br /><em>Φωτογραφία είσαι μιας ζωής<br />που θέλησα για μένα να κρατήσω<br />νομίζοντας πως έτσι θα την κλείσω<br />στα δίχτυα μιας ασπρόμαυρης στιγμής<br /></em><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ηλίας Πολίτης / Αγνή Παλάντζα<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">(με τον Ηλία Πολίτη)</span></span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-9039081639161956090?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-85281809295528981772011-04-07T16:00:00.000+03:002011-04-27T09:33:59.478+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK5o0bvjp4I/AAAAAAAAMik/VMYnJQDF1Io/s1600/dali=.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525469042839889794" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 106px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK5o0bvjp4I/AAAAAAAAMik/VMYnJQDF1Io/s400/dali%3D.JPG" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK5o0bvjp4I/AAAAAAAAMik/VMYnJQDF1Io/s1600/dali=.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525469042839889794" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 106px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK5o0bvjp4I/AAAAAAAAMik/VMYnJQDF1Io/s400/dali%3D.JPG" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK5o0bvjp4I/AAAAAAAAMik/VMYnJQDF1Io/s1600/dali=.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525469042839889794" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 106px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK5o0bvjp4I/AAAAAAAAMik/VMYnJQDF1Io/s400/dali%3D.JPG" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK5o0bvjp4I/AAAAAAAAMik/VMYnJQDF1Io/s1600/dali=.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525469042839889794" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 106px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK5o0bvjp4I/AAAAAAAAMik/VMYnJQDF1Io/s400/dali%3D.JPG" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK5o0bvjp4I/AAAAAAAAMik/VMYnJQDF1Io/s1600/dali=.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5525469042839889794" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 106px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TK5o0bvjp4I/AAAAAAAAMik/VMYnJQDF1Io/s400/dali%3D.JPG" border="0" /></a><br /><font face="verdana" size="1">Salvador Dalí: Muchacha en la ventana</font><br /><br /><strong><em><font color="#85C2A3">Α, είναι ωραίο αυτό το παράθυρο<br />έτσι που άνοιξε,<br />βλέπει τη θάλασσα που αγαπώ<br />τα πλοία που έρχονται, τα πλοία που θα 'ρθουν<br /></font><br /><font color="#dddd66">Γιώργος Ξ. Στογιαννίδης</font></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><font color="#dddd66"><strong>ΝΑ ΔΙΑΣΧΙΖΕΙΣ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ</strong></font><br /><br />Να διασχίζεις το δωμάτιο,<br />να ξεπερνάς τη δυσκολία της κουρτίνας<br />και φτάνοντας<br />να επιμένεις στο παράθυρο –<br /><br />αν το ανοίξεις<br />όλα γίνονται εύκολα.<br /><br /><strong><em><font color="#dddd66">Χρίστος Λάσκαρης</font></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><font color="#dddd66">(BROCAL)</font></strong><br /><br />Για ορίζοντα - ως τώρα - το παράθυρο του λιμανιού.<br />Στο βάθος, στα πάνω τζάμια, η θάλασσα. Στα κάτω<br />τζάμια, η θάλασσα.<br /><br />Και πάντα ένα καράβι - ακόμα εκεί! - αγκυροβολημένο<br />στο παράθυρο.<br /><br /><font color="#dddd66"><strong><em>Carmen Conde</em></strong><br /><font size="2">-Περίπλους 13/14-<br />*μτφ: <strong>Σαράντης Αντίοχος</strong></font></font><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><div align="justify"><strong><span style="color:#dddd66;">Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ </span></strong><br /><br />Δεν πάει πολύς καιρός που καθόμουν πίσω απ' το μεγάλο τοξωτό παράθυρο του καφενείου D στο Λονδίνο, την ώρα που τελείωνε ένα απόγευμα του φθινοπώρου. Ήμουν επί μήνες άρρωστος και τώρα αναρρώνοντας, με την δύναμη που επέστρεψε, βρέθηκα σε μια από τις ευτυχείς εκείνες διαθέσεις, τόσο αντίθετες της ennoui, στιγμές της οξύτερης επιθυμίας, όταν φεύγει η ομίχλη εμπρός από τα μάτια της ψυχής - η αχλύς η πριν επήεν - και εξημμένος ο νους ξεπερνά τόσο την συνηθισμένη του κατάσταση, όσο κι ο ισχυρός συνάμα αδέκαστος λόγος του Λάιμπνιτς, η αχαλίνωτη κι επιπόλαιη φλυαρία του Γοργία. Και μόνη η ανάσα, ήταν αγαλλίαση κι αντλούσα θετική ευχαρίστηση ακόμη κι από νόμιμες πηγές του πόνου. Ένιωθα ένα ήρεμο αλλά και φιλέρευνο ενδιαφέρον για τα πάντα. Μ' ένα πούρο στο στόμα και μιαν εφημερίδα στα γόνατα ευφραινόμουν το περισσότερο απόγευμα, διαβάζοντας τις διαφημίσεις ή παρατηρώντας τις ετερόκλητες συντροφιές στην αίθουσα κι άλλο τε κυττάζοντας μέσα απ' τα καπνισμένα τζάμια την οδό. <br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Edgar Allan Poe </em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Γιώργος Μπρουνιάς </strong><br />-η λέξη, τ.12- </span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><font color="#dddd66">ΑΠΟΨΕ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ</font></strong><br /><br />Απόψε τα μεσάνυχτα<br />αγάπη μου, μισάνοιχτα<br />άσ' τα παράθυρα σου<br />Και πρόσμενε τον έρωτα<br />σε λόγια αφανέρωτα<br />να 'ρθει στην κάμαρά σου<br /><br />Σαν οπτασία που περνά<br />θα 'ρθω μικρό μου σιγανά<br />στο μαξιλάρι σου<br />Για να σου πω πως ξενυχτώ<br />στο παραθύρι τ' ανοιχτό<br />μόνο για χάρη σου<br /><br /><strong><em><font color="#dddd66">Ζοζέφ Κορίνθιος</font></em></strong><br /><font color="#dddd66">(</font><a href="http://www.youtube.com/watch?v=Y2ixr_NqNeo"><b><font color="#ff6666"><span style="font-size:78%;">με τον Φώτη Πολυμέρη και την Τζένη Χαρίτου</span></font></b></a><font color="#dddd66">)</font><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-8528180929552898177?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-24818286834824926372011-03-23T08:13:00.000+02:002011-04-10T10:18:39.189+03:00<a href="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/RkjJhbq4lAI/AAAAAAAABZ4/BRbmoJ61NV8/s1600-h/as-.jpg"><img style="CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064519357178614786" border="0" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/RkjJhbq4lAI/AAAAAAAABZ4/BRbmoJ61NV8/s400/as-.jpg" width="90" height="74" /></a> <a href="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/RkjJhbq4lAI/AAAAAAAABZ4/BRbmoJ61NV8/s1600-h/as-.jpg"><img style="CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064519357178614786" border="0" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/RkjJhbq4lAI/AAAAAAAABZ4/BRbmoJ61NV8/s400/as-.jpg" width="90" height="74" /></a> <a href="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/RkjJhbq4lAI/AAAAAAAABZ4/BRbmoJ61NV8/s1600-h/as-.jpg"><img style="CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064519357178614786" border="0" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/RkjJhbq4lAI/AAAAAAAABZ4/BRbmoJ61NV8/s400/as-.jpg" width="90" height="74" /></a> <a href="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/RkjJhbq4lAI/AAAAAAAABZ4/BRbmoJ61NV8/s1600-h/as-.jpg"><img style="CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5064519357178614786" border="0" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/RkjJhbq4lAI/AAAAAAAABZ4/BRbmoJ61NV8/s400/as-.jpg" width="90" height="74" /></a><br /><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΗΡΙΑ</span></strong> <br /><br />Εικόνες <br />Στοιβάζονται στα κατατόπια της μνήμης <br />Αναμνήσεις <br />Συνωστίζονται αλληλοκυνηγιούνται <br />Και είναι ανάγκη να τις τιθασέψεις <br />Να κυριαρχήσεις σ' αυτές <br />Και γίνεσαι θηριοδαμαστής <br />Όταν εκείνες το θέλουν να σε κατασπαράξουν <br />Όταν ακάθεκτες ορμούν την ψυχή να ξεσκίσουν <br /><br />Να! η τίγρης η ύαινα το λιοντάρι <br />Σε κυνηγούν ζωντανό-πεθαμένο <br />Πληγές που γιατρεύτηκαν ξανανοίγουν <br />Και τι μάχη <br />Τι άσκηση να μερώσεις <br />Να δαμάσεις τόσα θηρία <br />Να φτιάσεις τόσα κλουβιά <br />Για τις ώρες της άγριας επίθεσης <br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Μηνάς Δημάκης</em></strong> <br /><span style="font-size:85%;">-Πορεία μέσα στη νύχτα-</span></span> <br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a> <br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΞΑΝΑΣΚΕΦΤΟΜΑΙ ΤΟ ΧΑΜΟΓΕΛΟ ΣΟΥ</span></strong> <br /><br />Ξανασκέφτομαι το χαμόγελό σου κι' είναι για μένα καθαρό νερό <br />που αντικρύζει κανείς τυχαία ανάμεσα στις πέτρες μιας ακρογιαλιάς:<br />ένας μικρός καθρέφτης, όπου ένας κισσός καμαρώνει τους θυσσάνους του <br />κι' απάνω απ' όλα το αγκάλιασμα ενός ήσυχου, λευκού ουρανού. <br /><br />Αυτή είναι η ανάμνησή μου. Δε θά 'ξερα να ειπώ, ω αλαργεμένε, <br />αν απ' το πρόσωπό σου εκφράζεται μια ελεύθερη και ξένιαστη ψυχή <br />ή είσαι από τους πλάνητες εκείνους, που τους καταπονεί η κακία του κόσμου <br />και κουβαλούν τον πόνο τους πάντα μαζί τους σαν φυλαχτό.<br /> <br />Μα αυτό μπορώ να σου ειπώ: Πως η εικόνα σου που σκέφτομαι <br />βυθίζει τις πιο παράξενες λύπες μες σ' ένα κύμα ηρεμίας <br />και πως η μορφή σου γλυστρά μες στη σταχτιά μου μνήμη <br />απλή σαν την κορφούλα ενός νεαρού, τρυφερού φοίνικα. <br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Eugenio Montale </em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Κούλης Αλέπης </strong><br />-Ανθ. της Ευρωπ. και Αμερικ. ποιήσεως- </span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a> <br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΠΟΥΛΙ </span></strong><br /><br /><div align="justify">Συνέβη ένα φθινοπωρινό βράδυ, σαν ήμουν πολύ νέος. Ένα βράδυ, την ώρα που το σκοτάδι είχε πέσει στην πόλη, κι οι λάμπες έφεγγαν σ' αραιές σειρές κατά μήκος των δρόμων. Η ανταύγεια απ' το φως των φαναριών έπαιζε μ' ιριδισμούς στις γεμάτες νερό λακκούβες της ασφάλτου. Οι ψιχάλες ήταν τόσο ελαφρές που μόλις και τις αισθανότανε κανείς στο πρόσωπό του, και το αεράκι ήταν γλυκό, σαν καλοκαιρινό. <br /><br />Δεν θυμάμαι πια πώς την είχα γνωρίσει. Θυμάμαι όμως πολύ καθαρά το νεανικό της πρόσωπο, τις απαλές κινήσεις και τα μακριά της μαλλιά. Θυμάμαι αυτό το επεισόδιο όπως θυμάται κανείς κάτι πολύ μακρινό, όπως θυμάτασαισαι μερικές λεπτομέρειες, που ενώ έχουν περάσει, έχουν αποκτήσει μια βαθιά, ονειρική σημασία. <br /><br />Αργοπερπατώντας πλάι - πλάι, ανεβαίναμε το δρόμο. Υπήρχε ανάμεσά μας μια νεανική ταραγμένη σιωπή, ένα σιγανό τρεμούλιασμα χωρίς λέξεις. Γύρω απ' τις λάμπες και τα κίτρινα μάτια των αυτοκινήτων, το σκοτάδι είχε μια μπλε ανταύγεια. Αισθανόμουνα λύπη και χαρά μαζί, τα δυο συναισθήματα είχαν ανακατευτεί σε μιαν αξεδιάλυτη ενότητα.</div><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γκούσταβ Ρύνε Έρικς </em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Νίκη Κώνστα </strong><br />-17 φωνές από τη Σουηδία- </span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a> <br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΟΙ ΑΝΑΜΝΗΣΕΙΣ ΞΑΝΑΓΥΡΙΖΟΥΝΕ</span></strong> <br /><br />Οι αναμνήσεις ξαναγυρίζουνε <br />και μου θυμίζουνε τα περασμένα <br />Χαρές που φύγαν και δεν γυρίζουνε <br />και τα όνειρά μου που 'ναι χαμένα <br /><br />Κι οι δυο μας φταίμε γι αυτό που έγινε <br />- ίσως της μοίρας να 'ταν γραφτό.<br />Απ' την χαρά μας, λύπη μάς έμεινε <br />και αναμνήσεις ένα σωρό <br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Νάκης Πετρίδης / Μάρω Μπιζάνη </em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με την <a href="http://www.youtube.com/watch?v=uEQJeMDiyDI&amp;feature=related"><u>Δούκισσα</u></a>)</span> <br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-2481828683482492637?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-72541064412660553352011-03-08T16:59:00.000+02:002011-04-10T10:18:00.695+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Tn6c_lLqngg/TXw1VfpZHWI/AAAAAAAANHI/HBenBNXtk_I/s1600/compass.jpg"><img style="WIDTH: 66px; HEIGHT: 98px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583396281421208930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Tn6c_lLqngg/TXw1VfpZHWI/AAAAAAAANHI/HBenBNXtk_I/s400/compass.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-Tn6c_lLqngg/TXw1VfpZHWI/AAAAAAAANHI/HBenBNXtk_I/s1600/compass.jpg"><img style="WIDTH: 66px; HEIGHT: 98px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583396281421208930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Tn6c_lLqngg/TXw1VfpZHWI/AAAAAAAANHI/HBenBNXtk_I/s400/compass.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-Tn6c_lLqngg/TXw1VfpZHWI/AAAAAAAANHI/HBenBNXtk_I/s1600/compass.jpg"><img style="WIDTH: 66px; HEIGHT: 98px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583396281421208930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Tn6c_lLqngg/TXw1VfpZHWI/AAAAAAAANHI/HBenBNXtk_I/s400/compass.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-Tn6c_lLqngg/TXw1VfpZHWI/AAAAAAAANHI/HBenBNXtk_I/s1600/compass.jpg"><img style="WIDTH: 66px; HEIGHT: 98px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583396281421208930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Tn6c_lLqngg/TXw1VfpZHWI/AAAAAAAANHI/HBenBNXtk_I/s400/compass.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-Tn6c_lLqngg/TXw1VfpZHWI/AAAAAAAANHI/HBenBNXtk_I/s1600/compass.jpg"><img style="WIDTH: 66px; HEIGHT: 98px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5583396281421208930" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Tn6c_lLqngg/TXw1VfpZHWI/AAAAAAAANHI/HBenBNXtk_I/s400/compass.jpg" /></a><br /><br /><em><strong><span style="color:#663300;">Τα χείλη που πόθησε, τις σκιές που πήρε στο κατόπι, <br />και τα πολλά<br />τα μάταια ταξίδια, όπου σπατάλησε όλη του τη ζωή.<br /><br /></span></strong></em><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Francis King<br /></strong></em><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Σάκης Σερέφας</strong></span></span><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΠΕΡΝΑ ΣΙΓΑ</strong></span><br /><br />... ...<br />Μην την φοβάσαι την καρδιά που μάθει<br />να την ταράζουν σύρριζα τα πάθη<br />κι ανάμεσα στης τρικυμίας το σάλο<br />να βγαίνη στο ταξίδι το μεγάλο.<br /><br />Μα να λυπάσαι την καρδιά που μένει<br />στο μυστικό της μέσα αποκλεισμένη<br />και πνίγοντας τον πόθο και την πλάνη<br />στης αρνησιάς αράζει το λιμάνι.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ρήγας Γκόλφης<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Νέα Εστία, τ.227-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΑ ΕΝΔΟΤΕΡΑ</span></strong><br /><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Ι</span></strong><br />Στο μακρύ ταξίδι έξω απ' τον εαυτό<br />Υπάρχουν πολλές παρακάμψεις, έρημα αδιέξοδα, τραχιά μέρη,<br />Όπου ο σχιστόλιθος γλιστρά επικίνδυνα<br />Και οι πίσω ρόδες σχεδόν κρέμονται πάνω απ' το χείλος<br />Στις απρόσμενες στροφές, τη στιγμή της καμπής.<br />Καλύτερα κρατήσου σφιχτά, να προσέξεις τις σπασμένες πέτρες και την κατολίσθηση.<br />Ο ξεροπόταμος κόβει το δρόμο, οι ανεμοδαρμένοι απότομοι λόφοι,<br />Τα βαθιά φαράγγια,<br />Τα ρυάκια ξέχειλα το μεσοκαλόκαιρο από ξαφνική καταιγίδα βρυχώνται στη στενή κοιλάδα.<br />Τα καλάμια ισοπεδωμένα απ' τη βροχή και τον άνεμο,<br />Γκρίζα απ' τον μακρύ χειμώνα, καμένα στη βάση τους στο τέλος του καλοκαιριού.<br />-Ή το μονοπάτι να φιδοσέρνεται,<br />Απ' άκρη σ' άκρη στο χείμαρρο με τις κοφτερές πέτρες,<br />Τα ορεινά με τις σκλήθρες και τις σημύδες,<br />Ανάμεσα στα ζωντανά έλη με την κινούμενη άμμο,<br />Το δρόμο να φράζεται στο τέλος, από ένα πεσμένο έλατο,<br />Τους πυκνούς θάμνους να σκουραίνουν,<br />Τα λαγκάδια αποτρόπαια.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Theodore Roethke</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Μαρία Δαμολή<br /></strong>-Ποίηση, τχ. 27-</span><br /><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΜΟΝΟΝ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΤΟΥ ΤΑΞΕΙΔΙΟΝ</span></strong><br /><br />― Η τούμβα φαίνεται από το παράθυρό μας' από μικρό παιδί την έβλεπα και το είχα ένα μεράκι να ήτανε βολετό να πήγαινα εκεί κάτω, ν' αναίβω στην κορφή της τούμβας, να μβω εις τα ουράνια. Μα έλα που ήμουνα κορίτσι! Πώς να βγώ μέσα στους δρόμους;<br /><br />Σαν μ' έκοψεν ο κύρης μου τα μαλλιά και μ' έβαλε καβάδι, και μ' έκαμεν, έτσι δια μιας αγόρι ―εκείνοι εψαλίδιζαν χαρτιά και έπλεκαν του γάμου τα στεφάνια, εγώ, μια κλωθογυρνώ την άκρην άκρη, και βγαίνω στην αυλή। Το ταξείδι είχα στον νου μου, και μόνο το ταξείδι.<br /><br />Μετά τινα σιωπήν, καθ' ην ο παππούς εφαίνετο συγκεντρών τας αναμνήσεις του:<br />― Έξω από τ' ορνιθαριό, είπεν, ήτον ένα ξύλο στημένο, με κάτι ξυλάκια σταυρωτά πάνω σ' αυτό καρφωμένα, για να πατούν οι όρνιθες ν' αναιβαίνουν σταις φωλιαίς των। Το είχα από μιας αρχής στο μάτι. Θα τ' ακουμβήσω στο γυαλί του ουρανού, έλεγα με τον νου μου, σαν σκάλα, θ' αναίβω, θα τρυπήσω μια τρύπα ―θαμβώ μέσα. Έτσι, ψυχή μου, σου παίρνω το ξύλο στον ώμο, και, σαν με διουν, ας με γράψουν!<br /><br />― Βγαίνω από την αυλή, στρίβω δεξιά και ―δρόμο! Ο κόσμος που μ' έβλεπε, πού να με γνωρίση πως ήμουν η Γεωργιά η θυγατέρα του Σύρμα! Ήταν σαν να ήρθα πρώτη φορά στον κόσμο.<br /><br />Ως και η Χρουσή, η γιαγιά σου, που με είδεν έτσι με το καβάδι, μ' έβαλε μπροστά με ταις πέτραις। Όχι τάχα πως μ' εγνώρισεν' μα έτσι τα κατάτρεχεν από μιας αρχής τ' αγόρια। Εγώ ― δρόμο। Από τέτοιο ταξείδι, ποιος μπορεί να μ' εμποδίση; Βγαίνω στους κήπους' μβαίνω στα χωράφια' περνώ τον ποταμό' τα μάτια καρφωμένα στην τούμβα, και ―δρόμο. Πάγω ένα μίλι, πάγω δύο. Μα ―τι θαρρείς, ψυχή μου; Η τούμβα, όσο προχωρώ, τραβιέται μακρότερα! Ο ουρανός, όσο κοντεύω, σηκώνετ' αψηλότερα! Α! αυτό, ψυχή μου, μ' έκοψε τα γόνατα! Κουρασμένος ήμουν από πολύ προτήτερα, μα δεν μ' αποφάνηκε, παρά σαν είδα πως η άκρα του ουρανού επήγαινεν όλον έν μακρύτερ' από την τούμβαν, που ελογάριαζα να τον εύρω. Τότε μου εκόπηκε το χαβέσι, και έννοιωσα, πως είμαι κουρασμένος, πως πεινώ, πως το ξύλο που σηκόνω βαραίνει σαν μολύβι, πως άρχησε να βραδυάζη και ―τι τα θέλεις, ψυχή μου; ―τότες εγύρισα πίσω κι' αφήκα το ταξείδι ατελείωτο!<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Γεώργιος Βυζηινός</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Η ΤΑΧΕΙΑ</span></strong><br /><br />Κύττα με στα μάτια και θα καταλάβεις<br />όλα όσα θέλω να σου πω<br />Της χαράς το τραίνο τρέχα να προλάβεις<br />πάνω το εισιτήριο γράφει "σ' αγαπώ"<br /><br />Πάρε την ταχεία της καρδιάς μου και ξεκίνα<br />στο δικό μου δρόμο να βρεθείς<br />Θα 'ναι το ταξίδι που θα κάνεις από 'κείνα<br />που δε θα ξεχάσεις όσο ζεις<br />... ...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Τάκης Σούκας / Νίκος Μπακογιάννης<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">(με την Ελένη Βιτάλη)</span></span> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-7254106441266055335?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-28667182705166947692011-02-21T23:58:00.000+02:002011-04-10T10:17:21.958+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-CxnHXUIdSW4/TWlXtDPtAcI/AAAAAAAANDI/Ixu8_0j2hVE/s1600/NikosAlexiouTheEnd-2.JPG"><img style="WIDTH: 81px; HEIGHT: 114px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578086044951970242" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-CxnHXUIdSW4/TWlXtDPtAcI/AAAAAAAANDI/Ixu8_0j2hVE/s400/NikosAlexiouTheEnd-2.JPG" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-CxnHXUIdSW4/TWlXtDPtAcI/AAAAAAAANDI/Ixu8_0j2hVE/s1600/NikosAlexiouTheEnd-2.JPG"><img style="WIDTH: 81px; HEIGHT: 114px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578086044951970242" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-CxnHXUIdSW4/TWlXtDPtAcI/AAAAAAAANDI/Ixu8_0j2hVE/s400/NikosAlexiouTheEnd-2.JPG" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-CxnHXUIdSW4/TWlXtDPtAcI/AAAAAAAANDI/Ixu8_0j2hVE/s1600/NikosAlexiouTheEnd-2.JPG"><img style="WIDTH: 81px; HEIGHT: 114px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578086044951970242" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-CxnHXUIdSW4/TWlXtDPtAcI/AAAAAAAANDI/Ixu8_0j2hVE/s400/NikosAlexiouTheEnd-2.JPG" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-CxnHXUIdSW4/TWlXtDPtAcI/AAAAAAAANDI/Ixu8_0j2hVE/s1600/NikosAlexiouTheEnd-2.JPG"><img style="WIDTH: 81px; HEIGHT: 114px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5578086044951970242" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-CxnHXUIdSW4/TWlXtDPtAcI/AAAAAAAANDI/Ixu8_0j2hVE/s400/NikosAlexiouTheEnd-2.JPG" /></a><br /><a href="http://nikosalexiou-ath.blogspot.com/"><b><span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#333333;">Νίκος Αλεξίου - The End</span></b></a><span style="font-family:verdana;"></span><span style="font-size:78%;color:#333333;"><br /></span><a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&amp;id=254710"><u><em><span style="font-size:85%;color:#333333;">(χθες)</span></em></u></a><em><span style="font-size:85%;color:#333333;"></span></em><br /><br /><span style="color:#000066;"><em><strong>Έζησα τα πάθη σα μια φωτιά, τά 'δα ύστερα να μαραίνονται<br />και να σβήνουν,<br />και μ' όλο που ξέφευγα από 'να κίνδυνο, έκλαψα<br />γι' αυτό το τέλος που υπάρχει σε όλα</strong></em></span><em><span style="color:#000066;"><br /></span><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>Τάσος Λειβαδίτης</strong></span></em><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΣΥΛΛΑΒΙΣΜΟΥ</span></strong><br /><br />Μπορούμε, τώρα, να αναρωτηθούμε πως συναντηθήκαμε<br />Μπορούμε, τώρα, να συλλαβίσουμε το μονοπάτι της επιστροφής<br />Και να πούμε: τα ακρογιάλια είναι έρημα,<br />τα καραβόπανα<br />σημάδια συντριβής.<br /><br />Μπορούμε, τώρα, να σκύψουμε και να πούμε: τελειώσαμε.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Άδωνης</strong> </em><span style="font-size:85%;">[Αli Ahmad Said]</span></span><br /><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">-Οι αναλογίες και οι αρχές-</span><br /><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">* μτφ: <strong>Eλένη Κονδύλη-Μπασούκου</strong></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΣΑΝ ΤΟΝ ΚΛΕΦΤΗ</span></strong><br /><br />Ακόμα μια φορά, την τελευταία<br />θα κάνω ντους μες στη δική σου την μπανιέρα<br />-προσεκτικά, μην πιτσιλίσω κι αποκαλυφτώ-<br />θα σκουπιστώ αργά αργά απ' το πεσκίρι σου<br />θ' αγγίξω τα ενθυμήματα που θα σου μείνουν<br />-τις πρίζες, τα πλακάκια, τα σταχτοδοχεία-,<br />θ' αγγίξω, την πιο αιμάτινη φορά, τα φερ φορζέ<br />τις ρωγμές των σεισμών, τις τρυπούλες των ξυλοφάγων<br />θα γείρω λίγο στα προικώα σου μεταξωτά σεντόνια<br /><br />και στις επτά θα φύγω σαν τον κλέφτη<br />από το σπίτι που ως εχθές ήταν το δικό μας<br />με τη φράση "για πάντα" σαν έρπη στα χείλια.<br /><br /><em><span style="color:#dddd66;"><strong>Γιάννης Καρατζόγλου</strong></span></em><br /><span style="color:#dddd66;"><span style="font-size:85%;">-Πηγαίος κώδικας-<br /></span></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">XΡΟΝΙΑ</span></strong><br /><em>"Τώρα φτάνει. Πρέπει να σηκωθώ".</em><br /><br />Σηκωθήκαμε μαζί, και οι δύο. Δεν την είδα να ντύνεται. Βρέθηκα αμέσως όρθιος, στο παράθυρο, και κοιτούσα τη βλάστηση να χάνεται. Πίσω απ' την ομίχλη ήταν ο ήλιος, ο ήλιος που τόσες φορές είχε ζεστάνει το δωμάτιο. Και η Σίλβια ντύθηκε γρήγορα, και με ρώτησε αν θα πάρω μαζί μου τα πράγματά μου. Της είπα πως προηγουμένως θέλω να ζεστάνω τον καφέ, κι άναψα το καμινέτο.<br />...<br />Κατόπιν τράβηξα τη βαλίτσα κι έβαλα μέσα τα πράγματα. Την ίδια στιγμή, μέσα μου, προσπαθούσα να συγκεντρώσω όλες τις δυσάρεστες αναμνήσεις που είχα από τη Σίλβια - τις ευτέλειες, τις κακοκεφιές, τα οργισμένα λόγια, τις ρυτίδες. Αυτά έπαιρνα μαζί μου απ' το δωμάτιό της. Εκείνο που άφηνα ήταν μια ομίχλη.<br /><br />Όταν τελείωσα, ο καφές ήταν έτοιμος. Τον ήπιαμε στο πόδι, δίπλα στο καμινέτο. Η Σίβλια κάτι είπε, ότι εκείνη τη μέρα θα περνούσε από κάποιον, να μιλήσει για κάποια υπόθεση. Λίγο αργότερα, άφησα το φλιτζάνι κι έφυγα με τη βαλίτσα. Έξω η ομίχλη κι ο ήλιος σε τύφλωναν.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Cesare Pavese</strong></em><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Ευριπίδης Γαραντούδης</strong></span><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-2866718270516694769?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-2160306811372425942011-02-06T15:03:00.000+02:002011-04-10T10:16:49.985+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6EabWaNCbI/AAAAAAAALvA/Im1AziY6Noc/s1600-h/anemos.jpg"><img style="WIDTH: 87px; HEIGHT: 98px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5449666081269287346" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6EabWaNCbI/AAAAAAAALvA/Im1AziY6Noc/s400/anemos.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6EabWaNCbI/AAAAAAAALvA/Im1AziY6Noc/s1600-h/anemos.jpg"><img style="WIDTH: 87px; HEIGHT: 98px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5449666081269287346" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6EabWaNCbI/AAAAAAAALvA/Im1AziY6Noc/s400/anemos.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6EabWaNCbI/AAAAAAAALvA/Im1AziY6Noc/s1600-h/anemos.jpg"><img style="WIDTH: 87px; HEIGHT: 98px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5449666081269287346" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6EabWaNCbI/AAAAAAAALvA/Im1AziY6Noc/s400/anemos.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6EabWaNCbI/AAAAAAAALvA/Im1AziY6Noc/s1600-h/anemos.jpg"><img style="WIDTH: 87px; HEIGHT: 98px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5449666081269287346" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6EabWaNCbI/AAAAAAAALvA/Im1AziY6Noc/s400/anemos.jpg" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#ccccff;">Απαλός, απαλός, πολύ απαλός,<br />ένας άνεμος πολύ απαλός περνάει<br />και φεύγει, πάντα πολύ απαλός.<br />Και δεν ξέρω τ' είν' αυτό που σκέφτομαι,<br />ούτε πασχίζω να το μάθω.</span></em></strong><br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Fernando Pessoα</span></em></strong><br /><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">*μτφ: <strong>Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής</strong></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΑΣΥΖΕΥΚΤΑ</span></strong><br /><br />Σήμερα πρωί βγήκα πολύ νωρίς,<br />αφού είχα ξυπνήσει ακόμα πιο νωρίς<br />και δεν είχα τίποτα που θα 'θελα να κάμω...<br /><br />Δεν ήξερα ποιο δρόμο να πάρω,<br />ο άνεμος όμως φυσούσε δυνατά, σκούπιζε προς μία μεριά<br />και συνέχισα το δρόμο κατά κει όπου ο άνεμος με φυσούσε στην πλάτη.<br /><br />Έτσ' ήταν πάντα η ζωή μου<br />κι έτσι θέλω να μπορεί πάντα να 'ναι.<br />Πηγαίνω όπου ο άνεμος με φέρνει και<br />δεν νιώθω να σκέφτομαι.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Alberto Caeiro</strong> [Fernando Pessoa]<br /></em><span style="font-size:85%;">μτφ: <strong>Φίλιππος Δ. Δρακονταειδής</strong><br />-Ξένη ποίηση του 20ού αιώνα-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Η ΚΟΙΜΙΣΜΕΝΗ ΤΟΥ ΠΟΤΑΜΟΥ</span></strong><br /><br />Κοιμάται εδώ στον ποταμό, κοιμάται ξεχασμένη<br />κοιμάται, κι ο μικρός βοριάς ζητάει να την ξυπνήσει,<br />μ' αυτή τον ήλιο χαίρεται βαθιά αποκοιμισμένη.<br /><br />Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά και δεν ακούει τον άνεμο,<br />και δεν ακούει τον ξαφνικό μικρό βοριά της όχθης;<br />Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά - θα την χτυπήσει ο ήλιος !<br /><br />Ξύπνα, μικρή, θα σε ζητούν, ξύπνα κι αποξεχάστηκες<br />ξύπνησε, κι ο μικρός βοριάς ζητάει να σε ξεντύσει<br />ξύπνα, κ εδώ που βρέθηκες ποιον θάχεις να σε ντύσει;<br /><br />Αχ, το μικρό - μικρό βοριά, παιδεύει το μπλουζάκι της !<br />Αχ, το μικρό - μικρό βοριά, την όχθη αναστατώνει !<br /><br />Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά - θα την σηκώσει ο άνεμος,<br />που όλο αναρπάει τη φούστα της κι όλο την ξεγυμνώνει !<br />Μα πώς κοιμάται έτσι βαθιά - θα την απογυμνώσει !<br /><br />Ξύπνα, μικρή του ποταμού, ξύπνησε και σκεπάσου<br />ξύπνα και πάει δώδεκα, και πάει το μεσημέρι.<br />... ... ...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Μήτσος Λυγίζος</em></strong><br />-<span style="font-size:85%;"><a href="http://douridasliterature.com/lygizos.html"><u><b>The Land of Gods</b></u></a></span></span>-<br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">VIII</span></strong><br /><br />Ο καιρός ήταν ήσυχος. Όχι ολότελα μπουνάτσα, σταθερός, τρία ή τέσσερα μπωφόρ, ό,τι καλύτερο γινόταν. Ψιλόβρεχε, έκανε ζέστη και υγρασία. Κατά τη μεριά του ανέμου τα σύννεφα θα καθάριζαν, στα δυτικά φαινόταν κιόλας μια ανάλαφρη, φωτεινή λουρίδα, κι ας ήταν ακόμα χαράματα.<br /><br />Φυσούσε οστριογάρμπι και τον είχανε δευτερόπριμα, κάνανε σίγουρα πέντε μίλια πλαγιασμένοι σταθερά μέσα στη μικρή θάλασσα, μ' ελάχιστο μπόντζι και καθόλου σκαμπανέβασμα. Η Μαρία πρόσεχε την πυξίδα, στις εκατό, και διόρθωνε με το τιμόνι κάθε τόσο, παρόλο που ο Ούλαφ της είχε πει πως ήτανε σχολαστική, και μια παραλλαγή δέκα μοίρες δεν άλλαζε τίποτα στην πορεία. Ήτανε λίγη ώρα που 'χε πιάσει βάρδια, κι ήξερε πως σε λίγο θα 'ρχόταν ο Χανς. Θα 'τανε μια από τις σπάνιες στον ωκεανό καλοσύνες, που τις χαίρονταν όλοι.<br />. . . . . . . . . . . . . . . . . .<br />Το μπόντζι στην καμπίνα δεν άφηνε μήτε να ξαπλώσεις στην κουκέτα, όχι να κοιμηθείς. Πάνω στο δυνάμωμα του καιρού, ο Αρμενιστής πλάγιαζε με το μικρό μοναδικό πανί με τις μαζεμένες μούδες. Μα ο άνεμος δεν ήτανε σταθερός, ενώ γονάτιζε σχεδόν το σκαρί, ξαφνικά έκοβε ολότελα ή φυσούσε από αλλού, κι ήταν κίνδυνος να τους μπατάρει το πανί και να κάμει ζημιά στα ξάρτια.<br />. . . . . . . . . . . . . . . . . .<br /><em>- Όταν κόψει ο καιρός πρέπει να βρούμε κάποιο νησάκι ν' απαγκιάζει,να δούμε τι τρέχει με τ' άλμπουρο. Μόνο που δεν ξέρω καθόλου πού βρισκόμαστε, καθώς πηγαίναμε ξυλάρμενοι κι ο αέρας γύριζε απ' όλες τις μεριές. Πάντως, ψηλά χαμηλά, τραβούσαμε κατά τα βορινά. Τέσσερις ώρες σχεδόν. Τώρα που σιγουράρισε κάπως αρμενίζουμε γρέγο, κάρτα λεβάντε.</em></div><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Νίκος Κάσδαγλης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">- Η Μαρία περιηγείται τη μητρόπολη των νερών-<br /><br /></span></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΣ' ΤΑ ΤΑ ΜΑΛΛΑΚΙΑ ΣΟΥ</span></strong><br /><br />Άσ' τα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα<br />άσ' τα ν' ανεμίζουνε στην τρελλή νοτιά<br />Τώρα που τα νιάτα σου είν' ολανθισμένα<br />άσ' τα τα μαλλάκια σου ανακατωμένα<br /><br /><em>Τη γαλάζια θάλασσα κύττα την πλατιά<br />κι άσ' τα ν' ανεμίζουνε στην τρελλή νοτιά</em><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Μιχάλης Σουγιούλ / Αλέκος Σακελλάριος </strong></em></span><span style="color:#ffffff;">και</span><em><strong><span style="color:#dddd66;"> Χρήστος Γιαννακόπουλος</span></strong></em><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color:#dddd66;">(με τον</span> </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=YEaHkkf9Tms"><u><span style="font-size:85%;"><b>Φώτη Πολυμέρη</b></span></u></a><span style="font-size:85%;"><span style="color:#dddd66;">, αλλά και</span> </span><a href="http://www.youtube.com/watch?v=NlLEEXH9Pbk"><u><span style="font-size:85%;"><b>έτσι</b></span></u></a><span style="font-size:85%;"> <span style="color:#dddd66;">- γιατί όχι; <br />(έστω και με πολύ κακό ήχο...)</span></span><span style="color:#dddd66;"><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-216030681137242594?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-36857447220373159272011-01-22T08:37:00.001+02:002011-05-27T14:17:54.293+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/-Cd7baonR6M0/TXQzfYUBRvI/AAAAAAAANEI/K9Zh9CDTw5M/s1600/P1000954-spitia3.JPG"><img style="WIDTH: 64px; HEIGHT: 101px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581142452414269170" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Cd7baonR6M0/TXQzfYUBRvI/AAAAAAAANEI/K9Zh9CDTw5M/s400/P1000954-spitia3.JPG" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-Cd7baonR6M0/TXQzfYUBRvI/AAAAAAAANEI/K9Zh9CDTw5M/s1600/P1000954-spitia3.JPG"><img style="WIDTH: 64px; HEIGHT: 101px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581142452414269170" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Cd7baonR6M0/TXQzfYUBRvI/AAAAAAAANEI/K9Zh9CDTw5M/s400/P1000954-spitia3.JPG" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-Cd7baonR6M0/TXQzfYUBRvI/AAAAAAAANEI/K9Zh9CDTw5M/s1600/P1000954-spitia3.JPG"><img style="WIDTH: 64px; HEIGHT: 101px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581142452414269170" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Cd7baonR6M0/TXQzfYUBRvI/AAAAAAAANEI/K9Zh9CDTw5M/s400/P1000954-spitia3.JPG" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-Cd7baonR6M0/TXQzfYUBRvI/AAAAAAAANEI/K9Zh9CDTw5M/s1600/P1000954-spitia3.JPG"><img style="WIDTH: 64px; HEIGHT: 101px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581142452414269170" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Cd7baonR6M0/TXQzfYUBRvI/AAAAAAAANEI/K9Zh9CDTw5M/s400/P1000954-spitia3.JPG" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/-Cd7baonR6M0/TXQzfYUBRvI/AAAAAAAANEI/K9Zh9CDTw5M/s1600/P1000954-spitia3.JPG"><img style="WIDTH: 64px; HEIGHT: 101px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5581142452414269170" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/-Cd7baonR6M0/TXQzfYUBRvI/AAAAAAAANEI/K9Zh9CDTw5M/s400/P1000954-spitia3.JPG" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#80aaff;">Ένα ζευγάρι πέρασε κουβεντιάζοντας:<br />«Βαρέθηκα το δειλινό, πάμε στο σπίτι μας<br />πάμε στο σπίτι μας ν' ανάψουμε το φως».</span><br /><br /><span style="color:#dddd66;">Γιώργος Σεφέρης</span></em></strong><span style="color:#ff6666;"></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΠΟ ΤΗΝ ΑΚΡΗ ΤΟΥ ΟΥΡΑΝΟΥ</span></strong><br /><br />Μπαίνω βράδυ στο σπίτι.<br />Τόσα χρόνια και δεν με έχει συνηθίσει,<br />Με κοιτάζει σαν ξένος.<br />Την αγωνία μου δε συμπάθησε ποτέ.<br />Μου είναι αδύνατον να ζήσω στους δρόμους<br />Γι' αυτό προσεύχομαι στο μέλλον<br />Να γλιτώσω από τα υπάρχοντα και τα ανεπιθύμητα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Αναστασία Παρασκευουλάκου<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Πλανόδιον, τχ.45-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ</span></strong><br /><br />Όταν είμαστε στο σπίτι καταγράφουμε χωρίς δυσφορία<br />ή ζαλάδα την ύπαρξη της φαρμακερής υπερανάπτυξης,<br />των θανατηφόρων μεταλλαγών και των αυτοκαταστροφικών<br />ασθενειών στο σώμα του κόσμου. Το σπίτι είναι ο τόπος της<br />ανοσίας, με δεδομένο ότι ο καθένας έχει αλλάξει τα παπού-<br />τσια του με παντόφλες στο χόλ και ο κρεατοζωμός περιέχει <br />τη συνηθισμένη ποσότητα του συμπυκνωτικού.<br /><br />Όντας στο σπίτι είναι μια κατάσταση όπου το<br />το φωτογραφικό λεύκωμα είναι μια πηγή αθανασίας<br />και μια εικόνα στον καθρέφτη διαρκεί χωρίς περιορι-<br />σμό σα μια πεταλούδα πάνω σε μια ακτίνα από<br />φως.<br /><br />Το σπίτι είναι μια ήμι-θανατηφόρος μεταλλαγή<br />του κόσμου, μ' έμφαση στο πρόθεμα ημι-<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Miroslav Holub<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Βασίλης Καραβίτης<br /></strong>-Συγκομιδή-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΜΙΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΔΥΣΚΟΛΙΑ</span></strong><br /><br />Μέσα σε δυο-τρεις μέρες θα είχε ξεμπερδέψει με τα διαδικαστικά. Θα πέρναγε κι από το πρακτορείο να πληρώσει το υπόλοιπο ποσό, ίσως να έκανε και κάποια άλλα μικροψώνια. Το σπίτι, θα το έδινε σε μεσίτη, το είχε πάρει απόφαση. Δεν άντεχε άλλο να ζήσει μέσα σ' εκείνους τους τέσσερις τοίχους. Ίσως και να μην ξαναγύρναγε ποτέ, ποιος ξέρει. Δεν τον κρατούσε άλλωστε τίποτα εδώ. Θα ήταν ελεύθερος να κάνει ό,τι θέλει. Ακόμη και να αλλάξει δουλειά. Να, θα μπορούσε να γίνει φωτογράφος, για παράδειγμα. Πάντα του άρεσε αυτό το επάγγελμα. Να ανοίξει ένα μαγαζί σε μια μικρή, επαρχιακή πόλη, με πολλούς γάμους και βαφτίσια. Με πολιούχο άγιο, σχολικές παρελάσεις και εθνικές επετείους. Σίγουρα μπορούσε να τα καταφέρει... Αν έπιανε καλά λεφτά απ' το σπίτι... Η αλήθεια είναι ότι βρισκόταν σε εξαιρετική θέση. Ωραία γειτονιά, ήσυχη χωρίς να 'ναι απόμερη. Ο κήπος, τεράστιος, πενταόροφη πολυκατοικία χτιζόταν αν το έδινε αντιπαροχή. Μπορεί και πολυτελείς μεζονέτες, συνηθιζόταν τελευταία. Κι έτσι όπως ήταν όμως, ελάχιστες επισκευές χρειαζόταν. Ωραίο σπίτι, διώροφο, με το πεντάφυλλο να το σκεπάζει τρυφερά τα καλοκαίρια κι ύστερα να γίνεται χρυσοκόκκινο καθώς το έλουζε όπως τώρα ο ήλιος του φθινοπώρου. Για κοίτα, βγήκαν και τα κυκλάμινα, το πρωί ούτε που τα είχε πάρει το μάτι του. Είχε ξεχάσει το παράθυρό της μισάνοιχτο, θα είχε πουντιάσει η καημενούλα... Μα καλά, πώς είχε γίνει αυτό;... Πώς είχε βρεθεί εδώ, τέτοια ώρα;<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Λίλα Κονομάρα<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Εξώπολις, τχ. 23-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΠΟΥΛΑΩ ΤΟ ΣΠΙΤΙ</span></strong><br /><br />Όλα όπως τα άφησες είναι<br />Ένα βιβλίο τσακισμένο στη σελίδα που το άνοιξες<br />Όλα όπως τα 'ξερες είναι<br />. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .<br /><br />Το πουλάω το σπίτι κι ό,τι άγγιξες εσύ<br />κι ό,τι κύτταξες εσύ, κι ό,τι ζήσαμε μαζί<br />Το πουλάω το σπίτι - η μισή ζωή μου, λείπει<br /><br /><em>...δεν γεμίζει μ' έναν άνθρωπο ένα σπίτι</em><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιάννης Χριστοδουλόπουλος / Νίκος Μωραΐτης<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">(με τον Γιάννη Πάριο) </span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-3685744722037315927?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-91859654431773221472011-01-07T23:52:00.000+02:002011-05-27T14:21:47.234+03:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S40a0pHNiII/AAAAAAAALpU/AKKlOpVmANM/s1600-h/epidavros1.jpg"><img style="WIDTH: 105px; HEIGHT: 68px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444037016252418178" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S40a0pHNiII/AAAAAAAALpU/AKKlOpVmANM/s400/epidavros1.jpg" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S40a0YnS9TI/AAAAAAAALpM/wI7uo8OhZlo/s1600-h/epidavros2.jpg"><img style="WIDTH: 105px; HEIGHT: 68px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444037011823588658" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S40a0YnS9TI/AAAAAAAALpM/wI7uo8OhZlo/s400/epidavros2.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S40cUMfdnWI/AAAAAAAALpk/Iv7dGPhWCws/s1600-h/epidavros3.jpg"><img style="WIDTH: 105px; HEIGHT: 68px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444038657836948834" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S40cUMfdnWI/AAAAAAAALpk/Iv7dGPhWCws/s400/epidavros3.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S40az3AbCuI/AAAAAAAALo8/qrqc20pWKEQ/s1600-h/epidavros4.jpg"><img style="WIDTH: 105px; HEIGHT: 68px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5444037002802170594" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S40az3AbCuI/AAAAAAAALo8/qrqc20pWKEQ/s400/epidavros4.jpg" /></a><br /><br /><span style="color:#ff9900;"><strong><em>μπορεί να θεωρούν ότι ανήκω στη δική τους κάστα<br />ότι σε λίγο σε κάποιο άλλο περιβάλλον θα υποκρίνομαι<br />κι εγώ<br />εξίσου επιτυχημένα παίζοντας το δικό μου θέατρο.</em></strong><br /></span><br /><strong><span style="color:#dddd66;"><em>Τάσος Γαλάτης</em></span></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΡΕΠΕΡΤΟΡΙΟ</span></strong><br /><br />Δεν είμαι πραγματική.<br />Τα διαφορετικά προσωπεία μου υπονοούν<br />το μη υπαρκτό πρόσωπό μου.<br />Όμως σ’ ένα θέατρο σκιών<br />αν κάτι έχω να προσφέρω<br />αυτό είναι μια θεατρική πράξη.<br />Διαφορετικών ρόλων.<br />Η τέχνη είναι το στοιχείο μου.<br />Προσχεδιασμένες συγκινήσεις.<br />Ένα τέτοιο ρεπερτόριο μονόλογων<br />και αρχαϊκών χαμόγελων.<br />Μοναχικών ωρών και τρόπων<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Νανά Ησαΐα</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΕΑΤΡΟ</span><br /></strong><br />Αυτός ο χώρος είναι το μυστικό μου θέατρο<br />και η καρδιά μου, σ' αυτό το σκηνικό, παίζει μια πράξη ακόμα<br />Είναι αληθινή, έστω και αν ακόμα συνεχίζει η παράσταση<br />Αλλά βλέπεις η αγάπη είναι εδώ...<br />Θα 'θελα να 'σουν ο μόνος θεατής μαζί κι ο θεατρίνος<br />όμως δεν με πειράζει να με βλέπουν όλοι<br />σαν λέω το τραγούδι μου συμπληρώνοντας τις σελίδες<br />στο βιβλίο της ζωής μου<br />Ποτέ δεν ξέρω ποιος θα εμφανισθεί στη σκηνή<br />και θα μ' αφήσει να ουρλιάξω ή να χορέψω περισσότερο<br />Στο μεσοδιάστημα υπάρχει γαλήνη ή λίγος μονόλογος<br />αλλά αυτό το θέατρο είναι ακόμα εδώ, ζωντανό,<br />και σας καλωσορίζει όλους.<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Anna Cellmer</span></em></strong><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color:#dddd66;">*μτφ: Ιωάννα Μοάτσου-Στρατηγοπούλου</span><br /><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΕΠΙΔΑΥΡΟΣ</span></strong><br /><br />Ας μείνει μόνο το φεγγάρι στην ορχήστρα<br />στο αρχαίο θέατρο ας αδειάσουν οι κερκίδες<br />Ας έρθει η νύχτα με μαχαίρι Κλυταιμνήστρα<br />να πάρει εκδίκηση απ’ όλους τους Ατρείδες<br /><br />Ας μείνει μόνο το φεγγάρι στην ορχήστρα<br />και μεθυσμένο από τον πόνο να με δει<br />που θα περνάω τη ζωή μου σε μια ξύστρα<br />για να τραβήξω την πιο μαύρη μου γραμμή<br /><br />Κι αν η παράσταση που δόθηκε γελοία<br />κι αν μας εμπαίξανε οι πρωταγωνιστές<br />στα ρημαγμένα σκηνικά και στα τοπία<br />γυρνάν οι στίχοι του Ευριπίδη σαδιστές<br /><br />Να μου θυμίζουν ότι είμαι εγκλωβισμένος<br />μέσα σε ψέματα που γίνανε θεσμοί<br />Να ειρωνεύονται πως ζω ευτυχισμένος<br />κι άλλος στη θέση μου έχει θυσιαστεί<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Λαυρέντης Μαχαιρίτσας / Ισαάκ Σούσης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με τον Γιάννη Κότσιρα)</span><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-9185965443177322147?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-84141619576563765202010-12-23T23:59:00.000+02:002011-04-10T10:15:03.990+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUuWI7L7WaI/AAAAAAAAM8Y/XJFmaaZ7fuI/s1600/train7.JPG"><img style="WIDTH: 70px; HEIGHT: 103px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569710444244588962" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUuWI7L7WaI/AAAAAAAAM8Y/XJFmaaZ7fuI/s400/train7.JPG" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUuWJHdgtII/AAAAAAAAM8g/2JfCFKD1jog/s1600/train8.JPG"><img style="WIDTH: 70px; HEIGHT: 103px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569710447539565698" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUuWJHdgtII/AAAAAAAAM8g/2JfCFKD1jog/s400/train8.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUuWI7L7WaI/AAAAAAAAM8Y/XJFmaaZ7fuI/s1600/train7.JPG"><img style="WIDTH: 70px; HEIGHT: 103px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569710444244588962" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUuWI7L7WaI/AAAAAAAAM8Y/XJFmaaZ7fuI/s400/train7.JPG" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUuWJHdgtII/AAAAAAAAM8g/2JfCFKD1jog/s1600/train8.JPG"><img style="WIDTH: 70px; HEIGHT: 103px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569710447539565698" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUuWJHdgtII/AAAAAAAAM8g/2JfCFKD1jog/s400/train8.JPG" /></a><br /><br /><em><strong><span style="color:#663300;">Θυμήσου το μακρινό σφύριγμα του τραίνου<br /><br />Tη φωτεινή αναχώρηση<br />Που έζησες μονάχα στ' όνειρό σου</span><br /><br /></strong><span style="color:#dddd66;"><strong>Τάκης Βαρβιτσιώτης</strong></span> <a href="http://www.enet.gr/?i=news.el.article&amp;id=247264"><u><span style="font-size:78%;color:#333333;">(σήμερα)</span></u></a></em><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color:#dddd66;">-Gedichte-</span><br /><br /></span><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΟΠΟΙΟΣ ΔΕ ΣΠΕΥΔΕΙ<br />ΣΤΙΣ ΣΙΔΗΡΟΔΡΟΜΙΚΕΣ ΓΡΑΜΜΕΣ<br />AΠΟ ΤΗΝ ΠΕΡΙΣΤΡΕΦΟΜΕΝΗ ΠΟΡΤΑ</span></strong><br /><br />Πόσες φορές δεν το φαντάστηκες — κατεβαίνεις απ' το τρένο<br />βράδυ, υγρό φθινόπωρο, οι ανάσες ήδη ορατές,<br />φωτεινοί κύκλοι γύρω απ' τις λάμπες του σταθμού<br />ιριδίζουν, πυκνότερες οι σταλαγματιές χλομού μακρινού φωτός στα χνοτισμένα παράθυρα του εφημεριδοπώλη και της καντίνας.<br />Οι αποσκευές σου μάλλον απλώς συμβολικές, κι αν μοιάζει το περιεχόμενο τους η σκοπιμότητα να σύναξε,<br />αληθινά δεν ήταν τίποτε άλλο από αυστηρότητα απέναντι στον ίδιο σου τον εαυτό:<br />ώστε να μη βρίσκεις απ' τις πρώτες ήδη μέρες υπεκφυγές,<br />δεν πήρες τάχα μαζί το αποσμητικό, πως λείπει το ψαλίδι των νυχιών<br />ή πως δεν έχεις αρκετά ζευγάρια κάλτσες.<br />Και φυσικά είσαι μόνος και κανείς δε σε περιμένει.<br />... ...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Sándor Tatár<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Έλενα Νούσια<br /></strong>-Η κοινή μας φούγκα-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΡΩΙ ΘΟΛΟ</span></strong><br /><br />Πρωί θολό... Μοναχή<br />για το τραίνο κινούσες.<br />Ευωδιάζει η εξοχή -<br />ψιλή πέφτει βροχή<br />στο πλεχτό που φορούσες.<br /><br />Ήταν τότε που ζούσα<br />συντροφιά με τις Μούσες.<br />Ούτ' εγώ σε ποθούσα<br />μήτ' εσύ μ' αγαπούσες.<br />Μα τα πάντα μπορούσες...<br /><br />Στέκει λίγο η βροχή<br />στο σταθμό σα φανής.<br />Μα δεν είναι ψυχή...<br />Έτσι, οι δυο μοναχοί,<br />δίχως άλλος κανείς...<br /><br />Νευρικά περπατάς<br />και δειλά με κοιτάς<br />πάντ' αμίλητη... Πρώτα -<br />ω!, μη εμένα ρωτάς,<br />μα τα νιάτα σου ρώτα!<br /><br />Ευωδιάζει η εξοχή..-<br />μια γλυκειά απαντοχή<br />και τους δυο μας τυλίγει.<br />Περασμένη εποχή<br />που για πάντα έχει φύγει!<br /><br />Μα το τραίνο σιμώνει...<br />Σαν αθέλητα, να,<br />στο ίδιο πάμε βαγόνι..-<br />και μια μπόρα αρχινά<br />που όλα γύρω θαμπώνει...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ρήγας Γκόλφης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Ανθολογία της Νεοελληνικής Γραμματείας-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ</span></strong><br /><br />Όταν ξύπνησε, το τρένο έμπαινε στο τελευταίο τούνελ. Ένα τελευταίο σφύριγμα δυναμώνει αντανακλώντας πάνω στους μαύρους τοίχους, πληγώνοντας τα αυτιά, που τα νόμιζες πια άτρωτα από οποιαδήποτε επίθεση. Κοιτάχτηκε στο παράθυρο: και το τζάμι του επέστρεψε την εικόνα του προσώπου του: «Αυτό είναι, λοιπόν, το τέλος του ταξιδιού; Ένα πρόσωπο που σμίγει με το δικό μου, που με κοιτάζει σαν να ήμουν ξένος, σαν να επιθυμούσε να με διώξει έξω από τον εαυτό μου;» Προσπάθησε να ξυπνήσει τον απέναντι συνταξιδιώτη. «Σε λίγο θα φτάσουμε!» εκείνος όμως είχε παγιδευτεί άγνωστο σε ποια περιοχή του ονείρου, και το κεφάλι του ταλαντευόταν στο ρυθμό του θορύβου των τροχών, που όλο και ελάττωναν ταχύτητα.<br /><br />Ξαφνικά, το φως εισέβαλε στο κουπέ. Έβγαινε από το τούνελ -- και έμπαινε κιόλας στην άλλη πλευρά του βουνού. Το κλίμα του Νότου του επιτέθηκε μ' όλη την ορμή της επιδεικτικής του χαράς, προσφέροντας ένα τοπίο με καλλιεργημένες γωνιές και περιποιημένα σπίτια, αφήνοντας να μαντεύσει κανείς έναν τακτοποιημένο και άνετο κόσμο, όπου δε χωράνε ανησυχίες και φαντάσματα. Μετά το σκηνικό άλλαξε: βιομηχανικές εγκαταστάσεις, τοίχοι που κρύβουν λεωφόρους ταχείας κυκλοφορίας και ερημωμένες αποθήκες. Μπαίνει στο σταθμό, ενώ όλος ο κόσμος μεταφέρει τις τσάντες στο διάδρομο, στριμώχνεται στις εξόδους αφήνοντας πίσω του τις εντυπώσεις της νύχτας. Τους είδε να πηδάνε στην αποβάθρα, να αγκαλιάζουν τους ανθρώπους που τους περίμεναν, τους οποίους, συμπεραίνοντας από τις φωνές και το κλάμα, είχαν πολύ καιρό να δουν. Αυτό δεν κράτησε πολύ' και σε λίγα λεπτά άδειασε και το κουπέ και η αποβάθρα.<br /><br />Ξανακοίταξε προς το παράθυρο. Η εικόνα του εξακολουθούσε να είναι εκεί, αν και το τούνελ και η νύχτα είχαν μείνει πίσω. Δίστασε να απαλλαχτεί από κείνη. Τελικά όμως βγήκε και κατευθύνθηκε προς την πόλη, μην ξέροντας πώς να δικαιολογήσει, στον ίδιο τον εαυτό του, μια τέτοια οριστική εγκατάλειψη ενός αναπόσπαστου μέρους του.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Nuno Judice<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Μαρία Φερρέιρα<br /></strong>-Ο κήπος του αλφάβητου-</span></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΑΜΕ ΓΙΑ ΤΗ ΛΑΡΙΣΑ</span></strong><br /><br />Το κενό τσαλάκωσα, ένα τραίνο τσάκωσα<br />κι έφυγα ν' αλλάξω περιβάλλον<br />Οι δικοί μου βρίζανε, κι οι γνωστοί νομίζανε<br />πως την είχα κάνει μ' έναν άλλον<br /><br />Μπήκες στο βαγόνι μου, κι όπως ήμουν μόνη μου<br />βρήκες ευκαιρία να μ' αρέσεις<br />Πού το πας βρε νήπιο - μια καρδιά ερείπιο<br />να την ανεχτείς πώς θα μπορέσεις;<br /><br />Πάμε για τη Λάρισα,<br />σε καταγουστάρισα, μου 'ρθε ένας νταμπλάς<br />Πάμε για την Λάρισα,<br />να σου γίνω βάσανο και κακός μπελάς<br /><br />Πάμε για την Λάρισα<br />μη μου τη χαλάς<br /><br />Ήξερες και ήξερα, κάναμε τ' ανήξερα<br />κι έγινε δεσμός μες στην ταχεία<br />Τα τοπία τρέχανε, κι οι καημοί αντέχανε<br />μια στιγμή να κάνουν ησυχία<br /><br />Λίγο πριν την Λάρισα σου το ξεκαθάρισα<br />άλλο ν' αγαπάς κι άλλο να θέλεις<br />Μία πράξη τέλεια θέλει νομοτέλεια<br />που 'λεγε και ο Αριστοτέλης<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Σταμάτης Κραουνάκης / Μάνος Τσιλιμίδης<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">(με τη Βίκυ Μοσχολιού)<br /></div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-8414161957656376520?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-19691532286083130362010-12-08T08:08:00.000+02:002011-04-10T10:14:27.162+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUvYarUfrsI/AAAAAAAAM9I/vOvyEjWE9wA/s1600/hands4.JPG"><img style="WIDTH: 83px; HEIGHT: 87px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569783316990635714" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUvYarUfrsI/AAAAAAAAM9I/vOvyEjWE9wA/s400/hands4.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUvYyGuKYuI/AAAAAAAAM9Q/6iLpkwU_icc/s1600/hands9.JPG"><img style="WIDTH: 80px; HEIGHT: 87px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569783719483040482" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUvYyGuKYuI/AAAAAAAAM9Q/6iLpkwU_icc/s400/hands9.JPG" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUvYZz596rI/AAAAAAAAM84/8o7vyLbGybM/s1600/hands2.JPG"><img style="WIDTH: 83px; HEIGHT: 87px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569783302115420850" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUvYZz596rI/AAAAAAAAM84/8o7vyLbGybM/s400/hands2.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUvYZvUIuXI/AAAAAAAAM8w/YfhUvV2Lq_g/s1600/hands1.JPG"><img style="WIDTH: 83px; HEIGHT: 87px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5569783300883003762" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TUvYZvUIuXI/AAAAAAAAM8w/YfhUvV2Lq_g/s400/hands1.JPG" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#666600;"><span style="color:#000000;">Είναι τα χέρια σου<br />που αγγίζουν<br />και αποκτάει αποτύπωμα<br />η επιθυμία</span><br /></span><br /><span style="color:#dddd66;">Γιάννης Τόλιας</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΙ ΓΙΝΕΤΑΙ ΟΤΑΝ ΧΩΡΙΣΤΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ; </span></strong><br /><br />...<br />Οι λεπτές τρίχες στο δέρμα του χεριού σου. Ανάμεσα στα χείλη και τη γλώσσα μου. Τα δάχτυλά σου στρογγυλά. Οι κόμποι χαμένοι μες στη σάρκα.<br /><br />Γλείφω τα κανάλια του αίματος. Κι ό,τι έχει μείνει να θυμίζει.<br /><br />Στην παλάμη σου άλλος χάρτης κάθε μέρα. Όρη πιο άγρια. Μονοπάτια πιο πυκνά πιο πατημένα. Που περπατώ.<br /><br />Έπειτα στρογγυλεύει ο αγκώνας. Φτιάχνει την κόχη όπου μπορώ να 'μαι βαμβάκι. Κι εσύ να ξεκουράζεσαι.<br />... ...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Αναστασία Αναστασιάδου<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Ποίηση, τχ. 27-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΧΑΜΕΝΗ ΜΟΥ ΑΓΑΠΗ</span></strong><br /><br />....<br />Μ' αφήνεις<br />το χέρι σου μεσ' στο δικό μου να κρατήσω;<br />Φίλοι απλώς είμαστε<br />Μα οι φίλοι, οι μόνο φίλοι,<br />πολλά κρατούνε<br />που εγώ τώρα θα χάσω:<br />το κάθε βλέμμα από τα μάτια σου<br />τα τόσο φωτεινά, τα τόσο μαύρα,<br />που προσπαθεί η καρδιά<br />να συγκρατήση'<br />μα κ' η φωνή σου<br />όταν αποζητάς<br />τα χιονολούλουδα,<br />- αν και η φωνή σου μένει<br />για πάντα μέσα στην ψυχή μου.<br /><br />Και τώρα πια δεν Θα σου λέω<br />παρά ό,τι λένε οι απλοί οι φίλοι<br />ή μόνον κ ά τ ι περισσότερο.<br />Το χέρι σου, θα το κρατήσω<br />όσον αφήνεις και τους άλλους<br />να το κρατούν<br />ή λιγουλάκι πιο πολύ ακόμα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Robert Browning<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Κωνσταντίνος Τσάτσος<br /></strong>-Ποιήματα άλλων καιρών και άλλων τόπων-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΓΑΝΤΙ ΤΗΣ ΗΔΟΝΗΣ</span></strong><br /><br />Είχε καθιερωθεί ένα τελετουργικό ανάμεσα τους. Μόλις η σερβιτόρα γύριζε την πλάτη, το γάντι ξεπρόβαλλε την άκρη των δακτύλων του. Ούτε περισσότερο ούτε λιγότερο. Θα έβγαινε από την κρυψώνα του; Δεν θα έβγαινε; Η φιλαρέσκεια ήταν η μόνη δικαιολογία γι' αυτούς τους δισταγμούς που μπορούσαν να κρατήσουν για πολύ. Μόλις όμως βρισκόταν καθισμένος στο κάθισμα, το μαγευτικό, μαύρο χεράκι, έμοιαζε να ξεχνά κάθε επιφυλακτικότητα και κάθε συστολή.<br /><br />Πρόσφερε στον Πέτερ μια ολόκληρη ερωτική παράσταση. Έκανε πως παίζει πιάνο, σχεδίαζε χορευτικά βήματα όπως entrechats, jetés battus, στηριζόταν σε δύο τεντωμένα δάχτυλα και έκανε κατακόρυφο, με το μανίκι να ανεμίζει σαν την ουρά του σκίουρου. Στο τέλος, λίγο λαχανιασμένο, πήγαινε και κουλουριαζόταν πάνω στο μηρό του άντρα, στρέφοντας προς εκείνον το γατίσιο προσωπείο του, που το στοίχειωνε ένα βλέμμα φαντάσματος, μέσα από το τρίγωνο που σχημάτιζαν οι βελονιές. Κοιτούσαν ερευνητικά ο ένας τον άλλον... Στιγμές τρυφερότητας, πώς αλλιώς να τις πεις.<br /><br />Ωστόσο, η παρατεταμένη αυτή ακινησία έκανε την ανυπομονησία τους για τη συνέχεια των γεγονότων να επιτείνεται ηδονικά. Στο τέλος, μην αντέχοντας άλλο, ο Μαντερλέ άρχιζε να χαϊδεύει την πλάτη, του παράξενου αυτού πλάσματος. Τότε εκείνο πηδούσε αμέσως πάνω στο μηρό του και, όπως κάνουν ορισμένες γάτες, γλιστρούσε γρήγορα κι ανάλαφρα κάτω απ' το σακάκι του. Μέσα εκεί δεν αργούσε να βρει τη θέση του, κι ήταν άγριο μαζί και τρυφερό έτσι όπως κουλουριαζόταν πάνω στο στήθος του άντρα, με τη ζέστη του κορμιού του να γίνεται ένα με τη δική του. Ο Πέτερ δεν μπορούσε να αντισταθεί για πολύ, ή μάλλον, το χέρι του Πέτερ, που, από τότε που δεν φορούσε πια βέρα, φαινόταν να απολαμβάνει μια ολοένα και μεγαλύτερη αυτονομία και να τρέχει από μόνο του στο ερωτικό αυτό ραντεβού! Γιατί τη συνάντηση που είχε με το γάντι κάτω από το σακάκι μόνο ερωτική μπορούσες να την πεις. Και από τις πιο φλογερές.<br /><br />Πλεγμένα δάκτυλα που αγκαλιάζονταν σφιχτά. Λαχανιασμένο παιχνίδι με τις παλάμες, άγριο άγγιγμα παντού, χειροφίλημα στην απόλυτη μορφή του. Κι όσο επιμελώς είχε αναβληθεί αυτή η πρώτη τους επαφή τόσο πιο φλογερή γινόταν στη συνέχεια. Ύστερα από μια στιγμή ανάπαυλας, όσο χρειάζεται για να πάρει κανείς ανάσα, να ξαπλώσει νωχελικά πάνω στη φόδρα, επιδέξια χάδια άναβαν καινούργιες φωτιές, μέσα από ανάλαφρα αγγίγματα που οδηγούσαν ως την έκσταση. Ψηλαφούσαν ο ένας τον άλλον με τα ακροδάκτυλα, μισολιπόθυμοι, εναλλάσσοντας αγγίγματα των δακτύλων, γαργαλήματα, αναστεναγμούς και εκμυστηρεύσεις, από τον αντίχειρα μέχρι το μικρό δάχτυλο. Ύστερα η σάρκα παραμέριζε, παραχωρώντας τη θέση της στην τρυφερότητα και τον ρεμβασμό...</div><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Jean Muno</em></strong><br /><span style="font-size:78%;">*μτφ: από φοιτητές Διαπανεπιστημιακού προγράμματος<br />μεταπτυχιακών σπουδών "Μετάφραση-Μεταφρασεολογία" του<br />Πανεπιστημίου Αθηνών<br /></span><span style="font-size:85%;">-το κλειδί των ονείρων, ανθολογία βελγικού<br />γαλλόφωνου διηγήματος-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟΣΟ ΠΟΛΥ ΠΟΥ Σ' ΑΓΑΠΩ</span></strong><br /><br />Να είχα χέρια τέσσερα<br />διπλά να σ' αγκαλιάζω<br />για να 'μαι η πρώτη αμαρτωλή<br />που πλάι σου θ' αγιάζω.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Σπύρος Παπαβασιλείου / Τάσος Οικονόμου<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">(με την Βίκυ Μοσχολιού)</span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-1969153228608313036?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-54145486231177313462010-11-23T15:00:00.003+02:002011-10-17T04:18:03.916+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPTa9FxFJiI/AAAAAAAAMxg/rBuKeEGqmq4/s1600/skiaS.JPG"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 102px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545297784254834210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPTa9FxFJiI/AAAAAAAAMxg/rBuKeEGqmq4/s400/skiaS.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPTa9FxFJiI/AAAAAAAAMxg/rBuKeEGqmq4/s1600/skiaS.JPG"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 102px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545297784254834210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPTa9FxFJiI/AAAAAAAAMxg/rBuKeEGqmq4/s400/skiaS.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPTa9FxFJiI/AAAAAAAAMxg/rBuKeEGqmq4/s1600/skiaS.JPG"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 102px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545297784254834210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPTa9FxFJiI/AAAAAAAAMxg/rBuKeEGqmq4/s400/skiaS.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPTa9FxFJiI/AAAAAAAAMxg/rBuKeEGqmq4/s1600/skiaS.JPG"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 102px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545297784254834210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPTa9FxFJiI/AAAAAAAAMxg/rBuKeEGqmq4/s400/skiaS.JPG" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPTa9FxFJiI/AAAAAAAAMxg/rBuKeEGqmq4/s1600/skiaS.JPG"><img style="WIDTH: 72px; HEIGHT: 102px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5545297784254834210" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TPTa9FxFJiI/AAAAAAAAMxg/rBuKeEGqmq4/s400/skiaS.JPG" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#000000;">Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει<br /><br /></span><span style="color:#dddd66;">Οδυσσέας Ελύτης</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΩΣ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ</span></strong><br /><br />Κάποτε η σκιά μου<br />δεν ήξερε ούτε να γελάει<br />ούτε να πονά.<br />Μ' ακολουθούσε μόνο<br />αφόρητα πιστή.<br />Διψούσα κι έπινε νερό.<br />Νύσταζα και κοιμόταν.<br />Δεν σ' αγαπούσε<br />αλλά σ' αγκάλιαζε παράφορα.<br />Στον τοίχο της κρεβατοκάμαρας<br />οι δύο μαζί<br />με τη δική σου τη σκιά<br />πως μπερδευόσαστε<br />σ' ένα θεόρατο κουβάρι σκοτεινό<br />που άλλαζε σχήματα διαρκώς<br />ώσπου ησύχαζε.<br />Ξάφνου κοβότανε στα δύο<br />και ξανά...<br />ωσότου κάποτε στον τοίχο έμεινε μόνη η δική μου η σκιά<br />μόνη για πάντα.<br />Και τότε ήτανε<br />που έμαθε πως να κλαίει.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Αγγελική Σιδηρά</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Κονσέρτο στη Δρέσδη-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΣΤΡΟΦΕΣ</strong><br /><span style="font-size:85%;">(STROPHES)</span><br /><strong>II.</strong></span><br /><br />Έφυγε από κοντά μου<br />Περπατώντας ως το φως του οδοφάναρου,<br />Η μακριά σκιά της απλώθηκε μέχρι τα γόνατά μου'<br />Έτσι ήθελε να μ' αποχαιρετήσει για τελευταία φορά<br />Με το πιο πολύτιμο που μου είχε δώσει:<br />Το κεφάλι της - κι έπειτα<br />Χάθηκε μέσα στο φως.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Gerrit Achterberg<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Βασίλης Ζηλάκος<br /></strong>-κουκούτσι, τχ.2-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΣΚΙΑ</strong></span><br /><br />Σκιά. Το μονοπάτι της ζωής πηγαίνει από την ανατολή προς τη δύση. Το παιδί προχωράει έχοντας πίσω του τον ήλιο που ανατέλλει. Παρά το μικρό του ανάστημα, μια τεράστια σκιά πηγαίνει μπροστά του. Είναι το μέλλον του, σπήλαιο χαίνον και συμπιεσμένο, όλο υποσχέσεις κι απειλές, προς το οποίο κατευθύνεται, υπακούοντας σ' αυτό ακριβώς που αποκαλούμε "<em>επιθυμίες" </em>του.<br /><br />Το μεσημέρι, καθώς ο ήλιος βρίσκεται στο ζενίθ, η σκιά έχει απορροφηθεί τελείως κάτω απ' τα πόδια του ενήλικα. Ο άνθρωπος που η ανάπτυξή του έχει ολοκληρωθεί, απορροφάται στα επείγοντα της στιγμής. Το μέλλον του δεν τον ελκύει ούτε τον ανησυχεί. Το παρελθόν δεν βαραίνει ακόμα το βήμα του. Αγνοεί τη νοσταλγία των πεθαμένων χρόνων, καθώς και τον φόβο τής αύριον. Έχει εμπιστοσύνη στο παρόν, στο σύγχρονό του, στο φίλο του, στον αδελφό του.<br /><br />Αλλά καθώς ο ήλιος γέρνει προς τη δύση, η σκιά του ώριμου ανθρώπου γεννιέται και μεγαλώνει πίσω του. Σέρνει στο εξής στα πόδια του ένα όλο κα μεγαλύτερο βάρος αναμνήσεων, καθώς η σκιά όλων αυτών που αγάπησε κι έχασε προστίθεται στη δική του. Εξάλλου, βαδίζει όλο και πιο αργά, κι όσο το παρελθόν του, μεγαλώνει γίνεται όλο και πιο λεπτός. Κάποια μέρα η σκιά βαραίνει τόσο που ο άνθρωπος πρέπει να σταματήσει. Τότε εξαφανίζεται. Γίνεται όλος μια σκιά που παραδίνεται χωρίς έλεος στους ζωντανούς.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Michel Tournier</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*απόδ: <strong>Θανάσης Χατζόπουλος</strong><br />-Πλανόδιον, τχ.5-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ</span></strong><br /><br />Η σκιά μου κι εγώ<br />κάθε βράδυ πικρό<br />σε ζητάμε<br />Και ρωτάμε αν ζεις,<br />αν σε είδε κανείς<br />και πονάμε<br />Μεσ' στον ύπνο να 'ρθείς<br />όνειρό μου γλυκό<br />σε προσμένω<br />Κι απ' αγάπη τρελλή<br />να σε σφίξω αγκαλιά<br />περιμένω<br /><br />Ποιες μάγισσες τρελλές<br />σε κρατούν μακριά μαγεμένο<br />Τις ώρες τις πικρές<br />κάθε βράδυ μετρώ και πεθαίνω<br /><br />Νυχτερίδες, πουλιά<br />μας κρατούν συντροφιά<br />στο σκοτάδι<br />όταν κλαίμε πικρά<br />η σκιά μου κι εγώ<br />κάθε βράδυ<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Βασίλης Τσιτσάνης</em></strong><br /><a href="http://www.fileden.com/files/2010/9/16/2971333/TSITSANIS-GALANI-i%20skia%20mou%20ki%20ego.flac"><b><u><span style="font-size:85%;">(με την Δήμητρα Γαλάνη)</span></div></u></b></a><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-5414548623117731346?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-29111283755783571922010-11-08T11:21:00.000+02:002010-12-08T17:17:54.347+02:00<a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNkmSCNTeKI/AAAAAAAAMso/lVWCBuNou6M/s1600/words2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537499308100909218" style="WIDTH: 66px; CURSOR: hand; HEIGHT: 79px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNkmSCNTeKI/AAAAAAAAMso/lVWCBuNou6M/s400/words2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNkmSh3P_WI/AAAAAAAAMtA/v0a6sl_AxBo/s1600/words5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537499316598340962" style="WIDTH: 66px; CURSOR: hand; HEIGHT: 79px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNkmSh3P_WI/AAAAAAAAMtA/v0a6sl_AxBo/s400/words5.jpg" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNkmR280N2I/AAAAAAAAMsg/OJgJ_Mn_MWE/s1600/words1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537499305078962018" style="WIDTH: 66px; CURSOR: hand; HEIGHT: 79px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNkmR280N2I/AAAAAAAAMsg/OJgJ_Mn_MWE/s400/words1.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNkmSbQIujI/AAAAAAAAMsw/cQ06mdhO9Pk/s1600/words3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537499314823674418" style="WIDTH: 66px; CURSOR: hand; HEIGHT: 79px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNkmSbQIujI/AAAAAAAAMsw/cQ06mdhO9Pk/s400/words3.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNkmSsxGw3I/AAAAAAAAMs4/nXtcOW64em8/s1600/words4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5537499319525360498" style="WIDTH: 66px; CURSOR: hand; HEIGHT: 79px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TNkmSsxGw3I/AAAAAAAAMs4/nXtcOW64em8/s400/words4.jpg" border="0" /></a><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#cccccc;"><strong><em>Αφού τις ανάγκασαν<br />Να τα πουν όλα,<br />Ταλαιπωρημένες οι λέξεις<br />Ζητούν καταφύγιο<br />Στον χώρο του άρρητου λόγου -<br />Στην ενδοχώρα της σιωπής</em></strong><br /></span><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιάννης Καμαρινάκης<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Επιλογή Β'-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΑ 'ΘΕΛΑ ΝΑ ΠΕΡΙΓΡΑΨΩ</span></strong><br /><br />Θα 'θελα να περιγράψω την πιο απλή συγκίνηση<br />χαρά ή λύπη<br />αλλά όχι όπως κάνουν οι άλλοι<br />προσπαθώντας να συλλάβουν τόξα της βροχής ή του ήλιου<br /><br />Θα 'θελα να περιγράψω ένα φως<br />που φέρνω μέσα μου<br />αλλά το ξέρω δεν μοιάζει<br />με κανένα αστέρι<br />γιατί δεν είναι τόσο λαμπρό<br />ούτε τόσο καθάριο<br />κι είναι αβέβαιο<br /><br />Θα 'θελα να περιγράψω την τόλμη<br />χωρίς να σέρνω πίσω μου ένα σκονισμένο λιοντάρι<br />κι ακόμα την έξαψη<br />χωρίς να ταράζω ένα ποτήρι γεμάτο νερό<br /><br />για να το θέσω μ' άλλο τρόπο<br />θα έδινα όλες τις παρομοιώσεις<br />μ' αντάλλαγμα μια μόνη λέξη<br />ξεριζωμένη απ' το στήθος μου σαν ένα πλευρό<br />μια μόνη λέξη<br />κλεισμένη μες στα σύνορα<br />του δέρματός μου<br /><br />αλλά όπως φαίνεται δεν είναι δυνατό<br />και μόνο για να πω αγαπώ<br />στριφογυρίζω σαν τρελός<br />... ... ...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Zbigniew Herbert</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Βασίλης Καραβίτης</strong><br />-Συγκομιδή-</span></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>DIABOLUS IN MUSICA</strong></span><br /><br />Μ' αυτές τις λέξεις που μου δόθηκαν<br />μα δεν τις ζήτησα<br />Μ' αυτές τις λέξεις που μου αναγγέλθηκαν<br />μα δεν τις ανήγγειλα<br />Θα αποτρέψω τις φωνές των αγγέλων<br />Που μιλούν μεσάνυχτα ακαταπαύστως<br /><br />Θα ακυρώσω τη δύναμη της προτροπής<br />Ευθύς μόλις η αυγή χαράξει<br />Και ακουστούν της ημέρας τα πρώτα αινίγματα<br /><br />Γιατί στ' αυτιά μου βουίζουν οι δρόμοι<br />Και απαντούν οι ήχοι μεγαλόπρεπα<br />διαδρομών ανεξερεύνητων ως τώρα<br />Και πάλλεται η πόλις και τα κτίσματα<br /><br />Τύχες ανάδρομες διασταυρώνονται<br />Εκεί που μεσουρανεί ο ήλιος απρόσιτος<br />Και ανοίγεται του ουρανού το καταπέτασμα<br />Και κλείνουν των ανθρώπων τα βλέφαρα<br />κουρασμένα<br /><br />Ξιφίζουν ως λόγχες οι απολήξεις των κραυγών<br />τα μεσημέρια<br />Την ώρα που αναδύονται οι ναοί<br />Και η θάλασσα τυλίγεται στο αμφίβολο φως<br />και γέρνει προς την ακτή ανεπαισθήτως<br /><br />Μ' αυτές τις λέξεις ερείπια που δεν οικούνται<br />από χρόνια<br />Θα επικαλεστώ το όνομά σου<br />Γιατί μόνον τα μάτια σου μπορούν να σώσουν<br />το βλέμμα μου<br />Μόνον η ακοή σου μπορεί να γείρει την πλάστιγγα<br />προς τη μεριά των ήχων<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Στέφανος Ροζάνης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Ποίηση τχ.13-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΗΜΙΤΕΛΗΣ ΣΥΜΦΩΝΙΑ</span></strong><br /><br />Ξεχασμένη αποθήκη, έξω από το Όσλο, άγριο χάραμα της δεκάτης έκτης Σεπτεμβρίου χίλια εννιακόσια εξήντα εννέα, τελευταία νύχτα πριν την αναχώρησήη σου, κι αυτή σηκώθηκε, ενώ εσύ κοιμόσουν ακόμα συντροφιά με το καθησυχαστικό της άρωμα και, προτού χαθεί (για πάντα) στην ανίατη ερήμωση μιας νορβηγικής ευημερίας, σου δώρισε τον έγγραφο αποχαιρετισμό της, απ' τον οποίο, τώρα, μόνο δύο λέξεις —Himmel, egentlig- μπορείς να ξεχωρίσεις. Λέξεις που επιστρέφουν την εικόνα της, αντικείμενο πόθου και πηγή οδύνης, μέσα στο χάσμα του χρόνου (σου) που δεν είναι παρά ο μηχανισμός της ανελέητης συντριβής (σου), αθεράπευτη πληγή από μια φούχτα σκάγια πάνω στη ραγισμένη σου αυτάρκεια.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιώργος Καρυπίδης<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-η λέξη τχ. 189-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΛΕΞΗ ΛΕΞΗ</span></strong><br /><br />Και λέξη λέξη η ώρα μία<br />μπήκε στο σπίτι μου η τρικυμία<br />Και στόμα στόμα παραμιλούσα<br />αλλού βρισκόμουνα κι αλλού πατούσα<br /><br />Και λέξη λέξη κάτω απ' τ' άστρα<br />έπεσαν, μάτια μου, όλα τα κάστρα<br />Και στόμα στόμα φύλλο στο ρέμα<br />είπα αφήνομαι κι ας είσαι ψέμα<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Άκης Δείξιμος - Ελένη Γιαννατσούλια</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με τον Κώστα Δόξα)</span></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-2911128375578357192?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com3tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-35421079946562175202010-10-24T07:56:00.000+03:002010-12-08T17:17:17.657+02:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMYtKu3QEgI/AAAAAAAAMoI/WOusWBAyPfc/s1600/DavidHaskins1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5532158854672945666" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMYtKu3QEgI/AAAAAAAAMoI/WOusWBAyPfc/s400/DavidHaskins1.JPG" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMYtKu3QEgI/AAAAAAAAMoI/WOusWBAyPfc/s1600/DavidHaskins1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5532158854672945666" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMYtKu3QEgI/AAAAAAAAMoI/WOusWBAyPfc/s400/DavidHaskins1.JPG" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMYtKu3QEgI/AAAAAAAAMoI/WOusWBAyPfc/s1600/DavidHaskins1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5532158854672945666" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMYtKu3QEgI/AAAAAAAAMoI/WOusWBAyPfc/s400/DavidHaskins1.JPG" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMYtKu3QEgI/AAAAAAAAMoI/WOusWBAyPfc/s1600/DavidHaskins1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5532158854672945666" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMYtKu3QEgI/AAAAAAAAMoI/WOusWBAyPfc/s400/DavidHaskins1.JPG" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMYtKu3QEgI/AAAAAAAAMoI/WOusWBAyPfc/s1600/DavidHaskins1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5532158854672945666" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 100px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TMYtKu3QEgI/AAAAAAAAMoI/WOusWBAyPfc/s400/DavidHaskins1.JPG" border="0" /></a> <br /><span style="color:#333333;"><span style="font-family:arial;font-size:85%;">David W. Haskins</span></span><br /><br /><strong><em><span style="color:#663300;">Γυμνός, Ιούλιο μήνα, το καταμεσήμερο.<br />Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε<br />δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με<br />το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου,<br />που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.</span><br /><br /><span style="color:#dddd66;">Οδυσσέας Ελύτης</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΓΥΜΝΟ</span></strong><br /><br />Πόσο απλό είναι: η μέρα χτυπά<br />Και κάποιος ανοίγει, το παντζούρι από μέσα,<br />Και μπαίνει φως και ζεστασιά, ως ένα και το ίδιο<br />Κι εκεί που στέκεται αυτή<br />Δεν είναι ούτε ένας κλειστός κύκλος ιδιωτικός<br />Μήτε η αρένα μιας παράστασης<br />Αλλά μονάχα ένα στρογγυλό χαλάκι για τα πόδια της στα κρύα πλακάκια<br />Ενώ κάτω από έναν άδειο καθρέφτη<br />Σκύβει στο νερό και το σηκώνει στα χέρια της<br />Και από τα πλάγια της μπαίνει το ηλιόφως από τον κήπο<br />Και στην πλάτη της υπάρχει ο θαυμασμός ενός άντρα.<br /><br />Θα πεις είναι μονάχα μια εικόνα, ένα άλλο γυμνό<br />Αλλά λέω είναι κάτι τόσο απλό:<br />Δοχείο, λεκάνη, νιπτήρας, πετσέτα και καρέκλα<br />Τα απλά ονόματα, και μια γυναίκα στο μέρος συνάντησης<br />Του ζεστού ηλιόφωτος με τον αγαπητικό θαυμασμό<br />Και αισθάνονται άνετα κι οι δυο.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>David Constantine</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Ερωτόκριτος Μωραΐτης</strong><br />-Ποίηση, τ.29-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">PLATO'S BAR, ΠΑΛΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑ</span></strong><br /><br />Θα το σκηνοθετήσουμε. Η νύχτα<br />θα 'ναι έναστρη κι η πόλη θα κοιμάται<br />αχάπαρη και σιωπηλή. Κουλουριασμένη<br />μες στη γλυκασιά του ύπνου. Κι εσύ<br />μ' ένα δερμάτινο παλτό, γυαλιστερό<br />καί μαύρο θα 'ρθείς στο μπαρ με τη φωτιά<br />τη δυνατή κοντά στο τζάκι. Και μόνο<br />εγώ θα ξέρω. Θα 'σαι κατάσαρκα γυμνή,<br />ούτ' ένα ρούχο από μέσα. Θα πιούμε<br />από δυνατά πιοτά που πίνουν αντρειωμένοι,<br />θα στρίψουμε βαρύ καπνό να νιώσουμε<br />την τέλεια ζάλη. Και σαν θα γείρουν<br />τα μεσάνυχτα, θολοί και εκτεθειμένοι<br />θα μπούμε στο αυτοκίνητο, παρκαρισμένο<br />επίτηδες σ' απόμερο και σκοτεινό σημείο.<br /><br />Τα χνώτα μας κουρτίνες της αγάπης μας<br />στα τζάμια. Στη μηχανή της ηδονής<br />θα γίνουν ένα. Σώματα γυμνά, πόδια,<br />μοχλοί, χέρια, λαβές, χερούλια. Πώς γέρνουν<br />ξαφνικά και πέφτουν τα καθίσματα<br />κι ο ουρανός (όχι θ έναστρος!), της μηχανής<br />ο ουρανός, με μέταλλο και πλαστικό,<br />σκεπάζει σπλαχνικά τη γυμνωμένη σάρκα.<br /><br />Ινδάλματα στον ουρανό της μηχανής<br />οι υδρατμοί πυρπολημένης σάρκας!<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Μιχάλης Πιερής</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Μπιλιέτο, τχ.7/8-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ</span></strong><br /><br />- Τι κοιτάζετε; με ρώτησε η Μπιάνκα.<br /><br />Δεν τόλμησα να της διηγηθώ αυτή τη σύμπτωση. Ότι ονειρεύτηκα μια γυναίκα τόσο όμορφη και λευκή όσο αυτή εδώ, πιθανότατα την ονειρική της εικόνα.<br /><br />- Κοιτάξτε την υπέροχη διαφάνεια του πέπλου που πέφτει στους μηρούς της, απάντησα. Μόνο η ζωγραφική με λάδι επέτρεψε την εφεύρεση μιας τέτοιας φωτεινότητας και μιας τέτοιας ακρίβειας στις λεπτομέρειες. Κοιτάξτε επίσης το φόντο του πίνακα: μόλις που φωτίζεται από ένα παράθυρο και, διαγραφόμενη πάνω στην ανοιχτή πόρτα, εμφανίζεται η σιλουέτα ενός άντρα. Είναι ντυμένος μ' ένα παράξενο μαύρο κοστούμι, σαν μαγιό. Δε βρίσκετε ότι η αντίθεση ανάμεσα σε αυτή την όμορφη νεαρή γυναίκα, τη λευκή και γυμνή, και σε αυτό τον άντρα, τον ντυμένο στα μαύρα, είναι πολύ ερωτική;<br /><br />- Δε θα ήταν εξίσου ερωτική, εάν ήταν και οι δύο γυμνοί;<br /><br />- Δεν είναι σίγουρο, θα ήταν ένα θρησκευτικό θέμα. Ο Αδάμ και η Εύα με ή χωρίς αφαλό.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Michel Jouvet</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Μαρία Βώττα</strong></span></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Σ' ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΣΕ ΘΕΛΩ</span></strong><br /><br />Tου έρωτά μου τα πράσινα φύλλα<br />τη γυμνή ομορφιά σου αγκαλιάζουν<br />Κύλ' αγάπη μου, μάτια μου, κύλα<br />όπου οι δρόμοι της νύχτας σε βγάζουν<br /><br />Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ και σε θέλω<br />δίχως μέτρο και δίχως πυξίδα<br />Στο δικό σου το βλέμμα ανατέλλω<br />το κορμί σου η δική μου πατρίδα<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Παναγιώτης Καλαντζόπουλος / Λευτέρης Παπαδόπουλος</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με τον Γιώργο Νταλάρα) </div></span></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-3542107994656217520?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-9023978207181641812010-10-09T19:00:00.010+03:002010-10-15T20:03:20.127+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TLiCK-RyZVI/AAAAAAAAMj0/7qfH741SpXs/s1600/stary.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528311667625190738" style="WIDTH: 102px; CURSOR: hand; HEIGHT: 81px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TLiCK-RyZVI/AAAAAAAAMj0/7qfH741SpXs/s400/stary.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TLiCK-RyZVI/AAAAAAAAMj0/7qfH741SpXs/s1600/stary.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528311667625190738" style="WIDTH: 102px; CURSOR: hand; HEIGHT: 81px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TLiCK-RyZVI/AAAAAAAAMj0/7qfH741SpXs/s400/stary.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TLiCK-RyZVI/AAAAAAAAMj0/7qfH741SpXs/s1600/stary.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528311667625190738" style="WIDTH: 102px; CURSOR: hand; HEIGHT: 81px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TLiCK-RyZVI/AAAAAAAAMj0/7qfH741SpXs/s400/stary.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TLiCK-RyZVI/AAAAAAAAMj0/7qfH741SpXs/s1600/stary.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5528311667625190738" style="WIDTH: 102px; CURSOR: hand; HEIGHT: 81px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TLiCK-RyZVI/AAAAAAAAMj0/7qfH741SpXs/s400/stary.jpg" border="0" /></a><br /><span style="font-family:verdana;font-size:78%;"><span style="color:#000000;">Vincent van Gogh: Starry Night</span></span><br /><br /><strong><em><span style="color:#669966;">Φθάνει επίσης τώρα μυστικά' η Νύχτα, η εκστατική, έρχεται,<br />Γεμάτη άστρα και λίγο νοιάζεται για μας</span></em></strong><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Friedrich Hölderlin<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Στέλλα Γ. Νικολούδη</strong></span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>«ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ ΒΑΣΙΛΕΩΣ»</strong></span><br /><br />Απάντησε<br />Πόσο η προστακτική σε απομακρύνει<br />πόσο κερδίζεις φως<br />ενώ το ποίημα σκοτεινιάζει το τοπίο<br />Τι να σου πω<br />απ' τη μεριά της Νύχτας;<br />Ανταύγειες του απογεύματος<br />φωνήεντα που φθίνουν<br />δύο σύννεφα στου ορίζοντα τη φράση<br />τα πάντα είναι γραμμένα εδώ<br />Θα σβήσουν<br />και τι να πω<br />εδώ είναι όλα βράδυ<br />μαύρος κι ο τόνος του φωτός<br />σκοτάδι<br />με αστροθετεί ο ουρανός<br />κεντώ στο σάβανο άστρα<br />τον τάφο της αγάπης μας σκάβω στα επουράνια<br />σε διευθετώ σε αστερισμούς<br />σου δίνω τις Πλειάδες<br />Τι να σου πω<br />εσύ τα ξέρεις όλα<br />Απάντησε δεν σημαίνει πες<br />Με τρόπο σε παρακαλώ<br />να διαγραφείς σαν διάττοντας<br />φθονώ την έξω νύχτα<br />τον αστρονόμο σου απωθούν<br />του χάους μου οι νόμοι<br />Απάντησε στον Αύγουστο<br />πράκτορα του χειμώνα<br />προστάτη ακροβολιστών<br />στο τέλος του ονείρου<br />αυτής της θερινής νυχτιάς<br />που σε υπαγορεύει<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιώργος Βέλτσος</em></strong><br />-Χαίρετε-</span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΝΑ 'ΤΑΝ...</strong></span><br /><br />Μπορούσε να 'ταν μια νύχτα μοναξιάς:<br />Μα φίλοι παράστεκαν το δέντρο κι η σκιά του.<br /><br />Μπορούσε να 'ταν μια νύχτα με δάκρυα:<br />Μα οι σκιές που κινούνταν προκαλούσαν το γέλιο.<br /><br />Μπορούσε να 'ταν μια νύχτα με φτώχεια:<br />Μα το φεγγάρι σκορπούσε άφθονο ασήμι.<br /><br />Μπορούσε να 'ταν μια νύχτα με τρόμο:<br />Μα το αγέρι γλυκά τραγουδούσε ασφάλεια.<br /><br />Μπορούσε να 'ταν μια ανήσυχη νύχτα:<br />Μα τα γαλήνια νερά μιλούσαν για ειρήνη.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Minji Karibo</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Αθανάσιος Β. Νταουσάνης</strong><br />-Η ποίηση της Μαύρης Αφρικής-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΑ 'ΝΑΙ ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ</span></strong><br /><br />Πήρα τον δρόμο την ώρα που έπεφτε μαλακά η νύχτα. Από παιδί αυτόν τον δρόμο έπαιρνα. Με πήγαινε στα παλιά λημέρια. Εκεί ένιωθα χαλαρή την ανάσα κι ολόγυρα τη γλυκιά γαλήνη. Τον έβρισκα εύκολα αυτόν τον δρόμο, ακόμη και τις αφέγγαρες νύχτες. Με το λίγο φως της αστροφεγγιάς. Μόνο, καθώς τα χρόνια περνούσαν, ένιωθα πιο βαριά τα πόδια. Είχε χαθεί πια η παιδική ελαφράδα. Άγγιζα τα πενήντα.<br /><br />Περπατούσα χωρίς καμιά βιασύνη. Μέσα στη νύχτα άκουγα τα δικά μου βήματα. Πατούσα ξερά φύλλα. Στενός δρόμος, χωμάτινος, φράχτες αριστερά και δεξιά ή ανοιχτά χωράφια. Στον αέρα γλυκιά ανάσα από άρωμα κυδωνιάς και φρούτων. Κάθε τόσο στο μυαλό μου γύριζε η ίδια φράση: Θα 'ναι νύχτα και Αύγουστος. Όπως τώρα που πήρα ξανά τον ίδιο δρόμο. Νύχτα και ζεστός Αύγουστος.<br />[....]<br />Το είχα πει και στην Ελένη, την ώρα που άφηνα την πόλη και μου ευχόταν, με σφιγμένα χείλη, "καλό ταξίδι".<br /><br />- Θα περπατήσω το μονοπάτι με τους φράχτες. Θα χορτάσω σιωπή και αρώματα φρούτων. Θα 'ναι νύχτα και Αύγουστος.<br />- Ό,τι και να κάνεις η μέγγενη θα σε περιμένει.<br /><br />Έτσι μιλούσε η Ελένη. Της άρεσε ο κοφτός τρόπος, τα λίγα λόγια, κάτι σαν απόφθεγμα. Κάποτε της είπα πως η μέρα δε μας φτάνει. Δεν προλαβαίνουμε να τελειώσουμε το πρόγραμμα, τις δουλειές της μέρας. Να παίρναμε λίγο χρόνο απ' τη νύχτα;<br /><br />Με κοίταξε με έναν τρόπο που έλεγε πολλά. Σαν να με λυπόταν. Έτσι ένιωθα. Ύστερα γύρισε και μου 'πε:<br />- Ανάμεσα σε δυο μέρες, χωράει μόνο μια νύχτα. Μην την κομματιάζεις. Μη δανείζεσαι χρόνο! Πώς θα τον γυρίσεις πίσω;<br /><br />Όμως τώρα είναι νύχτα και Αύγουστος. Ακούω τα βήματα μου πάνω στα ξερά χόρτα. Είμαι στον δρόμο τον στενό που με πάει στα παλιά λημέρια. Η Ελένη λίγο λίγο σβήνει απ' το μυαλό. Έσβησε.<br />... ...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Νικήτας Παρίσης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Εντευκτήριο, τ.86-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΚΟΙΤΑ ΜΙΑ ΝΥΧΤΑ</strong></span><br /><br />Κοίτα μια νύχτα έξω που κάνει<br />κι ό,τι κι αν λέμε κάπου μας πιάνει<br />Δες φεγγάρια δες μπαλκόνια<br />και ζευγάρια που 'ναι χρόνια μαζί<br />... ...<br /><br />Κοίτα μια νύχτα έξω που αντέχει<br />κι ό,τι κι αν παίζει πάντα κόσμο θα έχει<br />Βάλε κι αστέρια βάλε και πρίμα<br />κι άσε τα χέρια να 'χουν το κύμα κορμί<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Θάνος Μικρούτσικος / Λίνα Νικολακοπούλου</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με την Χάρι Αλεξίου)<br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-902397820718164181?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-17680161221121297462010-09-24T01:22:00.001+03:002011-04-04T03:25:29.621+03:00<div align="justify"><a href="http://bp0.blogger.com/_RMVezBUByRM/SGkdAY5gkcI/AAAAAAAAF0M/hn5XIQ-GBhM/s1600-h/ivanov1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217733535806296514" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_RMVezBUByRM/SGkdAY5gkcI/AAAAAAAAF0M/hn5XIQ-GBhM/s400/ivanov1.JPG" border="0" /></a> <a href="http://bp0.blogger.com/_RMVezBUByRM/SGkc0epcZeI/AAAAAAAAFz0/pJk_2t1wfsI/s1600-h/ivanov.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217733331191096802" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_RMVezBUByRM/SGkc0epcZeI/AAAAAAAAFz0/pJk_2t1wfsI/s400/ivanov.JPG" border="0" /></a> <a href="http://bp0.blogger.com/_RMVezBUByRM/SGkdAY5gkcI/AAAAAAAAF0M/hn5XIQ-GBhM/s1600-h/ivanov1.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217733535806296514" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_RMVezBUByRM/SGkdAY5gkcI/AAAAAAAAF0M/hn5XIQ-GBhM/s400/ivanov1.JPG" border="0" /></a> <a href="http://bp0.blogger.com/_RMVezBUByRM/SGkc0epcZeI/AAAAAAAAFz0/pJk_2t1wfsI/s1600-h/ivanov.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5217733331191096802" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp0.blogger.com/_RMVezBUByRM/SGkc0epcZeI/AAAAAAAAFz0/pJk_2t1wfsI/s400/ivanov.JPG" border="0" /></a><br /><a href="http://www.apictureofnorfolk.com/Genaivanov.html"><u> <span style="font-family:verdana;font-size:78%;color:#000000;"> Gena Ivanov</span></u></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#333333;">Α! οι καρδιές μας<br />σε αυτή την αναπόφευκτη δωροληψία<br />που με καθήλωσε σε λίστα αναμονής</span><br /><br /><span style="color:#dddd66;">Γιώργος Βέλτσος</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ</span></strong><br /><br />Θα σε περιμένω πίσω απ' την κλειστή πόρτα της νύχτας<br />...<br />Να ζήσω μέσα σου όλο το χρόνο<br />Περνώντας ζώντας να ντυθώ την παρουσία σου<br />Να κρατήσω μέσα σου την ανθρώπινη ηλικία σου<br />Που την άφηνες κι έφευγες<br />Τόσες εικόνες που γυρεύουν ανάσταση<br />Να φορέσω μια παρέλαση ημερών ύστερ' απ' τη βροχή<br />Ένα δίχτυ από ήλιο σε μαύρα μαλλιά<br />Να κινηθώ στα βήματά σου<br />Που δοκιμάζαν τη μέρα και βιάζαν τη νύχτα<br />Ανοίγοντας τη σιωπή<br />Κι έπειτα πάλι στη σιωπή να τα ρίξω<br />Σα μια χαμένη μουσική φως που φεύγει<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Aλέξης Τραϊανός</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Μικρές μέρες-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ</span></strong><br /><br />Περιμένοντάς την σ΄εκείνο το δωμάτιο ξενοδοχείου<br />και ν' αφουγκράζομαι τον ασθματικό θόρυβο του ασανσέρ<br />και την κλεφτή βιασύνη κάποιων βημάτων.<br /><br />Περιμένοντάς την καρτερικά όπως την ευτυχία<br />σ' ένα κρεβάτι που τρεμοπαίζει<br />στην όποια κίνηση του διαδρόμου.<br /><br />Περιμένοντάς την χωρίς μιλιά, χωρίς λέξη καμία<br />με τη θνητή αφή των χειλιών και τη φλόγα.<br /><br />Περιμένοντάς την, περιμένοντάς την<br />όπως την άβυσσο της τιμωρίας<br />που απειλεί μα δεν έρχεται,<br />όπως την ύστατη αβεβαιότητα.<br /><br />Περιμένοντάς την με θάνατο.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Justo Jorge Radron<br /></strong></em></span><span style="color:#dddd66;"><span style="font-size:85%;">-Νυχτερινή θάλασσα-</span></span><br /><span style="color:#dddd66;"><span style="font-size:85%;"><br />*μτφ: <strong>Μαρία Γραμματικού</strong><br />-Περίπλους, τχ.27-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΟΔΟΣ ΣΟΛΩΝΟΣ 1965</span></strong><br /><br />Θαυμάζω το γνήσιο αττικό δειλινό, εμβαθύνω μες στα λεπτά και αδιόρατα μηνύματα του, περπατώ, σκέφτομαι, σε περιμένω με καρδιοχτύπι παρατεινόμενο. Η ατμόσφαιρα μυρίζει χώμα, έχει βρέξει. Οι οδυνηρές μυρουδιές αναρριχώνται πάνω στις κυρτές πλαγιές ως τις κορφές όπου εντοπίζουν τα μάρμαρα και τ' αγκαλιάζουν.<br /><br />Στη σκέψη μου πάντα φοράς ένα πράσινο ταγιέρ. Πράσινη φιγούρα, πράσινα μάτια. Όλα τα χρώματά σου είναι οι αποχρώσεις του πράσινου, οι εκλάμψεις κι οι αντανακλάσεις μέσα στα μάτια σου είναι επίσης πράσινες. Μια αδυναμία μέσα μου θέλει ακόμα και το αίμα σου πράσινο. Είσαι λοιπόν μια πάνοπλη αυτοκινούμενη ελπίδα. Και να που έρχεσαι, σαν σημαδάκι πράσινο μόλις κινούμενο στο βάθος της προοπτικής του δρόμου.<br /><br />Στέκομαι από ψηλά ν' απολαύσω τον ερχομό σου.<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Κώστας Μαύρος</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΑ ΠΕΡIΜΕΝΩ ΣΕ ΠΑΡΑΛIΑ ΕΡΗΜIΚΗ</span></strong><br /><br />Θα περιμένω σε παραλία ερημική<br />τ' άγριο το κύμα να μου φέρει τη ματιά σου<br /><br />κι ό,τι μου φέρει θ' αγαπώ, γιατί θα 'ναι δικό σου<br />είτε πετράδι, είτε φιλί, ή τ' όνειρό σου<br />είτε στεφάνι, για φιλί, για σημαδούρα.<br /><br />Θα περιμένω, από το βράδυ ως το πρωί<br />ως να γενώ εγώ μια παραλία ερημική<br /><br /><em>να σε καλωσορίσει</em><br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Μάνος Χατζιδάκις</span></em></strong><br /><em><span style="color:#dddd66;"><span style="font-size:85%;">-από τον Κύκλο του C.N.S.-</span><br /></span></em><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">(με τον Γιώργο Μούτσιο)</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-1768016122112129746?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-6035805464458433782010-09-09T14:31:00.000+03:002010-09-15T01:30:32.502+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFc5iLQYIJI/AAAAAAAAMUk/oo27LJaoYOo/s1600/tipota5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500928729156165778" style="WIDTH: 81px; CURSOR: hand; HEIGHT: 123px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFc5iLQYIJI/AAAAAAAAMUk/oo27LJaoYOo/s320/tipota5.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFc5hwsLbFI/AAAAAAAAMUc/_libRe3SgKg/s1600/tipota6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500928722025016402" style="WIDTH: 81px; CURSOR: hand; HEIGHT: 123px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFc5hwsLbFI/AAAAAAAAMUc/_libRe3SgKg/s320/tipota6.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFc5hLQc-sI/AAAAAAAAMUM/dk3zUBE1eqQ/s1600/tipota9.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500928711976614594" style="WIDTH: 81px; CURSOR: hand; HEIGHT: 123px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFc5hLQc-sI/AAAAAAAAMUM/dk3zUBE1eqQ/s320/tipota9.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFc5hXfvnEI/AAAAAAAAMUU/ve71pmoDtls/s1600/tipota8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500928715261975618" style="WIDTH: 81px; CURSOR: hand; HEIGHT: 123px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFc5hXfvnEI/AAAAAAAAMUU/ve71pmoDtls/s320/tipota8.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="color:#330000;"><strong><em>Δεν είμαι τίποτα<br />Ποτέ δεν θα είμαι τίποτα.<br />Δεν μπορώ να θέλω να είμαι κάτι.<br />Αλλά έχω μέσα μου όλα τα όνειρα του κόσμου</em></strong></span><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Fernando Pessoa</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Ρήγας Κούπα</strong></span><strong><br /></strong></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Ο ΚΑΙΡΟΣ ΤΟΥ ΤΙΠΟΤΑ</span></strong><br /><br />Έρχονται ομίχλες. Κάθονται<br />πάνω σε λέξεις<br />απλές<br />που πριν λίγο<br />δεν προκαλούσαν. Τώρα αρκεί<br />μια μετακίνηση του ποτηριού<br />ένα χαρτί στο πάτωμα<br />μια λέξη<br />να φέρει την καταστροφή.<br />Έχει περάσει ο καιρός του έρωτα<br />κι ο καιρός της αγάπης.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Βασίλης Κουγέας</em></strong><br />-Του άλλοτε κατοικημένου-</span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΡΟΣΩΠΟ</span></strong><br /><br />Τίποτα δεν περίμενα από το πρόσωπό μου,<br />τίποτα καλό. Ένα κουρασμένο πρόσωπο δασκάλας,<br />και όχι μόνο θα έπρεπε να επιστρέψω στο σπίτι<br />φορώντας το. Αλλά όταν κοιτάχτηκα<br />πάνω απ' τον νιπτήρα και δεν υπήρχε<br />ούτε καθρέφτης, ούτε πρόσωπο μέσα,<br />ξαφνιάστηκα, σαν ν' άκουγα την είδηση<br />απρόσμενου θανάτου. Τα μάτια μου<br />καρφώθηκαν κάπου πιο πέρα<br />στο τίποτα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Mónika Mesterházi</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Η κοινή μας φούγκα-<br />*μτφ: <strong>Αθηνά Παπαδάκη</strong></span></span><span style="font-size:85%;"><strong></strong></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ</span></strong><br /><br />Ευτυχώς το τρένο είχε καθυστέρηση και πήγα στο πρώτο βαγόνι για να βγω πιο γρήγορα, στο σταθμό της Σάντα Λουτσία στη Βενετία. Ένα τμήμα του βαγονιού προορίζεται για το σταθμάρχη. Ήταν απασχολημένος με μια όμορφη ragazza. Του έκανα πρώτα φιλοφρόνηση για το χρώμα, πράσινο της ελιάς - απαίσιο και αμίμητο - που του ασχήμαινε τη στολή των Φερόβιε ντελό Στάτο.<br /><br />- Ποια ακριβώς είναι η δουλειά σας;<br />- Να σημειώνω τις ώρες άφιξης και αναχώρησης από κάθε σταθμό σ' ένα μεγάλο κατάστιχο.<br />- Perché?<br />- Per niente.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Michel Jouvet</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Μαρία Βώττα</strong></span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΙΠΟΤΑ</span></strong><br /><br />Ήρθε νωρίς το τίποτα<br />και πέσαν οι αντιστάσεις<br />τώρα χωρίς προφάσεις<br />όλα κινούνται ύποπτα<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Στέφανος Κορκολής / Παρασκευάς Καρασούλος<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">(με την Δήμητρα Γαλάνη)</span></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-603580546445843378?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-13396315409772201252010-08-25T20:21:00.001+03:002010-11-09T12:55:27.662+02:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIEwwiHFHGI/AAAAAAAAMZE/HUFaDjOTHSU/s1600/DSsmall.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512741029226552418" style="WIDTH: 76px; CURSOR: hand; HEIGHT: 101px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIEwwiHFHGI/AAAAAAAAMZE/HUFaDjOTHSU/s400/DSsmall.JPG" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIEwwcQJOSI/AAAAAAAAMY8/qar5O_1fbes/s1600/DSsmall2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512741027653957922" style="WIDTH: 76px; CURSOR: hand; HEIGHT: 101px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIEwwcQJOSI/AAAAAAAAMY8/qar5O_1fbes/s400/DSsmall2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIEwwiHFHGI/AAAAAAAAMZE/HUFaDjOTHSU/s1600/DSsmall.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512741029226552418" style="WIDTH: 76px; CURSOR: hand; HEIGHT: 101px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIEwwiHFHGI/AAAAAAAAMZE/HUFaDjOTHSU/s400/DSsmall.JPG" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIEwwcQJOSI/AAAAAAAAMY8/qar5O_1fbes/s1600/DSsmall2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512741027653957922" style="WIDTH: 76px; CURSOR: hand; HEIGHT: 101px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIEwwcQJOSI/AAAAAAAAMY8/qar5O_1fbes/s400/DSsmall2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIEwwiHFHGI/AAAAAAAAMZE/HUFaDjOTHSU/s1600/DSsmall.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5512741029226552418" style="WIDTH: 76px; CURSOR: hand; HEIGHT: 101px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TIEwwiHFHGI/AAAAAAAAMZE/HUFaDjOTHSU/s400/DSsmall.JPG" border="0" /></a> <br /><br /><em><strong><font color="#ffcc00">Το πέτρινο δρομάκι. Ο άνεμος στο υγρό σεντόνι.<br />Η απόμακρη βροντή. Το ανάλαφρό σου βήμα.</font></strong></em><br /><br /><font color="#dddd66"><strong><em>Félix de Azúa </em></strong><br /><font size="2">*μτφ: <strong>Ηλίας Ματθαίου</strong></font></font><font size="2"></font><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><font color="#dddd66">ΟΡΑΣΗ ΑΦΗ</font></strong><br /><br />Το μάτι αν αφηνόταν στην αφή<br />Μ' εμπιστοσύνη αν έγερνε στο χνούδι της<br />Τι χρώματα χειροπιαστά θα σκέπαζαν τα πράγματα<br />Το δέρμα πώς θα πύρωνε μεμιάς<br />Μόλις μ' ένα άγγιγμα ανεπαίσθητο και τι<br />Ρυθμοί θα ηχούσαν άσπρου μπαστουνιού<br />Οδηγοί στα πιο αβέβαια βήματα.<br /><br /><font color="#dddd66"><strong><em>Κώστας Γ. Παπαγεωργίου<br /></em></strong><font size="2">-η λέξη, τχ.183-</font></font><font size="2"></font><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><font color="#dddd66">ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ</font></strong><br />... ...<br />Κάθε βράδυ καβαλάω τ' άλογό μου νομίζοντας<br />πως θα φτάσω ακριβώς το βράδυ εκείνο<br />στον άνω ρου του σιγανού ποταμού<br />αλλά στις πηγές<br />με πιάνει πάντα μελαγχολία.<br /><br />Κατεβαίνοντας από το νυχτερινό λεωφορείο<br />είναι μερικά μόνο λεπτά με τα πόδια ως το σπίτι<br />μοιάζει με ευτυχία όταν ακούω<br />τα ψυχρά και μετρημένα βήματα<br />του δρόμου που παραπαίει.<br /><br /><font color="#dddd66"><strong><em>Szabolcs Székely</em></strong><br /><font size="2">-Η κοινή μας φούγκα-<br />*μτφ: <strong>Μανουέλα Μπέρκι - Ρούλα Κακλαμανάκη</strong></font></font><font size="2"></font><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><font color="#dddd66"><strong>ΤΑ ΠΙΣΩ ΒΗΜΑΤΑ</strong></font><br /><br />Πάντα φοβόμουν όταν άκουγα βήματα πίσω μου. Ο φόβος μου, ισορροπούσε όταν άκουγα βήματα μπροστά μου και το καταδιασκέδαζα όταν τα πίσω βήματα ήταν δικά μου. Για κάποιον άλλο που προχωρούσε μπροστά μου.<br /><br />Αυτή τη φορά άκουγα μόνο πίσω μου βήματα. Η νύχτα περπατούσε μ ένα ζευγάρι σαραντατρία νούμερο ξοπίσω μου κι άκουγα την ανάσα της. Είχε σταματήσει βλέπεις η δικιά μου. Τα δικά μου βήματα, θαρρείς και περπατούσα σε μοκέτα, είχαν πεθάνει στις όχθες αυτού του τρελού ουρανού. Μόνο που πεθαίνοντας άφησαν τη φωνή τους στα πίσω βήματα και κείνα ηχούσαν διπλά. Άστραψε πάλι. Κι άρχισα να μετράω αριθμούς και βήματα για να μαντέψω τη βροντή και το ακριβές σημείο που θάπεφτε ο κεραυνός.<br /><br />[....]Τα βήματα πίσω μου συνέχιζαν να με ακολουθούν και το άκουσμά τους μου μαχαίρωνε την φαντασία. Πότε τα άκουγα σα βήματα στρατιωτικής παρέλασης, πότε σα ρυθμικά παλαμάκια πετυχημένης πρεμιέρας και μονάχα όταν ο ήχος τους θύμιζε κλακέτες από κάποιο αμερικάνικο μιούζικαλ, έβρισκα το θάρρος να γυρίσω και να κυττάξω πίσω. Ποτέ άλλοτε. Ψέμματα.<br /><br /><font color="#dddd66"><strong><em>Λάκης Λαζόπουλος</em></strong><br /><font size="2">-η λέξη, τχ.24-</font></font><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><font color="#dddd66">ΤΟ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΒΗΜΑ ΣΟΥ</font></strong><br /><br />Αργά αργά, βαριά βαριά<br />ακούω στο σκοτάδι<br />το κουρασμένο βήμα σου<br />να σέρνεται κάθε βράδυ<br /><br />Καρδιοχτυπάς, παραμιλάς<br />μπρος στο παράθυρό της<br />και με παράπονο πικρό<br />της τραγουδάς το σκοπό της<br /><br />Σε παίρνουν τα χαράματα<br />ενώ αυτή κοιμάται<br />Μην τυραννιέσαι άδικα<br />και μην πονάς - δεν λυπάται<br /><br /><em>...δεν λυπάται</em><br /><br /><font color="#dddd66"><strong><em>Μπάμπης Μπακάλης / Κώστας Βίρβος</em></strong><br /><font size="2">(</font></font><a href="http://www.youtube.com/watch?v=gXYAAaMYr1Y&amp;feature=related"><b><u><font color="#ff6666" size="2">με τoν Γιώργο και τον Χρήστο</font></u></b></a><font color="#dddd66" size="2">)</font><br /><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-1339631540977220125?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-10014834907356493012010-08-05T16:47:00.010+03:002010-12-08T17:32:21.435+02:00<a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/STLJwOY5nEI/AAAAAAAAJGk/62i4kI7yojI/s1600-h/parakeimenaBlog1.JPG"><img style="WIDTH: 78px; HEIGHT: 128px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274499943937711170" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/STLJwOY5nEI/AAAAAAAAJGk/62i4kI7yojI/s320/parakeimenaBlog1.JPG" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/STLJ1jWbpbI/AAAAAAAAJGw/iaTGvHVr5k0/s1600-h/parakeimenaBlog-.jpg"><img style="WIDTH: 79px; HEIGHT: 128px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274500035463849394" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/STLJ1jWbpbI/AAAAAAAAJGw/iaTGvHVr5k0/s320/parakeimenaBlog-.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/STLJwOY5nEI/AAAAAAAAJGk/62i4kI7yojI/s1600-h/parakeimenaBlog1.JPG"><img style="WIDTH: 78px; HEIGHT: 128px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274499943937711170" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/STLJwOY5nEI/AAAAAAAAJGk/62i4kI7yojI/s320/parakeimenaBlog1.JPG" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/STLJ1jWbpbI/AAAAAAAAJGw/iaTGvHVr5k0/s1600-h/parakeimenaBlog-.jpg"><img style="WIDTH: 79px; HEIGHT: 128px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274500035463849394" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/STLJ1jWbpbI/AAAAAAAAJGw/iaTGvHVr5k0/s320/parakeimenaBlog-.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/STLJwOY5nEI/AAAAAAAAJGk/62i4kI7yojI/s1600-h/parakeimenaBlog1.JPG"><img style="WIDTH: 78px; HEIGHT: 128px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5274499943937711170" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/STLJwOY5nEI/AAAAAAAAJGk/62i4kI7yojI/s320/parakeimenaBlog1.JPG" /></a><br /><br /><div align="justify"><span style="color:#ffcc00;"><em><strong>Όσο κρατά η Μνήμη μας<br />Υπάρχουμε<br />Εάν ξεχάσουμε<br />Σα φύλλα,<br />Αμνήμονες, θα ξεραθούμε</strong></em></span><br /><br /><strong><span style="color:#dddd66;"><em>Έλενα Ψαραλίδου</em></span></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΕΝΔΥΜΑ ΟΡΙΖΕΙ</span></strong><br /><br />Κούκλα μνήμη<br />που γυρίζεις ανάποδα να κλάψεις<br />κι ανάποδα για να γελάσεις<br />απόψε πάλι θα σε αγαπήσω με χεράκια μαλακά<br />στη σοφίτα του φόβου μου μαζί θ' ανεβούμε<br />να διαλέξεις μες στις κασέλες όποιο φουστάνι σου παλιό<br />θα γυρίσω την πλάτη μη δω το γυμνό σου<br />και το βάλω στα πόδια ή βάλω τα κλάματα<br />κι όταν πανέτοιμη<br />στο κρεβάτι μας θα σε αποθέσω δόλωμα ονείρου.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ερρίκος Μπελιές</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-η λέξη, τ.94-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΜΟΝΗ ΕΣΥ</span></strong><br /><br />Κοντά μου μόνη εσύ, κοντά στο στήθος μου'<br />μόνη η καρδιά σου, μοναχό το χέρι σου<br />με βοηθάει να βαδίσω' το βλέμμα σου μονάχο<br />μου φέρνει λίγο φως μέχρι τον ίσκιο<br />της θύμησης' τι γλύκα<br />το αντίο μας, τι χαρά... Ρόδινος ο ουρανός,<br />το δάσος πράσινο κι είμαστε πεθαμένοι,<br />μαζί κι οι δυο στη μοναχή μου μνήμη.<br />Κοντά μου μόνη εσύ, κοντά στη λήθη,<br />πέρα εκεί που το χιόνι, το ηχηρό<br />χιόνι της Γκουαδαράμας, ανάμεσα στα πεύκα<br />γονατιστό σε κράζει'<br />εκεί όπου το σιωπηλό αχνάρι<br />του αγγέλου σέρνει πίσω του το βήμα'<br />εκεί όπου τα σκουπίδια...<br />είμαστε μοναχοί για πάντα' κι είμαστε<br />πίσω από την καρδιά, τη μνήμη,<br />τον άνεμο, το φως, τις λέξεις,<br />μαζί κι οι δυο στην μνήμη μου τη μόνη.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Leopoldo Panero</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Ηλίας Ματθαίου</strong><br />-Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΙΝΔΙΚΤΙΩΝΟΣ ΚΥΚΛΟΙ ΕΝΝΕΑ</span></strong><br /><br />...η μνήμη λοιπόν αυτής της παρέας έμεινε χλωρή μέσα μου, παρ' όλα τα βιτριόλια που έριξαν στο πρόσωπό της οι καιροί με τα γυρίσματά τους. [....]<br />Είναι στιγμές που περιμένεις να σε ευλογήσει ο Θεός να θυμηθείς τα πράγματα που αποτελούν τα αντιστηρίγματα της ύπαρξής σου και του βίου σου, γνωρίζοντας πως οι άλλοι άνθρωποι που συναπαντήθηκες μαζί τους στη ζωή σου, θα ήτανε αρκετό να υπάρξουν εσαεί, αρκεί να τους συγκρατούσες μέσα στη διαδικασία της ανάμνησης. Γιατί αυτό είναι το πιο μεγάλο δώρο: όχι το να περιμένεις από τον άλλο μια συμπόρευση, έναν σχολιασμό, μια κατανόηση, αλλά το να μπορέσεις μέσα από τις σχέσεις σου μαζί του, μαζί με τον οποιονδήποτε άλλο, να πετύχεις την δηλοποίηση της ιερότητας των χρονικών στιγμών που πέρασαν ή που θα 'ρθουν, και που θα είναι χτισμένες πάνω στη σημερινή τους επικαιρότητα και τη φυσική τους ασυμμετρία.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Θ.Δ. Φραγκόπουλος<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-η λέξη, τ.107-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΑ ΠΕΡΙΤΤΑ</span></strong><br /><br />Ό,τι περίσσευε γλυκιά ήταν νύχτα<br />σκοτάδι κι έπλεκε μέσα μου δίχτυα<br />Κι εγώ τ’ αγκάλιαζα κι ονειρευόμουν<br />πως ήμουν τ’ άστρο μου και γιατρευόμουν<br /><br />Ό,τι περίσσευε βαριά ήταν σκόνη<br />ζωή που σκέπαζε άδειο σεντόνι<br />σκουριά που έντυνε αργά το σώμα<br />φωνή αιχμάλωτη σε ξένο στόμα<br /><br /><em>Ό,τι περίσσευε τ’ άφησε η μνήμη<br />μαζί του έκλεισε για πάντα ειρήνη...</em><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Θέμης Καραμουρατίδης / Παρασκευάς Καρασούλος<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">(με τον Μάριο Φραγκούλη)<br /><br /></span></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-1001483490735649301?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com1tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-89645141018908707012010-07-21T15:43:00.001+03:002011-07-18T00:56:41.623+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFhOSrYKppI/AAAAAAAAMXU/RcN2ftttrd4/s1600/t4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501233027621758610" style="WIDTH: 97px; CURSOR: hand; HEIGHT: 69px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFhOSrYKppI/AAAAAAAAMXU/RcN2ftttrd4/s400/t4.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFhOSSsE7bI/AAAAAAAAMXM/Pcfd8rsQwag/s1600/t3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501233020994383282" style="WIDTH: 97px; CURSOR: hand; HEIGHT: 69px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFhOSSsE7bI/AAAAAAAAMXM/Pcfd8rsQwag/s400/t3.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFhORjf95CI/AAAAAAAAMXE/1fvAGkpgXoY/s1600/t2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501233008327124002" style="WIDTH: 97px; CURSOR: hand; HEIGHT: 69px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFhORjf95CI/AAAAAAAAMXE/1fvAGkpgXoY/s400/t2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFhORcr-cPI/AAAAAAAAMW8/QY26gPAFmUs/s1600/t1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5501233006498443506" style="WIDTH: 97px; CURSOR: hand; HEIGHT: 69px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFhORcr-cPI/AAAAAAAAMW8/QY26gPAFmUs/s400/t1.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#ffffff;">Και ο ακάματος ο Χρόνος πορεύεται<br />μεστός στο αέναο ρεύμα του,<br />αυτός γεννώντας τον εαυτό του.</span></em></strong><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ευριπίδης </em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Κωνσταντίνος Τσάτσος</strong></span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ</span></strong><br /><br />Από το χρόνο που ρέει άπιαστος<br />αδράξαμε ένα ψιχουλό του<br />και το κρατήσαμε ανάμεσα<br />στα δυο μας σώματα.<br /><br />Με βόγγους και μ' ιδρώτα<br />το πλάσαμε, ώσπου έγινε ζεστό<br />σπαρταριστό σαν το νιοφτέρουγο πουλί<br />ανθισμένο σαν ένα κόκκινο<br />ευωδιαστό τριαντάφυλλο.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιώργης Μανουσάκης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-η λέξη, τ.164/165-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΣΠΟΥΔΗ ΑΡΙΘΜΟΣ 18, ΟΠΩς ΣΕ ΦΑ ΕΛΑΣΣΟΝΑ</span></strong><br /><br />Η πέτρα με την κηλίδα της που άφησε η λειχήνα<br />καταπίνει σιωπηλά ένα δισεκατομμύριο χρόνια<br />στο σωρό με τα σχέδια για ποιήματα...<br />Νύχτα Σεπτεμβρίου. Ο τόπος βυθίζεται στην Κασσιόπεια<br /><br />με λεύκες που κροταλίζουν στον άνεμο του μεσονυχτίου.<br />Μόνο με τον χρόνο του φωτός μπορεί να μετρηθεί ο χρόνος, με<br />τον χρόνο του φωτός της ζωής, με τον χρόνο των επινοήσεών μου<br />τον ισόβιο χρόνο μου. Σηκώνομαι καί βγαίνω<br /><br />στην χωρίς άρωμα, ξάστερη νύχτα. Το σώμα μου πίνει χρόνο,<br />στάζει χρόνο: στο μήκος εντελώς, στο ύψος εντελώς, στο βάθος εντελώς.<br />Πρόδωσα τη μορφή που είχαν οι άλλοι για μένα —<br />Τους πλησίασε γι' αυτό ο θάνατος περισσότερο;<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>Tobias Berggren</strong><br /></em><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Βασίλης Παπαγεωργίου<br /></strong>-Σύγχρονοι Σουηδοί Ποιητές-</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΟ ΚΥΛΙΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ</span></strong><br /><br />Το ανεπαίσθητο κύλισμα του χρόνου, το ανεπαίσθητο χάσιμο του χρόνου, αποτελεί το κυριότερο ίσως κριτήριο της αγάπης και του ενδιαφέροντος που νιώθουμε για ένα πρόσωπο, όταν είμαστε ή δεν είμαστε μαζί του.<br /><br />Όταν βρισκόμαστε μαζί του και το πέρασμα της ώρας μακριά από τις δικές μας ασχολίες δεν μας φέρνει άγχος, αλλά αντίθετα μας ευχαριστεί και δεν μας νοιάζει αν φεύγει ή δεν φεύγει ο χρόνος, αν μένουν ή δεν μένουν οι δουλειές μας πίσω, αν καταπατούνται ή όχι οι διάφορες προθεσμίες, που τώρα θαρρείς έχουν όλες παραμερίσει και μας δείχνουν ότι μπορούν μια χαρά να αναβληθούν ή και να μη γίνουν — δεν χάλασε ο κόσμος, βρε αδελφέ! — όλα αυτά είναι ισχυρές ενδείξεις, αποδείξεις μάλλον, της μεγάλης καταλληλότητας του προσώπου αυτού για μας. Καταλληλότητας όχι μονάχα ερωτικής - δεν λέγω - αλλά καταλληλότητας του όλου προσώπου.<br /><br />Και μπορείς τότε να αναστείλεις τις δουλειές σου και τις συναναστροφές σου και τις συνέπειές σου και τις προβολές σου και τις δόξες σου, όχι για μέρες ή για μήνες μονάχα μα και για χρόνια ολόκληρα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιώργος Ιωάννου</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Καταπακτή-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ</span></strong><br /><br />Ένα ρολόι ο κόσμος και τρέχει<br />τη μυρωδιά του καφέ ποιος προσέχει;<br />Ποιος ονειρεύεται, ποιος προλαβαίνει,<br />τα μυστικά της ζωής να μαθαίνει;<br /><br />Δεν είν' ο χρόνος χρήμα<br />και μην τ' ακούς αυτά<br />o χρόνος είναι κρίμα<br />κι ας έχεις και λεφτά<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Νίκος Πορτοκάλογλου / Αφροδίτη Μάνου</em></strong></span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-8964514101890870701?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-49099904440460435792010-07-06T16:25:00.000+03:002011-07-18T01:02:33.950+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFxEcQKNUTI/AAAAAAAAMYE/p9ucju00uNs/s1600/FridaCalo2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502348096904712498" style="WIDTH: 82px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFxEcQKNUTI/AAAAAAAAMYE/p9ucju00uNs/s400/FridaCalo2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFxE7P1N4bI/AAAAAAAAMYM/5HgVPme_jpI/s1600/FridaCalo1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502348629392613810" style="WIDTH: 78px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFxE7P1N4bI/AAAAAAAAMYM/5HgVPme_jpI/s400/FridaCalo1.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFxEcQKNUTI/AAAAAAAAMYE/p9ucju00uNs/s1600/FridaCalo2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502348096904712498" style="WIDTH: 82px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFxEcQKNUTI/AAAAAAAAMYE/p9ucju00uNs/s400/FridaCalo2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFxE7P1N4bI/AAAAAAAAMYM/5HgVPme_jpI/s1600/FridaCalo1.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5502348629392613810" style="WIDTH: 78px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFxE7P1N4bI/AAAAAAAAMYM/5HgVPme_jpI/s400/FridaCalo1.jpg" border="0" /></a><br /><span style="color:#000000;"><span style="font-family:verdana;font-size:78%;"><strong>Frida Kahlo</strong>: Thinking About Death</span></span><br /><br /><em><strong><span style="color:#ff6600;">Ο θάνατος ήρθε ολομόναχος, έφυγε κατάμονος<br />κι εκείνος που αγαπούσε τη ζωή απόμεινε μόνος.</span></strong></em><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Paul Elyar</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*απόδ: <strong>Γιώργος Καραβασίλης</strong></span><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">BRASIL</span></strong><br /><br />Τίποτα δεν σε κρατούσε πια.<br />Oύτε το παρελθόν με τον ωραίο σου συμβολαιογράφο<br />ούτε το μέλλον με τις τροπικές φαντασιώσεις του.<br />Δεν ζήτησες τίποτα.<br />Δίπλωσες τα χέρια πάνω στο στήθος<br />κι ονειρεύτηκες τον κόσμο χωρίς εσένα:<br />τους δρόμους της πόλης σου,<br />τα μαγαζάκια της Ευριπίδου,<br />την καπελού στο ισόγειο της Μητροπόλεως,<br />τον Νίκι Γιάκοβλεφ στο "Ρωσσικόν".<br />Ονειρεύτηκες το σπίτι σου κλειστό<br />—όχι αυτό, το άλλο, το δικό σου—<br />τα έπιπλα να γεμίζουν σκόνη<br />τα χαλιά να ξεφτίζουν<br />τις συνταγές —το πολύτιμο μυστικό σου—<br />να σκίζονται από ξένα χέρια<br />και συνέχιζες να πεθαίνεις.<br />Τίποτα δεν σε κρατούσε πια.<br />Ούτε τα πράσινα μάτια σου<br />που τόσοι είχαν αγαπήσει<br />ούτε η γλυκειά ανάσα σου.<br />Ούτε η ζωή που έζησες<br />ούτε η ζωή που πόθησες.<br />Τίποτα δεν σε κρατούσε πια.<br />Ούτε κι εγώ που πίστευα πως θα ζούσες για πάντα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Χάρης Βλαβιανός</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Adieu-</span></span><span style="font-size:85%;"><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣ ΣΤΗ ΛΗΘΗ</span></strong><br /><br />Το ξέρω πως υπάρχω<br />γιατί εσύ με φαντάζεσαι.<br />Είμαι ψηλός γιατί έτσι με νομίζεις<br />κι είμαι καθάριος γιατί εσύ με βλέπεις<br />με καλό μάτι,<br />με καθάριο βλέμμα.<br />Στη σκέψη σου με κάνεις<br />έξυπνο, στην απλή σου<br />τρυφεράδα κι εγώ γίνομαι απλός,<br />καλοσυνάτος.<br />Μα αν εσύ με ξεχάσεις,<br />θ' απομείνω νεκρός, χωρίς κανένας<br />να το ξέρει. Θα βλέπουν ζωντανή<br />τη σάρκα μου, όμως άλλος άντρας<br />-μουντός, βαρύς, κακός - μέσα του θα 'μαι.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ángel González</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">μτφ: <strong>Ηλίας Ματθαίου<br /></strong>-Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ </strong></span><br /><br /><span style="font-size:78%;">1</span><br />Για τη ζωή, τον έρωτα, τον θάνατο, όλα έχουν λεχθεί, όλα έχουν γραφτεί. Όμως ο καθένας μας έχει τη δική του ζωή, το δικό του έρωτα, το δικό του θάνατο. Έχει και το δικαίωμα να προσθέσει και τη δική του μαρτυρία.<br />Για τον θάνατο η αγωνία μας είναι καίρια καί διαρκής. Τις σκέψεις μας τις συνοδεύουν το άγνωστο, το μυστηριώδες και η στείρα σιωπή. Φανταζόμαστε μια περιπέτεια που δεν ξέρουμε πότε θα αρχίσει. Πάντως είμαστε οπωσδήποτε σίγουροι πως θα συμβεί και ότι, στα τελευταία, έτσι κι αλλιώς επιβεβαιώνει, ίσως και να δικαιώνει την ύπαρξή μας.<br /><br /><span style="font-size:78%;">3<br /></span>Ο θάνατος είναι νομοτελειακά το σταθερό σημείο αναφοράς. Πρέπει οπωσδήποτε να το αποδεχθούμε, χωρίς την παλινδρομική εκκρεμότητα, ανάμεσα στην ελπίδα μιας μεταφυσικής συνέχειας που μας ταλαιπωρεί για όλη μας τη ζωή και από την άλλη την απελπισία που δεν μας μεταχειρίζεται πιο ευχάριστα.<br /><br /><span style="font-size:78%;">11</span><br />Καθένας μας ζει το δικό του θάνατο, είναι η τελευταία ένδειξη ότι υπήρξαμε. Ταπεινός, αστείος, μίζερος, μεγαλοπρεπής. Μέσα μας συγκρούονται όλες οι εκδοχές, ώσπου χάνονται στο χωνευτήρι της σιωπής. Έτσι κι αλλιώς το σκοτεινό δέος μάς εκμηδενίζει.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Μάκης Λαχανάς<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-η λέξη, 7.201-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΔΥΟ ΠΟΡΤΕΣ ΕΧΕΙ Η ΖΩΗ</span></strong><br /><br />...άνοιξα μια και μπήκα<br />περπάτησα ένα πρωινό,<br />κι ώσπου να 'ρθεί το δειλινό,<br />από την άλλη βγήκα<br /><br /><em>Όλα είναι ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή,<br />σα λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή.</em><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><em><strong>(</strong>Στέλιος Καζαντίδης<strong>) / Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου</strong></em><br /></span><br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-4909990444046043579?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-18829139170869177572010-06-21T16:42:00.000+03:002010-08-08T15:48:25.660+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFV8L1eFefI/AAAAAAAAMT4/pw7r8NcV_mI/s1600/dreams7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500439062676601330" style="WIDTH: 91px; CURSOR: hand; HEIGHT: 145px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFV8L1eFefI/AAAAAAAAMT4/pw7r8NcV_mI/s400/dreams7.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFV8LlU4wFI/AAAAAAAAMTw/WITsOpWMpv4/s1600/dreams5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500439058343051346" style="WIDTH: 91px; CURSOR: hand; HEIGHT: 145px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFV8LlU4wFI/AAAAAAAAMTw/WITsOpWMpv4/s400/dreams5.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFV8L1eFefI/AAAAAAAAMT4/pw7r8NcV_mI/s1600/dreams7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500439062676601330" style="WIDTH: 91px; CURSOR: hand; HEIGHT: 145px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFV8L1eFefI/AAAAAAAAMT4/pw7r8NcV_mI/s400/dreams7.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFV8LlU4wFI/AAAAAAAAMTw/WITsOpWMpv4/s1600/dreams5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5500439058343051346" style="WIDTH: 91px; CURSOR: hand; HEIGHT: 145px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TFV8LlU4wFI/AAAAAAAAMTw/WITsOpWMpv4/s400/dreams5.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#000055;">Κάθε καφές κι ένα καινούργιο όνειρο<br />προορισμένο σε μιαν ώρα να στεγνώσει.<br /></span><br /><span style="color:#dddd66;">Γιώργος Ιωάννου</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΕΙΡΩΝΕΙΑ ΤΟΥ ΣΤΙΧΟΥ ΜΟΥ ΣΜΙΛΗ</span></strong><br /><br />αν όλα τούτα είναι σκιές<br />εμείς πού είμαστε τάχα;<br />κι ο έρωτας,<br />το ποίημα<br />η αγωνία του η κρυφή<br />πού απαγκιάζουν έξω από το αμπάρι τους;<br />σε ποιανού όνειρο μέσα είμαι είσαι άραγε;<br />πού θα μας βγάλει ο καιρός που θα φανερωθούμε;<br /><br />μεσολαβεί ευπροσήγορο κενό<br />χρόνου, χώρου, ιδεών<br />προσάναμμα αστραπής τρίτου προσώπου<br />στου μηδενός τον ύπτιο δεκαπεντασύλλαβο<br /><br />τα δόντια σου ηδονή<br />τα μάτια σου επίγειος ουρανός<br />η καρδιά σ’ άλλο όνειρο ερωτευμένη<br />μέσα στο ήσυχο χρυσαφί κενό της μοναξιάς<br /><br />σ’ άλλων ερωτευμένων τα νικηφόρα όνειρα<br />θ’ ανταμώνουμε κυματισμούς ηδονικών βλεμμάτων<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Τάσος Κάρτας</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ADAGIO</span></strong><br /><br />Πιστεύεις στα όνειρα;<br />— Πάει καιρός που δεν τα πιστεύω.<br />Κι εγώ απ' τ' όνειρο έχω ξυπνήσει<br />και πατώ στέρεα στη γη.<br />Κι όμως!<br /><br />Και τι απέγινε ο όνειροκρίτης που σου χάρισα;<br />— Είναι πολύς καιρός που άνοιξα, καλέ μου,<br />το θυμητάρι εκείνο για τελευταία φορά.<br />Δεν κέρδισα, η έρμη, τίποτα στη ζωή,<br />εκτός μόνο από θλίψη.<br />Και λίγα δάκρυα από πάνω.<br />Κι όμως!<br /><br />Και τι λεν γι' αυτό οι ποιητές;<br />— Αυτοί λεν μόνο ψέματα!<br />Ήξερα έναν.<br />Ποτέ δεν έβλεπε τίποτα στον ύπνο του,<br />πάντα σχεδόν κοιμότανε σαν ψόφιος.<br />Όμως όταν ξυπνούσε το πρωί<br />κι έβαζε τις παντόφλες του,<br />διηγόταν ένα εξαίσιο όνειρο.<br /><br />Εγώ κοιμάμαι άσχημα αρκετά<br />κι όταν με παίρνει ο ύπνος,<br />βρίσκομαι σ' ένα περιβάλλον αλλόκοτο τελείως.<br />Κάποτε με τρομάζει<br />και στην καλύτερη περίπτωση δεν είναι ευχάριστο.<br />Ποτέ στον ύπνο μου δεν περπάτησα<br />ανάμεσα σε ρόδα.<br />Κι όμως!<br /><br />Παρ' όλα αυτά ευγνωμονώ τη νύχτα<br />για τις σπάνιες στιγμές<br />που μέσα στη σιωπή της και μέσα στο σκοτάδι της<br />συναντώ τους νεκρούς<br />που αγάπησα στη ζωή μου.<br />... ...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Jaroslav Seifert</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Κάρολος Τσίζεκ</strong><br />-Η γλυκειά συμφορά της ποίησης-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΩΣΕΙ ΧΟΡΤΟΣ</span></strong><br /><br />Το πιο αξιοσημείωτο αυτού του μπερδέματος είναι ότι άρχισα να αναθεωρώ τις δια βίου πεποιθήσεις μου περί ονείρων. Ως τώρα πίστευα ότι τα όνειρα επ' ουδενί μπορούν να είναι εργαλεία πρόρρησης, όπως πολλοί νομίζουν. Μάλλον σαν κάτοπτρα και ερμηνευτές των παρελθόντων θα έπρεπε να εκλαμβάνονται, ανάποδοι καθρέφτες που αρκεί μια κίνηση να τους φέρεις στα ίσα για να ατενίσεις την εικόνα απαραμόρφωτη.<br /><br />Στην προσπάθειά μου να σκεφτώ ψυχραιμότερα κατάλαβα ότι όχι μόνο τα μέλλοντα, αλλά ούτε τα παρεληλυθότα μπορούν να εξηγηθούν με τα όνειρα. Κατέληξα, τελικά, στο θλιβερό συμπέρασμα ότι τα ονείρατα έχουν τη δική τους παντιέρα. Ακόμη κι αν αναφέρονται σε πράγματα που ζήσαμε, θα ζήσουμε ή θα ζούσαμε τάχα, υπενθυμίζουν, με γριφώδη για τη λογική μας τρόπο, τα παρόντα, κάνουν δηλαδή τη μόνη δουλειά για την οποία φαίνεται ότι τάχτηκαν.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Παναγιώτης Κουσαθανάς</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Το Δέντρο, τ.153/154-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΟΝΕΙΡΟ ΗΤΑΝΕ</span></strong><br /><br />Ο ουρανός ανάβει τα φώτα -<br />τίποτα πια δε θα 'ναι όπως πρώτα<br />Ξημέρωσε πάλι<br /><br />Ξυπνάω στο φως τα μάτια ανοίγω<br />για λίγο νεκρός χαμένος για λίγο<br />Ξημέρωσε πάλι<br /><br />Κι έχεις χαθεί μαζί με τον ύπνο<br />μαζί με του ονείρου τον πολύχρωμο κύκνο<br />Μην ξημερώνεις ουρανέ<br /><br />Άδεια η ψυχή μου, το δωμάτιο άδειο<br />κι από τ' όνειρό μου ακούω καθάριο<br />το λυγμό της να λέει: όνειρο ήτανε,<br />όνειρο ήτανε...<br /><br /><em>Θα ξαναρθείς<br />μόλις νυχτώσει<br />και τ' όνειρο πάλι<br />την αλήθεια θα σώσει<br />... ...</em><br /><br /><em><strong><a href="http://www.youtube.com/watch?v=M64QEfidCuA&amp;feature=related"><b><u><span style="color:#80ddff;">Αλκίνοος Ιωαννίδης</span></u></b></a></strong></em><br /><span style="color:#dddd66;">(και με την <a href="http://www.youtube.com/watch?v=ZSLxy_mJyAI&amp;feature=related"></u><span style="color:#80ddff;">Χάρι Αλεξίου</span></u></a>)<br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-1882913917086917757?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-20698038817590491182010-06-06T16:48:00.000+03:002010-07-25T23:11:58.147+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzvIs0bfa1I/AAAAAAAALP8/zYwL7OBWy4E/s1600-h/prosmoni5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421147248784272210" style="WIDTH: 90px; CURSOR: hand; HEIGHT: 127px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzvIs0bfa1I/AAAAAAAALP8/zYwL7OBWy4E/s400/prosmoni5.jpg" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzvIti5_-GI/AAAAAAAALQU/BTASAhVmAXY/s1600-h/prosmoni8.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421147261260265570" style="WIDTH: 90px; CURSOR: hand; HEIGHT: 127px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzvIti5_-GI/AAAAAAAALQU/BTASAhVmAXY/s400/prosmoni8.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzvItDnCH9I/AAAAAAAALQE/W64YI3DrUCU/s1600-h/prosmoni6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421147252859215826" style="WIDTH: 90px; CURSOR: hand; HEIGHT: 127px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzvItDnCH9I/AAAAAAAALQE/W64YI3DrUCU/s400/prosmoni6.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzvItaD-Q5I/AAAAAAAALQM/CqZPoglCTQM/s1600-h/prosmoni7.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5421147258886177682" style="WIDTH: 90px; CURSOR: hand; HEIGHT: 127px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/SzvItaD-Q5I/AAAAAAAALQM/CqZPoglCTQM/s400/prosmoni7.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#000000;">Ό,τι προσμέναμε δεν ήρθε και δεν πέρασε<br /></span><br /><span style="color:#dddd66;">Theodore Roethke</em></strong></span><br /><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">*μτφ: <strong>Αργυρώ Μάντογλου</strong><br /></span><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΠΟ ΤΙΣ ΤΕΣΣΕΡΙΣ ΚΑΙ ΓΙΑ ΠΑΝΤΑ</span></strong><br /><br />Οι τέσσερις τοίχοι του δωματίου μου<br />θ' ασβεστωθούν με διαφάνεια<br />στις μεγάλες βραδινές ώρες, όταν θα σε προσμένω.<br />Ήδη τώρα σκοτεινιάζει αργά, έξω και μέσα,<br />η προσμονή πυκνώνει αργά<br />σαν βαριά ομίχλη αίματος,<br />ταράζοντας με καπνό και κρασί<br />τις άκρες των νεύρων<br />και παραπέρα την σταυρωμένη καρδιά<br />των δακρυσμένων πηγαδιών.<br />Άφησα την σιωπή να προχωρήσει,<br />τον πόνο να μαζέψει δύναμη<br />κι αυτό μόνο ζητάω:<br />άγγιξε με ξανά, άνθρωπε-άγγελε,<br />να μαζευτώ στο κοιμητήριο των αστεριών<br />γιατί από την άλλη μεριά του παραθύρου<br />έχει δρόμους, βραδινούς ανέμους κι ένα φεγγάρι.<br />Κι οι τρεις τοίχοι της νύχτας<br />με κυκλώνουν σαν φίδι τη λεία του.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Rami Saari</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Κάτω από τις πατούσες της βροχής-<br />*μτφ: <strong>Χρυσούλα Παπαδοπούλου</strong></span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΛΟΥΣΜΕΝΗ ΣΤΗΝ ΟΜΙΧΛΗ ΟΠΩΣ ΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΒΡΑΔΟ</span></strong><br /><br />λουσμένη στα δεκαοχτώ σου χρόνια θα σε περιμένω,<br />λουσμένη στην ομίχλη όπως το σαββατόβραδο, ένα<br />όνειρο του φανοστάτη πάνω απ' τη θάλασσα, εκεί<br />που ο δρόμος μόλις άρχισε, εκεί που κάνει η δίψα το<br />αδύνατο ν' ανθίσει, εκεί που η προσμονή θαμπά<br />φωτίζει χιλιάδες μυστικά και θαύματα.<br /><br /><em><strong><span style="color:#dddd66;">Τόλης Νικηφόρου</span></strong></em><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Η ΑΡΧΑΙΑ ΣΚΟΥΡΙΑ</span></strong><br /><br />Τον περιμέναμε κάτω απ' τους ευκαλύπτους - λένε πως ο ευκάλυπτος είναι αδηφάγος και δεν αφήνει άλλο δέντρο δίπλα του. Και για τον έρωτα λένε πολλά. Όμως τα λόγια πάντα είναι εύκολα κι ο μόχθος του έρωτα μεγάλος. Καθόμουν δίπλα στη μητέρα του και προσπαθούσα να κρατήσω την ψυχραιμία μου. Από στιγμή σε στιγμή θ' άνοιγε η πόρτα και θα τον βλέπαμε. Τις τελευταίες μέρες έτσι μ' ΄έπαιρνε ο ύπνος, έσβηναν τα μάτια μου έξω απ' την πόρτα της φυλακής' αμέτρητες φορές τον είχα φανταστεί: ακουμπούσε τη βαλίτσα του στο δρόμο κι άπλωνε τα χέρια του - θα μ' έσφιγγε στην αγκαλιά του και θα στροβιλιζόμουν σ' ένα λιβάδι με παπαρούνες. Ήμουν κι εγώ το συμπαθητικό θύμα της ερωτικής υμνολογίας, εξαντλημένη στο πέτρινο παγκάκι, περίμενα τον Γιώργο κι ούτε μια λέξη δεν έβρισκα αμεταχείριστη.</div><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Μάρω Δούκα</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ</span></strong><br /><br />Νυχτερίδες πουλιά<br />μας κρατούν συντροφιά<br />στο σκοτάδι<br />όταν κλαίμε πικρά<br />η σκιά μου κι εγώ<br />κάθε βράδυ<br /><br />Μες τον ύπνο να 'ρθεις<br />όνειρό μου γλυκό<br />σε προσμένω<br />κι απ' αγάπη τρελή<br />να σε σφίξω αγκαλιά<br />περιμένω<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Βασίλης Τσιτσάνης </em></strong><br /><br /></span><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-2069803881759049118?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-42731437657144042292010-05-22T07:02:00.000+03:002010-07-25T23:11:31.438+03:00<div align="justify"><a href="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/R7NVcAD2aZI/AAAAAAAAErI/iymJu047gp4/s1600-h/couple+Rodney+Smith.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166567137064937874" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/R7NVcAD2aZI/AAAAAAAAErI/iymJu047gp4/s400/couple+Rodney+Smith.JPG" border="0" /></a> <a href="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/R7NVFAD2aXI/AAAAAAAAEq4/OZRziYuYV5I/s1600-h/couple+Steve+Walker+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166566741927946610" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/R7NVFAD2aXI/AAAAAAAAEq4/OZRziYuYV5I/s400/couple+Steve+Walker+2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/R7NVcAD2aZI/AAAAAAAAErI/iymJu047gp4/s1600-h/couple+Rodney+Smith.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166567137064937874" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/R7NVcAD2aZI/AAAAAAAAErI/iymJu047gp4/s400/couple+Rodney+Smith.JPG" border="0" /></a> <a href="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/R7NVFAD2aXI/AAAAAAAAEq4/OZRziYuYV5I/s1600-h/couple+Steve+Walker+2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5166566741927946610" style="CURSOR: hand" alt="" src="http://bp3.blogger.com/_RMVezBUByRM/R7NVFAD2aXI/AAAAAAAAEq4/OZRziYuYV5I/s400/couple+Steve+Walker+2.jpg" border="0" /></a><br /><br /><span style="color:#330000;"><strong><em>έχω αντοχή<br />φτάνει να πεις "μαζί"</em></strong><br /></span><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Κοραλία Θεοτοκά</span></em></strong><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br />...Μην είσαι ανόητος' σ' αγαπώ.<br />*<br /><br />Μην είσαι ανόητη.<br /><br />Είμαστε φίλοι;<br />*<br /><br />Όπως ο Μπόγκι και η Μπακώλ, όπως η Ζέλντα κι ο Φιτζέραλντ, όπως ο Χάμμετ κι η Χέλμαν, όπως ο Πρόξενος και η Υβόν, όπως ο Κέιβ και η Λέιν, όπως ο Γκυ και η Αλίς' άναψέ μου ένα Gitanes.<br /><br />Μη μου αγοράσεις ποτέ πλυντήριο' βάλε ν' ακούσουμε το Adagiο του Albinoni' πες μου ρήματα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-La vie est belle, et facile-</span></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΣΟΝΕΤΟ 23</span></strong><br /><br />Έτσι ήτανε κι έτσι είναι κι έτσι θε να 'ναι ωσότου,<br />γλυκιά μου αγάπη κι άγρια, λατρεμένη Ματίλντε,<br />μας κουδουνίσει ο χρόνος το στερνό άνθος της μέρας.<br /><br />Χωρίς τους δυο μας, δίχως φως πια δε θα υπάρχουμε:<br />τότε πέρα απ' το χώμα κι απ' τον ίσκιο<br />ζωντανό θα 'ναι πάντα το φέγγος του έρωτά μας.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Pablo Neruda</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Cien Sonetos de Amor-<br />*μτφ: <strong>Ηλίας Ματθαίου</strong></span></span><strong></strong><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ<br /></span></strong><br />Όταν ξαναείδα τη γυναίκα μου να στέκει πλάι στις γραμμές καθώς το τραίνο έμπαινε στο σταθμό ανάμεσα στις στοίβες των κορμών, ευχόμουν να είχα πεθάνει παρά να ερωτευτώ οποιαδήποτε άλλη γυναίκα εκτός από εκείνη. Χαμογελούσε με τον ήλιο πάνω στο αξιολάτρευτο, μαυρισμένο από το σκι πρόσωπό της, με την όμορφη κορμοστασιά της, τα κοκκινόξανθα μαλλιά της, που είχαν μακρύνει παράξενα και όμορφα όλο το χειμώνα και γυάλιζαν τώρα στην ήλιο, και τον κύριο Μπάμπι όρθιο δίπλα της, ξανθό και στρουμπουλό, μ' εκείνα τα ροδοκόκκινα χειμωνιάτικα μαγουλάκια που είχαν όλα τα καλά αγόρια του Φόραρλμπεργκ.<br /><br />"<em>Αχ, Τέιτι</em>," είπε καθώς την κρατούσα στην αγκαλιά μου, "<em>γύρισες επιτέλους, μετά από ένα τόσο καλό και πετυχημένο ταξίδι! Σ' αγαπώ, και να ξέρεις ότι μας έλειψες πάρα πολύ</em>".<br /><br />Την αγαπούσα κι εγώ όσο καμιά άλλη, κι όταν μείναμε οι δυο μας περάσαμε υπέροχες, μαγικές στιγμές. Δούλευα καλά, κάναμε σπουδαία ταξίδια και σκεφτόμουν ότι είχαμε ξαναγίνει πάλι άτρωτοι, ώσπου, αργά την άνοιξη, αφήσαμε τα βουνά και ξαναγυρίσαμε στο Παρίσι... ... ...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Ernest Hemingway</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Μια κινητή γιορτή-<br />μτφ: <strong>Σταύρος Παπασταύρου</strong></span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ</span></strong><br /><br />Σαν κι εμάς ενωμένο ζευγάρι<br />δεν βρισκόταν στον κόσμο πιστό<br />Όλοι οι φίλοι μάς είχαν καμάρι<br />οι εχθροί μάς ζηλεύαν γι αυτό<br /><br />Τώρα όμως το παν έχει αλλάξει<br />και μαλώνουμε κάθε στιγμή<br />Είν' η αγάπη πουλί σαν πετάξει<br />μην γυρεύεις ποιος είν' η αφορμή<br /><br />Ας ξαναπάρουμε λοιπόν μ' αδιαφορία<br />καθείς τον δρόμο του - σαν ξένοι χωριστά<br />Ψυχρά και κρύα, χωρίς πικρία<br />χωρίς παράπονα και λόγια περιττά<br /><br />Κι αν μετανιώσουμε κι αν αναζητηθούμε,<br />αν καταλάβουμε οι δυο μες τη ψυχή,<br />αν δεν μπορούμε να ξεχαστούμε,<br />τότε αγαπιόμαστε και πάλι απ’ την αρχή<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Αττίκ</em></strong></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-4273143765714404229?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-32013112032278446432010-05-07T00:36:00.001+03:002011-06-06T11:07:35.848+03:00<div align="justify"><a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S89vCONG0bI/AAAAAAAAL-Q/-JgnQ65AEAw/s1600/postman7.jpg"><img style="WIDTH: 80px; HEIGHT: 106px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462706956987191730" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S89vCONG0bI/AAAAAAAAL-Q/-JgnQ65AEAw/s320/postman7.jpg" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S89vCJtQojI/AAAAAAAAL-Y/WC18-j_WTxA/s1600/postman8.jpg"><img style="WIDTH: 80px; HEIGHT: 106px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462706955779875378" border="0" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S89vCJtQojI/AAAAAAAAL-Y/WC18-j_WTxA/s320/postman8.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S89ug1gP9sI/AAAAAAAAL9o/h7yKQ7jIem4/s1600/postman2.jpg"><img style="WIDTH: 80px; HEIGHT: 106px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462706383420913346" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S89ug1gP9sI/AAAAAAAAL9o/h7yKQ7jIem4/s320/postman2.jpg" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S89uhdVEPsI/AAAAAAAAL94/4UnVix89z_A/s1600/postman4.jpg"><img style="WIDTH: 80px; HEIGHT: 106px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462706394111426242" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S89uhdVEPsI/AAAAAAAAL94/4UnVix89z_A/s320/postman4.jpg" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S89uhNDmXJI/AAAAAAAAL9w/Uom8P5Ecj8Y/s1600/postman3.jpg"><img style="WIDTH: 80px; HEIGHT: 106px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5462706389743197330" border="0" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S89uhNDmXJI/AAAAAAAAL9w/Uom8P5Ecj8Y/s320/postman3.jpg" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#333366;">Δεν σου γράφω, δεν σε θυμάμαι, δεν ξεχνώ<br />δεν καταστρέφω τα γράμματά σου<br />δεν θέλω να ξέρεις πού βρίσκομαι<br />δεν θέλω ν' αγνοείς πως είμαι μακριά σου</span><br /><br /><span style="color:#dddd66;">Γιώργος Χουλιάρας</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br />Ονειρεύθηκα ένα γράμμα σου στρογγυλό<br />όπου χωρώ μέσα του ολόκληρος<br />από το κενό μηδέν του κέντρου<br />κυκλικά σε ίση απόσταση γύρω μου<br />διαβάζοντας το χωρίς τέλος μήνυμά σου<br />με σωσίβιο και θηλειά στο λαιμό<br />και ήθελα να μου εξηγήσεις γιατί<br />πρέπει να κοιμάμαι όταν ονειρεύομαι<br />με μάτια που κοιτάζουν μέσα τους<br />τι απέμεινε που δεν αφαίρεσε η ημέρα<br />όταν τα βρίσκει συνεχώς ανοιχτά<br />αλλά απέφυγες να μου πεις<br />πριν εγκαταλείψεις το όνειρό μου<br />με την υπόσχεση ότι θα μου γράψεις<br />αν και ξέρεις ότι κάθε βράδυ<br />οι διευθύνσεις στα όνειρα αλλάζουν<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιώργος Χουλιάρας </em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Γράμμα-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΦΟΒΟΣ</span></strong><br /><br />Συνήθιζα να φοβάμαι καθετί,<br />το σκοτάδι καί το σχέδιο στο χαλί,<br />τη σιωπή καί τα ερεθιστικά ξεφωνητά<br />τ' απογέματα με τους πλανόδιους πωλητές, τα γλέντια,<br />τον γύρο της πόλης με το τραμ, τον εαυτό μου.<br />Τώρα όλ' αυτά είναι φόβοι έμπιστοι, οικείοι.<br />Όμως τελευταία προστέθηκε ένα πράγμα που φοβάμαι<br />πάνω απ' όλα τ' άλλα και μπορεί να με καταστρέψει,<br />το θάβω βέβαια κάτω απ' ένα φορτίο ομιλίας αλλά ξαναγυρίζει:<br />Είναι το ατάραχο πρόσωπο της σπιτονοικοκυράς μου<br />καθώς μπαίνει στο δωμάτιο ενός πρωινού<br />με ατημέλητο φωτισμό και ξέρω<br />πως θα μου πει: Ακόμα κανένα γράμμα για σας, δεσποινίς.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Margaretha Vasalis</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">μτφ: <strong>Βασίλης Καραβίτης</strong><br /> -Συγκομιδή-</span><strong></strong></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Ο ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗΝ ΘΑΛΑΣΣΑ</span></strong><br /><br />Η Φουζάκο στο μεταξύ επέμεινε να μην επιτρέπει στον εαυτό της να φανταστεί την αγωνιώδη, εξαντλητική αναμονή που την περίμενε και κατατρώγοντας τον άντρα με το βλέμμα της πάσκιζε να εξακριβώσει την πληρότητα του δεσμού τους. Πόσο αυτάρκης αλήθεια έμοιαζε ο Ρουάγι, πόσο σίγουρος! Ήταν μια απόλυτα συγκεκριμένη παρουσία που δεν προσπαθούσε καν να ξεφύγει απ' τα όρια της . Η ίδια όμως θα προτιμούσε να είχε να κάνει με κάτι λιγότερο χειροπιαστό, πιο αόριστο και πιο ομιχλώδες. Εκείνο το φοβερό καράβι, συμπαγές σαν βράχος, ήταν δύσκολο να σβήσει από τη μνήμη. Το ίδιο και τα πυκνά φρύδια ή οι φαρδιοί ώμοι του άντρα.<br /><br />—<em>Μην ξεχνάς να γράφεις — και κάθε φορά να βάζεις κι άλλα γραμματόσημα</em>, είπε ο Νομπόρου παίζοντας με απόλυτη συνέπεια το ρόλο του.<br /><br />—<em>Να λέγεται. Θα σας γράφω από κάθε λιμάνι που θα πιάνουμε. Να μου γράφεις όμως κι εσύ. Για τους ναυτικούς τίποτα δε μετράει όσο ένα γράμμα.<br /></em><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Yukio Mishima</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">μτφ: <strong>Βαγγέλης Κατσάνης</strong></span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΙ ΜΟΥ ΣΤΕΛΝΕΙΣ ΓΡΑΜΜΑΤΑ</span></strong><br /><br />Τι μου τα μηνάς στα λόγια<br />τι μου στέλνεις γράμματα<br />και δεν ξεύρω ν' ανεγνώσω<br />κι αρχινώ τα κλάματα<br /><br /><em>Σγουρέ βασιλικέ μου και δυόσμε φουντωτέ<br />σαν τη δικιά σ' αγάπη δεν ένοιωσα ποτέ<br /><br />Σγουρέ βασιλικέ μου με φύλλα πράσινα<br />θέλω τον ερωτά σου με χίλια βάσανα</em><br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Παραδοσιακό Καππαδοκίας</span></em></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-3201311203227844643?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-22543893344480439512010-04-22T14:46:00.000+03:002010-07-25T23:07:49.009+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8tcgAIMDhI/AAAAAAAAL8Y/jXJPY_Xh3QM/s1600/colors14.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461560677976772114" style="WIDTH: 68px; CURSOR: hand; HEIGHT: 93px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8tcgAIMDhI/AAAAAAAAL8Y/jXJPY_Xh3QM/s320/colors14.JPG" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8tcgAIMDhI/AAAAAAAAL8Y/jXJPY_Xh3QM/s1600/colors14.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461560677976772114" style="WIDTH: 68px; CURSOR: hand; HEIGHT: 93px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8tcgAIMDhI/AAAAAAAAL8Y/jXJPY_Xh3QM/s320/colors14.JPG" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8tcgAIMDhI/AAAAAAAAL8Y/jXJPY_Xh3QM/s1600/colors14.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461560677976772114" style="WIDTH: 68px; CURSOR: hand; HEIGHT: 93px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8tcgAIMDhI/AAAAAAAAL8Y/jXJPY_Xh3QM/s320/colors14.JPG" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8tcgAIMDhI/AAAAAAAAL8Y/jXJPY_Xh3QM/s1600/colors14.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461560677976772114" style="WIDTH: 68px; CURSOR: hand; HEIGHT: 93px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8tcgAIMDhI/AAAAAAAAL8Y/jXJPY_Xh3QM/s320/colors14.JPG" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8tcgAIMDhI/AAAAAAAAL8Y/jXJPY_Xh3QM/s1600/colors14.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5461560677976772114" style="WIDTH: 68px; CURSOR: hand; HEIGHT: 93px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8tcgAIMDhI/AAAAAAAAL8Y/jXJPY_Xh3QM/s320/colors14.JPG" border="0" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#99ffff;">Μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν<br />Έλα λοιπόν απ' την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα</span><br /><br /><span style="color:#dddd66;">Οδυσσέας Ελύτης</span></em></strong><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>Rastanura</strong></span><br /><span style="font-size:85%;color:#dddd66;"><strong>II</strong></span><br /><br />Έχουμε τόσο υποφέρει που η δίψα, η πείνα, η όποια άλλη στέρηση του κορμιού, xρωματίζει τις στιγμές του μαρτυρίου μας γαλάζιες. Μωβ είναι ο πόνος της καρδιάς, κόκκινο το σπάραγμα του μυαλού, πράσινος ο πόνος της ψυχής, κίτρινη η αγωνία των αιμάτων. Ταξιδεύουμε με τις φάρσες που λούφαξαν στα σκέλη μιας θυμωμένης αγάπης.<br />... ... ...<br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Βερονίκη Δαλακούρα</em></strong></span><br /><span style="font-size:85%;"><span style="color:#dddd66;">-Γενιά του '70, α' ποίηση-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΓΩΝΙΑ</span></strong><br /><br />Αυτό το σώμα ντυμένο σε ελαφρό κόκκινο<br />μετά από τόση ωxρότητα θα ξαναβρεί τη ζωή του.<br />Γύρω μου θα νιώσω να γλυστράνε τα βλέμματα<br />και θα μάθω ότι είμαι εγώ: πετώντας μια ματιά<br />θα με δω μέσ' στον κόσμο. Κάθε νέο πρωινό<br />στους δρόμους θα βγαίνω αναζητώντας τα χρώματα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Cesare Pavese</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Ευριπίδης Γαραντούδης<br /></strong>-Οδός Πανός, τ.36-</span></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΟΛΥΧΡΩΜΙΕΣ</span></strong><br /><br />Ναι, το χρώμα προκαλεί φόβο. Αφήνουν τον καλλιτέχνη ζωγράφο να δημιουργήσει με αυτό, είναι δική του υπόθεση, εκείνος το θέλησε, όπως ο θηριοδαμαστής διάλεξε να κερδίζει τη ζωή του, βάζοντας το κεφάλι του μέσα στο στόμα του λιονταριού. Αλλά εκτός απο αυτόν, δεν θα διακινδύνευε κανείς να βγει από το μαύρο, παρά μόνο για ντροπαλές εισβολές στο xρώμα. Εντούτοις, ο κόκορας του Εντμόν Ροστάν το έλεγε υπέροχα στον κότσυφα: είναι πολύ εύκολη η κομψότητα, όταν δεν φοράς παρά μόνο μαύρα! Πρέπει να ξέρει κανείς να παίζει με τα χρώματα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Michel Tournier</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Το Δέντρο, τ.85-<br />απόδοση: <strong>Σοφία Μωραΐτη-Καπετσώνη</strong></span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΟΙΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ</span></strong><br /><br />Ποιο το χρώμα της αγάπης<br />ποιος θα μου το βρει<br /><br />Να 'ναι κόκκινο σαν ήλιος<br />θα καίει σαν φωτιά<br />Κίτρινο σαν το φεγγάρι<br />θα 'χει μοναξιά<br />Να 'χει τ' ουρανού το χρώμα<br />θα 'ναι μακριά<br /><br />Να 'ναι μαύρο σαν τη νύχτα<br />θα 'ναι πονηρή<br />Ποιο το χρώμα της αγάπης<br />ποιος θα μου το βρει<br /><br />Να 'ναι άσπρο συννεφάκι<br />φεύγει και περνά<br />Να' ναι άσπρο γιασεμάκι<br />στον ανθό χαλά<br /><br /><em><span style="font-size:85%;">Να 'ναι το ουράνιο τόξο<br />που δεν πιάνεται<br />Όλο φαίνεται πως φτάνω<br />κι όλο χάνεται</span></em><br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Λουδοβίκος των Ανωγείων</span></em></strong> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-2254389334448043951?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-22549280521277024752010-04-07T16:12:00.000+03:002010-07-25T23:07:17.202+03:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5wo7ZG5mOI/AAAAAAAALsY/WMSl7IId2Ps/s1600-h/eros6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448274650028677346" style="WIDTH: 101px; CURSOR: hand; HEIGHT: 68px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5wo7ZG5mOI/AAAAAAAALsY/WMSl7IId2Ps/s320/eros6.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5wo7ZG5mOI/AAAAAAAALsY/WMSl7IId2Ps/s1600-h/eros6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448274650028677346" style="WIDTH: 101px; CURSOR: hand; HEIGHT: 68px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5wo7ZG5mOI/AAAAAAAALsY/WMSl7IId2Ps/s320/eros6.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5wo7ZG5mOI/AAAAAAAALsY/WMSl7IId2Ps/s1600-h/eros6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448274650028677346" style="WIDTH: 101px; CURSOR: hand; HEIGHT: 68px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5wo7ZG5mOI/AAAAAAAALsY/WMSl7IId2Ps/s320/eros6.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5wo7ZG5mOI/AAAAAAAALsY/WMSl7IId2Ps/s1600-h/eros6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448274650028677346" style="WIDTH: 101px; CURSOR: hand; HEIGHT: 68px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5wo7ZG5mOI/AAAAAAAALsY/WMSl7IId2Ps/s320/eros6.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#880000;">Η φάρσα του έρωτα τι λίγο που διαρκεί.<br /></span></em></strong><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Leopoldo Alas</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Ρήγας Κούπα</strong></span></span><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΕΡΩΣ</span> </strong><br /><br />έρως μονοδιάστατος<br />βέλος στο άνυσμα του χρόνου<br />(και πάλη) νικημένος νικητής.<br /><br />έρωτας δισδιάστατος<br />στόχος στο άνυσμα του χρόνου<br />(και πάλη) νικημένος ευτυχής.<br /><br />έρωτας τρισδιάστατος<br />τόπος στο άνυσμα του χρόνου<br />(και πάλι) νικημένος αληθής.<br /><br />έρως τετραδιάστατος<br />χρόνος στο άνυσμα του χρόνου<br />(και πάλι) πάλη (και αεί)<br />έρως, έρως, έρως, ερωτευθείς.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Αθανάσιος Αλεξανδρίδης<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Όροι της αβεβαιότητος-<br />(Ποίηση τ.17)</span></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><strong><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">[ΒΑΣΤΩΝΤΑΣ ΜΟΥ ΤΑ ΓΚΕΜΙΑ Ο ΕΡΩΤΑΣ ΜΕ ΣΠΙΡΟΥΝΙΖΕΙ]</span></strong><br /><br />Βαστώντας μου τα γκέμια ο Έρωτας με σπιρουνίζει·<br />τρομάζει, καλοπιάνει την καρδιά μου· την παγώνει<br />και τη φλογίζει· με καλεί, με σπρώχνει· με σιμώνει,<br />με διώχνει· πότε φόβο, πότε ελπίδες με γεμίζει·<br />επάνω με ανεβάζει και κάτω με σφεντονίζει,<br />σαν χάσω πια τα χνάρια και το δρόμο. Σαν αγχόνη<br />φοβάμαι το δεσμό της ζωής που πνίγει και σκοτώνει<br />τον όλβο, πριν καν γεννηθεί. Στον νου μου τριγυρίζει<br />μια σκέψη φιλική, που διασκεδάζει την απάτη<br />και θέλει να διαβώ ροές ρυάκων που σχηματιστήκαν<br />από δακρύων ρανίδες για τον αιώνιο βίο. Ωθώντας<br />τα βήματά μου σθένη αλλούτερα, στο ρεύμα μπήκαν·<br />μα εγώ διαλέγω έν' άλλο να διαβώ, άγριο μονοπάτι –<br />αργό κι επώδυνο να ρθεί το τέλος μου ποθώντας.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Francesco Petrarca</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Πέντε Σονέττα- </span></span><a href="http://www.poiein.gr/archives/4178/index.html"><u><span style="font-size:85%;color:#339999;"><strong>Ποείν</strong></span></u></a><span style="font-size:85%;color:#dddd66;"><br />*μτφ: <strong>Γιώργος Κεντρωτής</strong></span><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">Ο ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ<br /></span></strong><br />«...<em>κάποιο πρωί θ' ακουστεί μια μοναχική σάλπιγγα, ένα μεγάλο όλο φως σύννεφο θα 'ρθει και θα καλύψει τα πάντα, η φωνή της δόξας θα υψωθεί παντοδύναμη καλώντας με κι εγώ θα πεταχτώ μονομιάς επάνω και θα την ακολουθήσω ολομόναχος. Να γιατί δεν κοίταξα να παντρευτώ. Περίμενα, περίμενα συνέχεια και στο μεταξύ πέρασα τα τριάντα</em>».<br /><br />Ποιος αλήθεια ήταν ο λόγος που δεν της είχε πει τίποτε απ' όλ' αυτά; Ίσως επειδή δεν ήταν σίγουρος πως θα τον καταλάβαινε. Αλλά δεν της είχε μιλήσει ούτε και για το πώς έβλεπε τον ιδανικό έρωτα. Που ήταν όμως τι; Μα η συνάντηση ενός άντρα με την τέλεια γυναίκα —πράγμα που συμβαίνει μονάχα μια φορά στη ζωή καθενός— και η ταυτόχρονη σε κάθε τέτοια περίπτωση παρουσία του θανάτου, που σαν αορατός Πάνδαρος θα έσερνε και τους δυο τους στο προαποφασισμένο αγκάλιασμα. Δεν αποκλειόταν καθόλου η φαντασίωση του αυτή να οφειλόταν στις υπερβολές που κυριαρχούσαν στους στίχους των τραγουδιών της πολυαγαπημένης του λαϊκής μουσικής. Με τον καιρό όμως είχε ουσιαστικοποιηθεί κι έμενε κουρνιασμένη σε κάποια απόμακρη κόχη του μυαλού του, μπερδεμένη μ' ένα σωρό άλλα πράγματα όπως ο συριγμός του παλιρροιακού κύματος ή η ανεξέλεγκτη δύναμη της πλημμυρίδας και το καταιγιστικό σπάσιμο των αφρών πάνω στους σκοπέλους.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Yukio Mishima<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Βαγγέλης Κατσάνης</strong></span></span><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΕΝΑ-ΜΗΔΕΝ</span></strong><br /><br />Ωραίο πράγμα ο έρωτας<br />μόνο που έχει μια δυσκολία:<br />Χρειάζονται το λιγότερο δύο<br />στη φαντασία του ενός<br /><br />Έτσι που το ένα μηδέν του άλλου<br />να 'ναι μηδέν.<br /><em>Μηδέν του μηδενός</em><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>θάνος Μικρούτσικος / Κώστας Τριπολίτης<br /></em></strong>(με τον Γιώργο Νταλάρα)</span> </div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-2254928052127702475?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-63070589896137773942010-03-23T17:58:00.004+02:002011-05-27T14:15:13.053+03:00<a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TEyAzPbGOMI/AAAAAAAAMRQ/C1EHjeqCjUQ/s1600/springDSC05261-.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497910862914402498" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TEyAzPbGOMI/AAAAAAAAMRQ/C1EHjeqCjUQ/s400/springDSC05261-.JPG" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TEyAy7nizSI/AAAAAAAAMRI/zT-YRL0N-Jg/s1600/springDSC05261.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497910857597898018" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TEyAy7nizSI/AAAAAAAAMRI/zT-YRL0N-Jg/s400/springDSC05261.JPG" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TEyAzPbGOMI/AAAAAAAAMRQ/C1EHjeqCjUQ/s1600/springDSC05261-.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497910862914402498" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TEyAzPbGOMI/AAAAAAAAMRQ/C1EHjeqCjUQ/s400/springDSC05261-.JPG" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TEyAy7nizSI/AAAAAAAAMRI/zT-YRL0N-Jg/s1600/springDSC05261.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5497910857597898018" style="WIDTH: 75px; CURSOR: hand; HEIGHT: 107px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/TEyAy7nizSI/AAAAAAAAMRI/zT-YRL0N-Jg/s400/springDSC05261.JPG" border="0" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#ff6666;">Μένει να εξηγήσουμε για ποιαν άνοιξη μιλάμε<br />και ποιός εν πάση περιπτώσει μάς υποδύεται</span><br /><br /><span style="color:#dddd66;">Μάνος Ελευθερίου</span></em></strong><br /><br /><div align="justify"><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Λιτανείες </em></strong><br /></span><span style="font-size:85%;"><span style="color:#dddd66;"><em>2.</em></span><br /></span><br />Η Άνοιξη είναι η πιο σημαντική εποχή.<br />Είναι εδώ ακόμη κι όταν δεν είναι εδώ.<br />Όλες οι άλλες εποχές είναι πρόσxημα.<br />Άνοιξη, οκνηρή Άνοιξη,<br />φτηνό πρόσχημα του καλοκαιριού –<br />Σού είπαν σε ποιο σημείο σε εγκατέλειψαν κατά λάθος<br />σε ποια οδική αρτηρία που διαπερνά την πόλη<br />όλο και πιο γρήγορα σαν ανάσα;<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>John Ashbery</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: <strong>Χάρης Βλαβιανός</strong><br />-Ποιητική, τ. τρίτο-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΑΛΑΣΣΑ ΚΑΙ ΣΥΓΧΡΟΝΙΣΜΟΣ</span></strong><br /><br />Πάντοτε δυσπιστούσα για την άνοιξη. Αυτή η ακαθόριστη αίσθηση<br />στις ανθισμένες βραγιές κι ένα ρίγος λεπτό<br />κι η φωνή των παιδιών στο γήπεδο όταν μακραίνει το απόγευμα διυλίζοντας το φως<br />κι οι φίλοι μου να περιμένουν το πρώιμο καλοκαίρι, τι κι αν γινόταν<br />πετράδι δουλεμένο να φέγγει στη νύχτα.<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΔΕΝ ΚΡΥΒΕΤΑΙ</strong></span><br /><br />Χιονίζει αλλά όχι πολύ. Vivace ma non troppo. Είναι Μάρτης, ο μοσχομυριστός κι ευλογημένος μήνας Μάρτης που αμυδρά προαναγγέλλει την άνοιξη. Μια άνοιξη που αργεί πολύ, όμως είναι προβλεπτή, είναι ορατή. Φυσικά μέχρι να μπει ο Μάης, ο ανυπέρβλητος μήνας Μάης, η Άνοιξη δεν θα φανεί. Αλλά αντίθετα με την όαση ή με μια πηγή με δροσερό νερό στην έρημο, η Άνοιξη είναι γεγονός, δεν είναι ψευδαίσθηση, θά 'ρθει, είναι μαθηματικά βέβαιο, μπορεί να καθυστερήσει μια-δυο βδομάδες αλλά θά 'ρθει λυτρωτική, απελευθερωτική, χαλαρωτική, ζωογόνα, πολυφίλητη.<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Κώστας Βαλέτας</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΚΑΠΟΥ ΥΠΑΡΧΕΙ Η ΑΓΑΠΗ ΜΟΥ</span></strong><br /><br />Τώρα που είναι άνοιξη<br />και τα λουλούδια ανθίζουν<br />οι νύχτες με ζαλίζουνε<br />τ' αγόρια όταν σφυρίζουν<br /><br />Κι όσους τα βράδια συναντώ<br />μου λένε καλησπέρα<br />μα εγώ δεν έχω τι να πω<br />σφυρίζω στον αγέρα<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Μάνος Χατζιδάκις</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με την Νάνα Μούσχουρη)</span></span><br /> <br /></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-6307058989613777394?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-89765937188343299812010-03-08T16:58:00.001+02:002010-04-21T01:26:09.509+03:00<div align="justify"><a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8ZvwfkEAgI/AAAAAAAAL7Y/s8FaXmsmCc0/s1600/disolt.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460174477130465794" style="WIDTH: 92px; CURSOR: hand; HEIGHT: 130px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8ZvwfkEAgI/AAAAAAAAL7Y/s8FaXmsmCc0/s320/disolt.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8Zvv-oub4I/AAAAAAAAL7Q/Cq-f8Bm5u6Q/s1600/disol.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460174468291653506" style="WIDTH: 92px; CURSOR: hand; HEIGHT: 130px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8Zvv-oub4I/AAAAAAAAL7Q/Cq-f8Bm5u6Q/s320/disol.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8ZvwfkEAgI/AAAAAAAAL7Y/s8FaXmsmCc0/s1600/disolt.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460174477130465794" style="WIDTH: 92px; CURSOR: hand; HEIGHT: 130px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8ZvwfkEAgI/AAAAAAAAL7Y/s8FaXmsmCc0/s320/disolt.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8Zvv-oub4I/AAAAAAAAL7Q/Cq-f8Bm5u6Q/s1600/disol.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5460174468291653506" style="WIDTH: 92px; CURSOR: hand; HEIGHT: 130px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S8Zvv-oub4I/AAAAAAAAL7Q/Cq-f8Bm5u6Q/s320/disol.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#dddddd;">Τη θλίψη σου που αγάπησα, να μην ιδώ ποτέ μου<br />ενάντιά σου να εγείρεται μοιραία καταστροφή,<br />και ανώφελη η αγάπη μου, πάλι xαρά του ανέμου<br />νάναι και μιας ασίγαστης μανίας η τροφή.</span><br /><br /><span style="color:#dddd66;">Μαρία Πολυδούρη</span></em></strong><span style="color:#ff6666;"></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><span style="color:#dddd66;"><strong>ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ</strong></span><br /><br />Γεια σου θλίψη<br />Καλημέρα θλίψη<br />έντομο που φωλιάζεις μέσα μου<br />κι ολονυxτίς καραδοκείς πότε θ' ανοίξω μάτι...<br /><br />Στην αρχή σ' έχω λησμονήσει'<br />κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού -<br />άξαφνα πατείς και μπαίνεις<br />στη συνείδηση.<br /><br />Έρχεσαι να πικράνεις τον πρωινό καφέ<br />ν' αποσπάσεις κάτι απ' την ελάχιστη χαρά<br />του χεριού μου στο πόμολο του παραθύρου<br />φέρνεις ανωμαλίες στο νερό του μπάνιου<br />προκαλείς το πρώτο δυσάρεστο τηλεφώνημα<br />είσαι τέρας<br />μικροσκοπικός Μινώταυρος που ζητάει τροφή<br />και συντηρείται με το ελάχιστο...<br />... ...<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Οδυσσέας Ελύτης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Μαρία Νεφέλη-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΕΡΙΣΥΛΛΟΓΗ</span></strong><br /><br />Φρόνιμη να 'σαι. Θλίψη μου, και λίγο ας ηρεμήσεις'<br />το βράδυ ζήτησες, και να, που φτάνει σιωπηλό'<br />την πόλη την τυλίγει αργά το φως το αxνό της δύσης,<br />σ' άλλους γαλήνη φέρνοντας και σ' άλλους στεναγμό.<br /><br />Χυδαίο το πλήθος των θνητών θα τρέξει, οδηγημένο<br />απ' το μαστίγιο της σαρκός (ενός δημίου στυγνού),<br />να δρέψει τύψεις στη φριχτή γιορτή των κολασμένων<br />δώσ' μου το χέρι, Θλίψη μου, να πάμε εμείς αλλού.<br /><br />Κοίταξε πώς στα ρόδινα των ουρανών μπαλκόνια<br />βγαίνουν και γέρνουν σαν παλιές κυράδες πεθαμένες,<br />με φορεσιές αλλοτινές, τα περασμένα χρόνια.<br /><br />Θυμήσου, με χαμόγελο πικρό, χαρές χαμένες,<br />και σαν μεγάλο σάβανο που αργά τη γη σκεπάζει<br />κοίτα, καλή μου, τη γλυκειά νύχτα που πλησιάζει.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Charles Baudelaire</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*απόδοση: <strong>Στυλιανός Αλεξίου</strong><br />-Το Δέντρο, τ.153/154-</span></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΜΠΡΙΓΙΟΛ</span></strong><br /><br />Μεγάλωσε μ' ένα τεράστιο σύννεφο θλίψης πάνω απ' το κεφάλι του. Όμως το είχε συνηθίσει, δεν παραπονιόταν ποτέ και για τίποτα, δεν ήξερε άλλωστε αν υπήρχε άλλος τρόπος ζωής, αν κάπου αλλού τα πράγματα είναι αλλιώς, και ίσως ήταν αυτό που τον καθησύxαζε.<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Δημήτρης Χατζόπουλος</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΘΛΙΨΗ</span></strong><br /><br />Ούτε κρασί ούτε πιοτό απόψε δε με πιάνει<br />και κλαίω την αγάπη μας που έχει πια πεθάνει<br /><br />Νοιώθω στην καρδιά μου, απόψε, μια θλίψη -<br />έφυγες εσύ και πολύ μου ’χεις λείψει<br />Κι όμως περιμένω με λαχτάρα στην καρδιά<br />να γυρίσεις μια βραδιά<br /><br />Ούτε γιατρός, ούτε κανείς μπορεί να με γιατρέψει<br />και μια ζωή που ζήσαμε την έχεις καταστρέψει<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Μανώλης Χιώτης</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">(με την Μαίρη Λίντα)</span><br /><br /></span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-8976593718834329981?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-20202075448078298302010-02-21T18:50:00.000+02:002011-01-20T21:22:19.778+02:00<div align="justify"><a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S3s7HP4n0cI/AAAAAAAALjQ/uI9OmEbQYMw/s1600-h/kiss7.jpg"><img style="WIDTH: 100px; HEIGHT: 72px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439005970689151426" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S3s7HP4n0cI/AAAAAAAALjQ/uI9OmEbQYMw/s400/kiss7.jpg" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S3s7Hu9POdI/AAAAAAAALjg/MeoT6vz-vtw/s1600-h/kiss9.jpg"><img style="WIDTH: 99px; HEIGHT: 71px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439005979030010322" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S3s7Hu9POdI/AAAAAAAALjg/MeoT6vz-vtw/s400/kiss9.jpg" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S3s7H5m-X7I/AAAAAAAALjo/5tnTZ0la9UI/s1600-h/kiss10.jpg"><img style="WIDTH: 99px; HEIGHT: 71px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439005981889421234" border="0" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S3s7H5m-X7I/AAAAAAAALjo/5tnTZ0la9UI/s400/kiss10.jpg" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S3s7HU4KdrI/AAAAAAAALjY/xvGcznr54iE/s1600-h/kiss8.jpg"><img style="WIDTH: 99px; HEIGHT: 71px; CURSOR: hand" id="BLOGGER_PHOTO_ID_5439005972029404850" border="0" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S3s7HU4KdrI/AAAAAAAALjY/xvGcznr54iE/s400/kiss8.jpg" /></a><br /><br /><strong><em>Όλα δεν είναι στη σκληρή ζωή τόσο απλά<br />όσο τα κάτω απ' το φεγγαρόφωτο φιλιά<br /><br /><span style="color:#dddd66;">Όθων Μ. Δέφνερ</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΤΗΣ ΩΚΕΑΝΙΔΑΣ</span></strong><br /><br />Αν είχες μόνο τα φιλιά της, ω παράνομο<br />της γης μας φύτρο Προμηθέα τα φιλιά της μόνο αν είχες<br />με ζωηρές κραυγές θα σήκωνες τα σύννεφα<br />να βρέξουν κεραυνούς σ' όλους που σου τα στέρησαν<br />αν είχες τα φιλιά της<br />αν ακουμπούσες μια φορά μεσ' απ' τα σύννεφα<br />το χέρι σου<br />στα μαλλιά της.<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Αντρέας Καραντώνης</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΜΑΔΡΙΓΑΛΙ</span></strong><br /><br />Βαθύ μεστό και ανοιγμένο<br />ήταν σαν ρόδι το φιλί<br />μα το δικό σου στόμα ήταν<br />τριαντάφυλλο από χαρτί.<br /><br />Ήταν σαν σίδερο το χέρι<br />που το χτυπούσαν στο αμόνι<br />μα το κορμί σου ήταν στη δύση<br />ήχος καμπάνας που σιμώνει<br /><br />Πάει καιρός που έχουν γεμίσει<br />σκουριά τα παιδικά όνειρα μου<br />και το φεγγάρι έχει ραγίσει<br />από τη θλίψη στην καρδιά μου<br /><br />Ήταν σαν ρόδι το φιλί μου<br />βαθύ μεστό και ανοιγμένο<br />μα το δικό σου στόμα ήταν<br />όπως ο κάμπος χιονισμένο.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*απόδοση: <strong>Σωτήρης Τριβιζάς</strong></span></span><span style="font-size:85%;"></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">HENRY &amp; JUNE</span></strong><br /><br />Η ψυχανάλυσή μου τελείωσε, όταν ο Αλαντί με φίλησε ξανά κι ένιωσα τη γέννηση μιας προσωπικής σχέσης ανάμεσά μας. Το φιλί του μου χάρισε μεγάλη απόλαυση και χαρά, αν και μια ώρα αργότερα βρισκόμουν στην αγκαλιά του Χένρι. Ο Χένρι κοιμάται τώρα στο γραφείο μου, κι εγώ, λίγα μόνο μέτρα μακριά του, κάθομαι και γράφω για το φιλί του Αλαντί. Μ' αρέσει η σωματική ρώμη του Αλαντί, μ' άρεσε το στόμα του στο στόμα μου και το χέρι του να χαϊδεύει το λαιμό του. Ο Χένρι με περίμενε μετά στο σταθμό. Ξέρω πως τον Χένρι αγαπώ, και πως με τον Αλαντί είναι ένα καπρίτσιο μονάχα, ένα ευχάριστο παιχνίδι που τώρα μαθαίνω να παίζω.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Αναΐς Νιν</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">*μτφ: </span><strong><span style="font-size:85%;">Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης</span></strong></span><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" border="0" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΦΙΛΙ ΑΜΕΘΥΣΤΟ</span></strong><br /><br />Ένα φιλί που γεύτηκα<br />στου σκοταδιού τη φύρα<br />μπορεί να τ' ονειρεύτηκα<br />μπορεί και να το πήρα<br /><br />Για μέρες το 'χα πάνω μου<br />στα χείλη τυλιγμένο<br />της μέθης ήταν πρόσφορο<br />και βάσανο κρυμμένο<br /><br />Της ζάλης τα φτηνά φιλιά<br />στην άκρη θα τ' αφήσω<br />κι ένα φιλί αμέθυστο<br />θα 'ρθω να σου ζητήσω<br /><br /><strong><em><span style="color:#dddd66;">Θανάσης Παπακωνσταντίνου</span></em><br /></strong><span style="font-size:85%;color:#dddd66;">(με την Μελίνα Κανά)</span></div><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-2020207544807829830?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com0tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-61021760562313982962010-02-06T17:37:00.001+02:002010-04-21T01:26:42.664+03:00<div align="justify"><a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5xDPHekqBI/AAAAAAAALto/zApwCdWTKCk/s1600-h/GeneKelly5-.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448303576195835922" style="WIDTH: 73px; CURSOR: hand; HEIGHT: 120px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5xDPHekqBI/AAAAAAAALto/zApwCdWTKCk/s400/GeneKelly5-.JPG" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5xBVuN5KII/AAAAAAAALtY/6FtpsgjCQGc/s1600-h/GeneKelly2-.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448301490650818690" style="WIDTH: 74px; CURSOR: hand; HEIGHT: 120px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5xBVuN5KII/AAAAAAAALtY/6FtpsgjCQGc/s400/GeneKelly2-.JPG" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5xBVleGAoI/AAAAAAAALtQ/cj_U_prZ6u8/s1600-h/GeneKelly4-.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448301488302850690" style="WIDTH: 73px; CURSOR: hand; HEIGHT: 120px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5xBVleGAoI/AAAAAAAALtQ/cj_U_prZ6u8/s400/GeneKelly4-.JPG" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5xBVLuNMgI/AAAAAAAALtI/n48NPDbCu8M/s1600-h/GeneKelly3-.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448301481391108610" style="WIDTH: 74px; CURSOR: hand; HEIGHT: 120px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5xBVLuNMgI/AAAAAAAALtI/n48NPDbCu8M/s400/GeneKelly3-.JPG" border="0" /></a> <a href="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5xDdkC-SNI/AAAAAAAALt4/tM4Ov-3cXOk/s1600-h/GeneKelly6-.JPG"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5448303824382871762" style="WIDTH: 73px; CURSOR: hand; HEIGHT: 120px" alt="" src="http://3.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S5xDdkC-SNI/AAAAAAAALt4/tM4Ov-3cXOk/s400/GeneKelly6-.JPG" border="0" /></a><br /><br /><span style="color:#ff8011;"><strong><em>Θα σε βάλω απόψε δίπλα μου<br />να κοιμηθείς<br />Και δεν θα βρέχει πια μες στα όνειρά σου</em></strong></span><br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Γιώργος Χρονάς</em></strong></span><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΕΒΡΕΧΕ ΧΘΕΣ</span></strong><br /><br />Έβρεχε χθες όπως προχθές<br />κι άλλαζα θέση κι εποχές<br />να μη βραχείς, μικρό μου,<br />όταν σε είδα ξαφνικά<br />με τα μαλλάκια σου λυτά<br />και κόκκινα μεταξωτά<br />να μπαίνεις στ' όνειρό μου.<br /><br />Και ξύπνησα λόγω βροχής<br />από την έγνοια μη βραχείς<br />μα δίχως να προσέξω<br />από του ύπνου τα βαθιά<br />και των ματιών σου τ' ανοιχτά<br />βρέθηκα πάλι στα ρηχά<br />κι απ' τ' όνειρο μου έξω.<br /><br />Ούτε σταγόνα πουθενά<br />ούτε χαλάζι στα βουνά<br />κι εγώ στο παραθύρι<br />είδα ψηλά τον ουρανό<br />του Γαλαξία το σανό<br />κι ένα σου γέλιο μακρινό<br />έσπασε σαν ποτήρι.<br /><br />Θα 'βρεχε δάκρυα προχθές<br />όπως και σήμερα και χθες<br />που έφθασα στο τέρμα.<br />Τα χρόνια μου κάνουν νερά<br />κι είσαι η μόνη μου ξηρά —<br />κάνε τα χέρια μου φτερά<br />και την αλήθεια ψέμα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Μιχάλης Γκανάς<br /></em></strong><span style="font-size:85%;">-Ανθοδέσμη-</span></span><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">BRIDGEWATER HALL</span></strong><br /><br />Πάλι, η ασταμάτητη βορινή βροχή σαν πέπλο<br />ανάμεσά μας. Απόψε, ξέρω πού βρίσκεσαι ακριβώς,<br />τάδε σειρά, τάδε θέση. Στέκω στην πίσω μου πόρτα<br />Η φωτορύπανση τα μάτια δένει σε κάθε αστέρι.<br /><br />Το χέρι απλώνω έξω στη βροχή, απλώς για να τη νιώσω,<br />υγρή, κυριολεκτική. Χύνεται, στην παλάμη μου τσακίζεται,<br />απασμένο ροζάριο. Η αφοσίωση σ' εσένα μού επιτρέπει να δω<br />την αίθουσα συναυλιών, φωταγωγημένη, την άλλη άκρη της πόλης,<br /><br />μετά σε βλέπω να φεύγεις, φιγούρα μία από εκατοντάδες<br />στο σκοτάδι, η μαύρη ομπρέλα ανοιγμένη. Αν η βροχή ήταν λέξεις,<br />μπορούσε να μιλήσει, κάπως, πάνω στο δέρμα σου, θα έλεγα<br />σήκωσε το βλέμμα, άσε τη να αρθρωθεί στο πρόσωπο σου.<br />Τώρα άκου τον έρωτά μου για σένα. Τώρα περπάτα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Carol Ann Duffy</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Σαγήνη-<br />(ποιητική, τεύχος πρώτο)<br />*μτφ: <strong>Θάλεια Μελή-Χωλλ</strong></span></span><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΠΑΡΑΛΛΑΓΕΣ ΠΑΝΩ ΣΕ ΜΙΑ ΕΜΜΟΝΗ ΙΔΕΑ</span></strong><br /><br />Στεγνώνω, αν δεν κάνει καμιάν άξαφνη βροχή δε γλιτώνω. Κι έβρεξε. Η τρέλα του νερού είναι μια πραγματικότητα. Δεν έκανα σαν τρελός, ήμουνα τρελός. Φώναζα, έκλαιγα, γονάτισα κι άνοιξα τα μπράτσα μου, πέταξα τα ρούχα μου — δεν πάει να διασκεδάζανε από κάτω — τραγούδαγα, έκανα τούμπες, βρεχόμουνα, ρουφούσα νερό, νερό, νερό. Έπεσα ανάσκελα, άνοιξα μπράτσα, σκέλια, στόμα, ρουφούσα σαν τη γη και κάτω από κείνους τους καταρράχτες κοιμήθηκα.<br /><br />Καταλαβαίνεις τι θα πει κοιμήθηκα; Ε, λοιπόν κοιμήθηκα.<br /><br /><span style="color:#dddd66;"><strong><em>Τατιάνα Γκρίτση-Μιλλιέξ</em></strong><br /><span style="font-size:85%;">-Σπαράγματα-</span></span><br /><br /><a href="http://imageshack.us/"><img alt="Image Hosted by ImageShack.us" src="http://img54.imageshack.us/img54/4882/goldsign2gl.gif" width="395" border="0" /></a> </div><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΡΧΙΣΕ ΝΑ ΒΡΕΧΕΙ</span></strong><br /><br />Άρχισε να βρέχει μεσ' στο καλοκαίρι -<br />σ' άρεσε, θυμάμαι, τόσο η βροχή.<br />Άρχισε να βρέχει, άραγε ποιος ξέρει<br />είσαι με παρέα, είσαι μοναχή...<br /><br />Άρχισε να βρέχει, ξέσπασε μια μπόρα -<br />μάτια μου μεγάλα, πού να είστε τώρα<br />Άρχισε να βρέχει, το νερό ποτάμι<br />να 'σουνα μια στάλα που χτυπάει στο τζάμι<br /><br />Άρχισε να βρέχει κάτω από τ' αστέρια<br />γέμισε η πλατεία γέλια και φωνές.<br />Άρχισε να βρέχει, πού 'ν' τα δυο σου χέρια<br />που βροχή μαζεύαν και μου λέγαν πιες<br /><br /><em><strong><span style="color:#dddd66;">Τόλης Βοσκόπουλος / Σόφη Παππά<br /></span></strong></em><div class="blogger-post-footer"><img width='1' height='1' src='https://blogger.googleusercontent.com/tracker/27673179-6102176056231398296?l=ta-parakeimena.blogspot.com' alt='' /></div>Κατερίνα σ-Μ.http://www.blogger.com/profile/03242508418340000410noreply@blogger.com8tag:blogger.com,1999:blog-27673179.post-91346478188093448132010-01-22T16:10:00.001+02:002010-04-21T01:26:58.455+03:00<a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6QjogwTB5I/AAAAAAAALwA/9hjDmMV7aJA/s1600-h/fog6.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450520627919390610" style="WIDTH: 73px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6QjogwTB5I/AAAAAAAALwA/9hjDmMV7aJA/s320/fog6.jpg" border="0" /></a> <a href="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6QiuwunoaI/AAAAAAAALvw/xb4AolBYVck/s1600-h/fog4.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450519635774906786" style="WIDTH: 73px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" alt="" src="http://1.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6QiuwunoaI/AAAAAAAALvw/xb4AolBYVck/s320/fog4.jpg" border="0" /></a> <a href="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6Qiuq-_YjI/AAAAAAAALvo/7ZdteT8FKxo/s1600-h/fog3.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450519634232959538" style="WIDTH: 73px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" alt="" src="http://4.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6Qiuq-_YjI/AAAAAAAALvo/7ZdteT8FKxo/s320/fog3.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6QiuYC-JnI/AAAAAAAALvg/Qfc6B5o4dGw/s1600-h/fog2.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450519629149382258" style="WIDTH: 73px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6QiuYC-JnI/AAAAAAAALvg/Qfc6B5o4dGw/s320/fog2.jpg" border="0" /></a> <a href="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6QivQLiF1I/AAAAAAAALv4/MtH6EW-zA5I/s1600-h/fog5.jpg"><img id="BLOGGER_PHOTO_ID_5450519644217677650" style="WIDTH: 73px; CURSOR: hand; HEIGHT: 121px" alt="" src="http://2.bp.blogspot.com/_RMVezBUByRM/S6QivQLiF1I/AAAAAAAALv4/MtH6EW-zA5I/s320/fog5.jpg" border="0" /></a><br /><br /><strong><em><span style="color:#009966;">Ομίχλης σύννεφο στο σπίτι ο έρωτας.<br />Με φώτα θα διέρχομαι τους διαδρόμους του.</span><br /><br /><span style="color:#dddd66;">Γιώργος Ιωάννου</span></em></strong><br /><br /><a href="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/1600/goldsign2gl.gif"><img style="CURSOR: hand" alt="" src="http://photos1.blogger.com/blogger/6665/2473/400/goldsign2gl.gif" border="0" /></a><br /><strong><span style="color:#dddd66;">ΑΕΡΟΔΡΟΜΙΟ ΜΙΚΡΑΣ</span></strong><br /><br />Ομίχλη κατεβαίνει με τ' απόγευμα κι ο δρόμος<br />χαρακώνει το φως κομματιαστά γυρνώντας<br />μέσα στο άλλο φέγγος, σαν ξεγύμνωμα<br />σ' έναν απαίσιο αδυσώπητο βιασμό<br /><br />Τ