Τα ρούχα πέτα, γδύσου.
Τίποτε μη φοβάσαι.
Έαρ, χειμώνα, θέρος -
όπου και αν είσαι -
είναι η ρομφαία μου μαζί σου.Aνδρέας Εμπειρίκος
ΑΠΟΣΤΑΣΗ ΙΙΙΠερνούν οι εποχές φεύγουν οι μήνες.
Οι μέρες σαν σταλαγματιές βροχής
πέφτουν και σβήνονται μέσα στο χώμα.
…
Οι πιο πολλοί που γνώρισες
σ’ έχουν ξεχάσει.
Σα να 'σουν λέξη σ’ έχουν σβήσει απ’ το μυαλό τους.
Και μοναχά για μένα υπάρχεις ολόκληρος.
Για μένα ακέραιος, πάντα παρών
αγαπημένος.
Λουκάς Θεοδωρακόπουλος
-Μυθολογία της Ξάνθης-ΟΙ ΕΠΤΑ ΕΠΟΧΕΣΕποχές
που δεν θα ‘ρθουν ξανά ποτέ –
ξερές θημωνιές το σιτάρι, κούπες
με σύκα και ελιές
Μάλιστα αγάπησα, και μερικές φορές
με τον γνωστό αποκρουστικό ανθρώπινο τρόπο
και όπως όλοι οι άνθρωποι το ονόμασα αυτό ολοκλήρωση
ελευθερία στον έρωτα
όσο κι αν φαίνεται παράλογο.
Ο καρπός μαζεύτηκε και αποθηκεύτηκε, τα τελευταία
φρούτα στράγγισαν: χρόνος
που συσσωρεύεται απανωτά, που δεν θα χρησιμοποιηθεί ποτέ,
άραγε να τελειώνει κιόλας;
Louise Gluck
*μτφ: Δήμητρα ΚωτούλαΦΙΛΟΙΦυσικά είχαμε κι εμείς, όπως όλα τα ζευγάρια, τα προβλήματά μας. Aλλά δεν δέχομαι αυτό που λένε συνήθως. Eίχε η αγάπη αντικαταστήσει τον έρωτά μας με την πάροδο του χρόνου; Eν μέρει ναι. Aπό την άλλη όμως η άρνησή μου είναι κατηγορηματική. O έρωτάς μας θυμίζει κήπο. Aνθισμένος την άνοιξη, γεμάτος καρπούς το καλοκαίρι και το φθινόπωρο, ξερός και φαινομενικά άγονος τους χειμώνες. Tότε, στη διάρκεια του κρύου καιρού, την εποχή των παγετώνων, η αγάπη έπαιρνε το πάνω χέρι, αλλά σε λίγο πάλι ερχόταν η άνοιξη του πόθου, κι ο κύκλος των τεσσάρων εποχών δεν έπαψε ποτέ να κλείνει και να ανοίγει κάθε φορά μέχρι σήμερα, σχεδόν επί τριάντα ολόκληρα χρόνια.
Βαγγέλης Ραπτόπουλος
ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΚαλοκαίρι - η γαλάζια προκυμαία θα σε φέρει…
...μες τη βόλτα αυτού του κόσμου που μας ξέρει
καλοκαίρι…
Kαλοκαίρι - μ’ ανοιχτό πουκαμισάκι στα ίδια μέρη
…με μισόκλειστες τις γρίλιες μεσημέρι
καλοκαίρι...
Καλοκαίρι - στόμα υγρό, μικροί λαγώνες,
καλοκαίρι,
με τη φέτα το καρπούζι στο ‘να χέρι
με φιλιά μισολιωμένα,
καλοκαίρι...
Διονύσης Σαββόπουλος