παρα-κείμενα
Τρίτη, Ιανουαρίου 03, 2012
193 ~ παράθυρα, iii
Μισανοίγω το παράθυρο
να μπει το βραδινό αεράκι
της μνήμης
Γιάννης Ευσταθιάδης
-Ενικού αριθμού-
ΣΗΜΕΡΑ ΤΟ ΠΡΩΙ
Σήμερα το πρωί άνοιξα όλα τα μεγάλα παράθυρα
Της κάμαράς μου, το φως εισέδυσε
Σαν μια γάζα κρυστάλλινη, και το 'πιασα
Στον τοίχο μου για να το κορνιζώσω.
Και να 'μαι που το βλέπω να κυριεύει
Το δωμάτιό μου, και να 'μαι που κυττώ
Την όλο τρυφερή αγάπη λογχομονομαχία
Φωτός και ίσκιου - του κρύου και του θερμού.
Κινείται για να βρει ένα δωμάτιο ανοιχτό
Ν' αγκαλιαστεί με ίσκιους. Και τώρα
Που το φως θρονιάστηκε, λέω
Πια να μην ξανακλείσω τα παράθυρά μου.
Jay Wright
*μτφ: Ρίτα Μπούμη Παπά
-Ο Μαύρος αδερφός, Παγκόσμια Ανθολογία Νέγρικης Ποίησης-
ΜΕΣΑ ΚΙ ΕΞΩ ΑΠ' ΤΟ ΠΑΡΑΘΥΡΟ
Ι
Η ωραία κόρη ξέχασε
ανοιχτά τα παντζούρια ρεμβάζοντας.
Ήρθε η νύχτα και κόλλησε στο τζάμι
το πρόσωπό της. Την κοιτάζει
με τ' άπειρα μάτια των άστρων της.
Η κόρη στρέφοντας το βλέμμα στο παράθυρο
δε βλέπει παρά τον εαυτό της
σ' ένα στιλπνό μαύρο καθρέφτη.
ΙΙ
Στο δρόμο περνά ένας νέος.
Αντικρίζει το φωτεινό παράθυρο
Και σταματά. Όλα διακρίνονται
μες στο δωμάτιο: Το κάδρο στον τοίχο,
τ' αμπαζούρ, το τραπέζι,
το κορίτσι που ακουμπά το πηγούνι
στο χέρι του.
Κοιτάζει προς τον δρόμο.
Να τον είδε;
Γιώργης Μανουσάκης
-Εντευκτήριο, τχ.86-
Η ΠΑΛΙΡΡΟΙΑ
Κι όταν έκλεισε η πόρτα πίσω τους κι έμεινε το παράθυρο ανοιχτό, ένα μαύρο τετράγωνο που όριζε τη μεγάλη νύχτα, ο Γιάννης έχασε το θάρρος του, ένοιωσε τα χέρια του να παγώνουν. Και τον έπιασε ρίγος. Η Λίζη τον αγκάλιασε και τον κοίταξε στα μάτια. "Το αποφασίσαμε", του είπε, "το έχουμε αποφασίσει.". Άγγιξε με το στόμα το στόμα του κι έδωσε πάλι τη λύση.
... ... ...
"Τώρα χαθήκαμε πια. Κι ούτε σε ξέρω ούτε με ξέρεις Γιάννη."
"Θα γνωριστούμε", της είπε.
Αντώνης Βουσβούνης
-Η παλίρροια-
ΑΝΟΙΞΕ ΑΝΟΙΞΕ
Το παράθυρο κλεισμένο, σφαλισμένο, σκοτεινό,
για ποιο λόγο δεν τ' ανοίγεις, πεισματάρα, να σε ιδώ;
Ξεροστάλιασα στ’ αγιάζι, ώρες να σου τραγουδώ,
η καρδιά μου φλόγες βγάζει, μα δε βγαίνεις να σε ιδώ
Άνοιξε, άνοιξε, γιατί δεν αντέχω,
φτάνει πια, φτάνει πια, να με τυραννάς
(άνοιξε, άνοιξε, γιατί δεν αντέχω
φτάνει πια, φτάνει πια, να με τυραννάς...)
Γιάννης Παπαϊωάννου / Χαράλαμπος Βασιλειάδης
(με την Φλέρυ Νταντωνάκη)
Ετικέτες παράθυρα
Πέμπτη, Απριλίου 07, 2011
177 ~ παράθυρα, ii
Salvador Dalí: Muchacha en la ventana
Α, είναι ωραίο αυτό το παράθυρο
έτσι που άνοιξε,
βλέπει τη θάλασσα που αγαπώ
τα πλοία που έρχονται, τα πλοία που θα 'ρθουν
Γιώργος Ξ. Στογιαννίδης
ΝΑ ΔΙΑΣΧΙΖΕΙΣ ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ
Να διασχίζεις το δωμάτιο,
να ξεπερνάς τη δυσκολία της κουρτίνας
και φτάνοντας
να επιμένεις στο παράθυρο –
αν το ανοίξεις
όλα γίνονται εύκολα.
Χρίστος Λάσκαρης
(BROCAL)
Για ορίζοντα - ως τώρα - το παράθυρο του λιμανιού.
Στο βάθος, στα πάνω τζάμια, η θάλασσα. Στα κάτω
τζάμια, η θάλασσα.
Και πάντα ένα καράβι - ακόμα εκεί! - αγκυροβολημένο
στο παράθυρο.
Carmen Conde
-Περίπλους 13/14-
*μτφ: Σαράντης Αντίοχος
Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΤΟΥ ΠΛΗΘΟΥΣ
Δεν πάει πολύς καιρός που καθόμουν πίσω απ' το μεγάλο τοξωτό παράθυρο του καφενείου D στο Λονδίνο, την ώρα που τελείωνε ένα απόγευμα του φθινοπώρου. Ήμουν επί μήνες άρρωστος και τώρα αναρρώνοντας, με την δύναμη που επέστρεψε, βρέθηκα σε μια από τις ευτυχείς εκείνες διαθέσεις, τόσο αντίθετες της ennoui, στιγμές της οξύτερης επιθυμίας, όταν φεύγει η ομίχλη εμπρός από τα μάτια της ψυχής - η αχλύς η πριν επήεν - και εξημμένος ο νους ξεπερνά τόσο την συνηθισμένη του κατάσταση, όσο κι ο ισχυρός συνάμα αδέκαστος λόγος του Λάιμπνιτς, η αχαλίνωτη κι επιπόλαιη φλυαρία του Γοργία. Και μόνη η ανάσα, ήταν αγαλλίαση κι αντλούσα θετική ευχαρίστηση ακόμη κι από νόμιμες πηγές του πόνου. Ένιωθα ένα ήρεμο αλλά και φιλέρευνο ενδιαφέρον για τα πάντα. Μ' ένα πούρο στο στόμα και μιαν εφημερίδα στα γόνατα ευφραινόμουν το περισσότερο απόγευμα, διαβάζοντας τις διαφημίσεις ή παρατηρώντας τις ετερόκλητες συντροφιές στην αίθουσα κι άλλο τε κυττάζοντας μέσα απ' τα καπνισμένα τζάμια την οδό.
Edgar Allan Poe
*μτφ: Γιώργος Μπρουνιάς
-η λέξη, τ.12-
ΑΠΟΨΕ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ
Απόψε τα μεσάνυχτα
αγάπη μου, μισάνοιχτα
άσ' τα παράθυρα σου
Και πρόσμενε τον έρωτα
σε λόγια αφανέρωτα
να 'ρθει στην κάμαρά σου
Σαν οπτασία που περνά
θα 'ρθω μικρό μου σιγανά
στο μαξιλάρι σου
Για να σου πω πως ξενυχτώ
στο παραθύρι τ' ανοιχτό
μόνο για χάρη σου
Ζοζέφ Κορίνθιος
(με τον Φώτη Πολυμέρη και την Τζένη Χαρίτου)
Δεν πάει πολύς καιρός που καθόμουν πίσω απ' το μεγάλο τοξωτό παράθυρο του καφενείου D στο Λονδίνο, την ώρα που τελείωνε ένα απόγευμα του φθινοπώρου. Ήμουν επί μήνες άρρωστος και τώρα αναρρώνοντας, με την δύναμη που επέστρεψε, βρέθηκα σε μια από τις ευτυχείς εκείνες διαθέσεις, τόσο αντίθετες της ennoui, στιγμές της οξύτερης επιθυμίας, όταν φεύγει η ομίχλη εμπρός από τα μάτια της ψυχής - η αχλύς η πριν επήεν - και εξημμένος ο νους ξεπερνά τόσο την συνηθισμένη του κατάσταση, όσο κι ο ισχυρός συνάμα αδέκαστος λόγος του Λάιμπνιτς, η αχαλίνωτη κι επιπόλαιη φλυαρία του Γοργία. Και μόνη η ανάσα, ήταν αγαλλίαση κι αντλούσα θετική ευχαρίστηση ακόμη κι από νόμιμες πηγές του πόνου. Ένιωθα ένα ήρεμο αλλά και φιλέρευνο ενδιαφέρον για τα πάντα. Μ' ένα πούρο στο στόμα και μιαν εφημερίδα στα γόνατα ευφραινόμουν το περισσότερο απόγευμα, διαβάζοντας τις διαφημίσεις ή παρατηρώντας τις ετερόκλητες συντροφιές στην αίθουσα κι άλλο τε κυττάζοντας μέσα απ' τα καπνισμένα τζάμια την οδό.
Edgar Allan Poe
*μτφ: Γιώργος Μπρουνιάς
-η λέξη, τ.12-
ΑΠΟΨΕ ΤΑ ΜΕΣΑΝΥΧΤΑ
Απόψε τα μεσάνυχτα
αγάπη μου, μισάνοιχτα
άσ' τα παράθυρα σου
Και πρόσμενε τον έρωτα
σε λόγια αφανέρωτα
να 'ρθει στην κάμαρά σου
Σαν οπτασία που περνά
θα 'ρθω μικρό μου σιγανά
στο μαξιλάρι σου
Για να σου πω πως ξενυχτώ
στο παραθύρι τ' ανοιχτό
μόνο για χάρη σου
Ζοζέφ Κορίνθιος
(με τον Φώτη Πολυμέρη και την Τζένη Χαρίτου)
Ετικέτες παράθυρα
Δευτέρα, Ιουνίου 26, 2006
32 ~ παράθυρα, i
.
ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ
Στο λυκόφως έλα στο παράθυρο
Ακούμπησε πάνω μου.
Βάλε τα χέρια σου γύρω μου.
Ανάπαυσε το κεφάλι σου.
Κράτησέ με. Σφιχτά.
Χαΐμ Νάχμαν Μπιαλίκ
ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ...
... κλείνομαι μερικές φορές σε μια γωνιά
κι αφήνομαι να κοιτάζω (ή καλύτερα ν' αποκάμνω;)
ένα μισάνοιχτο παράθυρο
που εκτετεμένα με πληγώνει
δίχως να το καταλαβαίνω
Γιώργος Σαραντάρης
(μετ. από τα Γαλλικά του Δημήτρη Καραμβάλη)
ΜΑΤΙΑ
Αργά, πολύ αργά πάνω από τον κάμπο διαδεχόταν η νύχτα την ημέρα, παρατείνοντας εκείνη την αβέβαιη στιγμή ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Στον πάνω όροφο της κατοικίας των αυτοκρατορικών απεσταλμένων, ο Λέων στεκόταν μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο του δώματος και παρακολουθούσε τη μελαγχολική υποχώρηση των χρωμάτων.
Παναγιώτης Αγαπητός
-Ο χάλκινος οφθαλμός-
ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
Να ονειρεύομαι απ' το παράθυρο
να ταξιδεύω
Να μπαίνω μέσα σου να καταστρέφομαι
και να πεθαίνω
...
Τ' όνειρο είναι που μαγεύει
ανοίγω,
ξημερώνει...
Δημήτρης Λάγιος
ΣΤΟ ΛΥΚΟΦΩΣ
Στο λυκόφως έλα στο παράθυρο
Ακούμπησε πάνω μου.
Βάλε τα χέρια σου γύρω μου.
Ανάπαυσε το κεφάλι σου.
Κράτησέ με. Σφιχτά.
Χαΐμ Νάχμαν Μπιαλίκ
ΤΙΣ ΚΥΡΙΑΚΕΣ...
... κλείνομαι μερικές φορές σε μια γωνιά
κι αφήνομαι να κοιτάζω (ή καλύτερα ν' αποκάμνω;)
ένα μισάνοιχτο παράθυρο
που εκτετεμένα με πληγώνει
δίχως να το καταλαβαίνω
Γιώργος Σαραντάρης
(μετ. από τα Γαλλικά του Δημήτρη Καραμβάλη)
ΜΑΤΙΑ
Αργά, πολύ αργά πάνω από τον κάμπο διαδεχόταν η νύχτα την ημέρα, παρατείνοντας εκείνη την αβέβαιη στιγμή ανάμεσα στο φως και το σκοτάδι. Στον πάνω όροφο της κατοικίας των αυτοκρατορικών απεσταλμένων, ο Λέων στεκόταν μπροστά στο ανοιχτό παράθυρο του δώματος και παρακολουθούσε τη μελαγχολική υποχώρηση των χρωμάτων.
Παναγιώτης Αγαπητός
-Ο χάλκινος οφθαλμός-
ΝΑ ΟΝΕΙΡΕΥΟΜΑΙ
Να ονειρεύομαι απ' το παράθυρο
να ταξιδεύω
Να μπαίνω μέσα σου να καταστρέφομαι
και να πεθαίνω
...
Τ' όνειρο είναι που μαγεύει
ανοίγω,
ξημερώνει...
Δημήτρης Λάγιος
Ετικέτες παράθυρα
