παρα-κείμενα
Δευτέρα, Δεκεμβρίου 22, 2008
120 ~ αντίο, ii
Φθείραμε ήδη τις λέξεις στο δρόμο, αγάπη μου
κι ό,τι απέμεινε δεν αρκεί
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Δεν έχουμε τίποτα να δώσουμε πια.
. . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . . .
Το παρελθόν είναι άχρηστο σαν ένα κουρέλι.
Σου το 'πα ήδη: οι λέξεις είναι φθαρμένες
Αντίο
Eugénio de Andrade
-Η Έλξη των Ομωνύμων-
*μτφ: Ρήγας Κούπα
ΦΥΛΛΟ
Δες, είμαι όπως εκείνο το φύλλο
που κρατιέται ακόμα
στο γυμνό κλαρί.
Διώξε με...
Μη λυπάσαι.
Πάνω σου ακτινοβολεί
της ωριμότητας
το πάθος
που σε κρατά
για μένα
με πείσμα παιδικό.
Πες μου Αντίο.
Δεν πειράζει.
Ο θάνατος δεν είναι τίποτα.
Το δύσκολο είναι να σε χάσω.
Umberto Saba
-Terra Amatissima-
*μτφ: Ευριπίδης Κλεόπας
ΑΝ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΑΙΡΟΣ ΝΑ ΦΥΓΩ
Αν είναι ο καιρός να φύγω
ας φύγω καθώς πρέπει.
Αν είναι η μοίρα μου γραμμένη
από τι στ' αλήθεια θα ξεφύγω.
Με παρακάλια και με κλάψες
τίποτε δεν βγαίνει
εκείνος που με ξέρει
απέξω κι από μέσα
στην πλαϊνή γωνιά θα περιμένει.
Αν είναι ο καιρός να φύγω
ας φύγω καθώς πρέπει.
Μιχάλης Πιερής
-Μπιλιέτο, τχ.7/8-
ΟΙΚΕΙΟΤΗΤΑ
Περπατά μαζί μου στην εξώπορτα, η οποία έχει μείνει ανοιχτή όλη αυτή την ώρα. Η πόρτα που αυτό το πρωί άφηνε να μπουν μέσα φως και φρέσκος αέρας και ήχοι από το δρόμο, όλα τα οποία εμείς δεν είχαμε προσέξει. Κοιτάω έξω και, Χριστέ μου, υπάρχει αυτό το λευκό φεγγάρι που κρέμεται στον πρωινό ουρανό. Δεν μπορώ να σκεφτώ πότε έχω δει κάτι πιο αξιοπρόσεκτο. Αλλά φοβάμαι να το σχολιάσω. Πραγματικά. Δεν ξέρω τι μπορεί να συμβεί. Μπορεί ακόμα και να ξεσπάσω σε δάκρυα. Μπορεί να μην καταλάβω ούτε μια λέξη απ' ό,τι πω.
Λέει, Ίσως να ξανάρθεις κάποτε, ίσως όχι. Αυτό θα περάσει, ξέρεις. Σύντομα θα αρχίσεις να νιώθεις άσχημα πάλι. Ίσως να γίνει μια καλή ιστορία, λέει. Αλλά δεν θέλω να το ξέρω αν όντως γίνει έτσι.
Τη χαιρετώ. Δε λέει τίποτα άλλο. Κοιτά τα χέρια της, και μετά τα βάζει στις τσέπες του φορέματός της. Κουνά το κεφάλι της. Μπαίνει μέσα πάλι, και αυτή τη φορά κλείνει την πόρτα.
Φεύγω περπατώντας στο πεζοδρόμιο. Μερικά παιδιά παίζουν με μια μπάλα στο τέρμα του δρόμου. Αλλά δεν είναι τα παιδιά μου, ούτε τα δικά της. Υπάρχουν παντού κάτι φύλλα, ακόμα και στα λούκια του υπονόμου. Σωροί φύλλων οπουδήποτε κοιτάξω. Πέφτουν από τα κλαδιά καθώς περπατώ. Δεν μπορώ να κάνω βήμα χωρίς να βάλω τα παπούτσια μου μες στα φύλλα. Κάποιος πρέπει να φιλοτιμηθεί εδώ. Κάποιος πρέπει να πάρει μια τσουγκράνα και να το φροντίσει.
Raymond Carver
-η λέξη, τ.170-
*μτφ: Νίκος Κούτρας
ΜΗΝ ΤΟ ΠΕΙΣ ΤΟ ΑΝΤΙΟ
Μην το πεις
μην το πεις το αντίο
Άλλο πλοίο για μένα δεν έχει
Και μπορεί να φανεί σαν αστείο
μα σαν φεύγεις εσύ, όλο βρέχει
Μην το πεις
μην το πεις το αντίο
Είναι δύσκολη κι άπονη λέξη
Μοιάζει η νύχτα με μπόρα και κρύο
που η μέρα ποτέ δε θα φέξει
Μη μου πεις
μη μου πεις πως τελειώσαν
όσα δώσαν πνοή στη ζωή μου
Χίλιοι δυο, χίλια δυο με προδώσαν
και φοβάται και τρέμει η ψυχή μου
Χρήστος Νικολόπουλος / Λευτέρης Παπαδόπουλος
(με τον Δημήτρη Μητροπάνο)
Ετικέτες αντίο
Τρίτη, Απριλίου 03, 2007
60 ~ αντίο, i
.
άξιον εστί...
το «αντίο» στα τσίνορα που λίγο λάμπει
και μετά ο για πάντοτε θολός κόσμος
Οδυσσέας Ελύτης
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Συναντηθήκαμε αργά το απόγευμα κάπου προς τον παλιό
σταθμό. Φυσούσε από το πρωί κι η θάλασσα ήταν
έρημη στα καφενεία και στα τραμ της αφετηρίας
Κοιτούσα τα χέρια του που έσφιγγαν ήρεμα, με κρυφή συγ-
κατάθεση, τα δικά μου. Μες στο σακίδιο ήταν όλος
ο κόσμος του - πουλόβερ, βιβλία, γράμματα...
Επρεπε να 'ρχονταν τα πράγματα αλλιώς, μα το θελήσαμε τάχα
Άχρωμο φως, μια Κυριακή φθινοπωριάτικη, καμιά ελπίδα.
Μικρά ταξίδια στις ακτές, όλα χαλάσανε. Θεέ μου,
τόση ερημιά
Έβρεχε στην επιστροφή και ο αυτοκινητόδρομος γέμισε
φωτεινά σήματα, πικρά ολομόναχα φώτα
Nίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Ακόμη και ο πιο ανώδυνος χωρισμός κρύβει θλίψη μέσα του.
Ό,τι είδαμε και ήμασταν χάθηκε,
έπεσε απ' τα μάτια μας κι έσβησε
στοιβάζοντας άλλο ένα φθινόπωρο στα στήθη μας.
Ακόμη και ο πιο ανώδυνος χωρισμός κρύβει θλίψη μέσα του
αλλά όταν οι εραστές πάρουν τον δρόμο τους
η καρδιά φλέγεται χωρίς να λιώνει, ξεριζωμένη αλλά όχι χωρίς ρίζες
πολύ βαριά για να την κρατήσεις.
Ακόμη κι αν μοιραστήκαμε τη σκιά ενός δέντρου στον δρόμο
εκείνες οι ζωές μας πέταξαν σαν σκιές'
ή αν νιώσαμε ευτυχισμένοι κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα
ο ήλιος μας έδυσε μαζί μ' εκείνη την ευτυχία σε θάλασσα σκοτεινή.
Αμίρ Ορ
* μτφ: Χάρης Βλαβιανός
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ
άξιον εστί...
το «αντίο» στα τσίνορα που λίγο λάμπει
και μετά ο για πάντοτε θολός κόσμος
Οδυσσέας Ελύτης
ΑΠΟΧΑΙΡΕΤΙΣΜΟΣ
Συναντηθήκαμε αργά το απόγευμα κάπου προς τον παλιό
σταθμό. Φυσούσε από το πρωί κι η θάλασσα ήταν
έρημη στα καφενεία και στα τραμ της αφετηρίας
Κοιτούσα τα χέρια του που έσφιγγαν ήρεμα, με κρυφή συγ-
κατάθεση, τα δικά μου. Μες στο σακίδιο ήταν όλος
ο κόσμος του - πουλόβερ, βιβλία, γράμματα...
Επρεπε να 'ρχονταν τα πράγματα αλλιώς, μα το θελήσαμε τάχα
Άχρωμο φως, μια Κυριακή φθινοπωριάτικη, καμιά ελπίδα.
Μικρά ταξίδια στις ακτές, όλα χαλάσανε. Θεέ μου,
τόση ερημιά
Έβρεχε στην επιστροφή και ο αυτοκινητόδρομος γέμισε
φωτεινά σήματα, πικρά ολομόναχα φώτα
Nίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
ΠΑΛΙΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ
Ακόμη και ο πιο ανώδυνος χωρισμός κρύβει θλίψη μέσα του.
Ό,τι είδαμε και ήμασταν χάθηκε,
έπεσε απ' τα μάτια μας κι έσβησε
στοιβάζοντας άλλο ένα φθινόπωρο στα στήθη μας.
Ακόμη και ο πιο ανώδυνος χωρισμός κρύβει θλίψη μέσα του
αλλά όταν οι εραστές πάρουν τον δρόμο τους
η καρδιά φλέγεται χωρίς να λιώνει, ξεριζωμένη αλλά όχι χωρίς ρίζες
πολύ βαριά για να την κρατήσεις.
Ακόμη κι αν μοιραστήκαμε τη σκιά ενός δέντρου στον δρόμο
εκείνες οι ζωές μας πέταξαν σαν σκιές'
ή αν νιώσαμε ευτυχισμένοι κοιτάζοντας ένα ηλιοβασίλεμα
ο ήλιος μας έδυσε μαζί μ' εκείνη την ευτυχία σε θάλασσα σκοτεινή.
Αμίρ Ορ
* μτφ: Χάρης Βλαβιανός
Η ΕΠΟΜΕΝΗ ΣΤΙΓΜΗ
Άργησες πολύ σήμερα... Είναι η τελευταία φορά που αργώ, δεν θα χρειαστεί να με περιμένεις ξανά. Τον περίμενε χαζεύοντας τις ειδήσεις στην τηλεόραση. Μόλις τον άκουσε ρύθμισε την ένταση στο μηδέν και σηκώθηκε να τον υποδεχθεί. Το λες συχνά, αλλά σπάνια το καταφέρνεις... Δεν τον κατάλαβε, θα γίνει σαφέστερος. Εννοώ πως απόψε κιόλας θα φύγω και δεν θα ξαναγυρίσω... τελειώσαμε... λυπάμαι, αλλά δεν μπορώ να είμαι άλλο μαζί σου. Θέλεις να φύγεις; Οπισθοχώρησε με τα μάτια ορθάνοιχτα από την έκπληξη.
Όπως ακριβώς το είχε φανταστεί, η έκπληξη ήταν οδυνηρή, σε λίγο τα μάτια της θα σκοτείνιαζαν, μετά θα βούρκωναν και τέλος θα ξεσπούσε σε κλάματα. Η φωνή της θα έσπαζε... γιατί; πώς μπορεί να της το κάνει αυτό; μήπως είναι ένα αστείο; όμως το είχε πάρει απόφαση και δεν σκόπευε να κάνει πίσω. Αν δεν της το είχε ανακοινώσει μέχρι σήμερα ήταν γιατί έψαχνε να βρει την κατάλληλη ευκαιρία για να το διεκπεραιώσει γρήγορα και ανώδυνα, ανώδυνα για τον ίδιο, για εκείνη θα ήταν δύσκολο και οδυνηρό. Τον αγαπούσε πολύ, του είχε αφεθεί να την καθορίζει και να την εξουσιάζει τόσο που να τον κάνει να νιώθει σαν μικρός θεός. Την ώρα που καλούσε το ασανσέρ είχε νιώσει να λιποψυχεί, σίγουρα θα κατέρρεε χωρίς αυτόν, πώς θα προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα; πώς θα τα καταφέρει μόνη της; Oι δισταγμοί βάρυναν για πολύ λίγο μέσα του, δεν θα το ανέβαλε άλλο. Την ώρα που έβαζε το κλειδί στην πόρτα ήταν ήδη έτοιμος να περάσει στην επόμενη στιγμή.
Ώστε θέλεις να φύγεις... Δεν ήθελε να το πιστέψει, αλλά τώρα θα καταλάβει πως δεν έχει καμμία ελπίδα. Nαι, θέλω να φύγω, να διακόψουμε... να χωρίσουμε... πώς το λένε; Είναι οριστική η απόφασή σου; Ανέκκλητη, ας μην το συζητάμε άλλο. Στράφηκε προς την μπαλκονόπορτα, δεν άντεχε να την δει να καταρρέει μπροστά του, ίσως δεν ήταν τόσο αποφασισμένος όσο νόμιζε. Ξέρεις, ίσως δεν.... Τον πρόλαβε. Nαι, ας μην το συζητάμε άλλο... ας πούμε μόνο αντίο... ήταν καλά όσο είμαστε μαζί. Την επόμενη στιγμή, είχε ξαναπάρει τη θέση της στον καναπέ και είχε αποκαταστήσει τον ήχο της τηλεόρασης.
Όπως ακριβώς το είχε φανταστεί, η έκπληξη ήταν οδυνηρή, σε λίγο τα μάτια της θα σκοτείνιαζαν, μετά θα βούρκωναν και τέλος θα ξεσπούσε σε κλάματα. Η φωνή της θα έσπαζε... γιατί; πώς μπορεί να της το κάνει αυτό; μήπως είναι ένα αστείο; όμως το είχε πάρει απόφαση και δεν σκόπευε να κάνει πίσω. Αν δεν της το είχε ανακοινώσει μέχρι σήμερα ήταν γιατί έψαχνε να βρει την κατάλληλη ευκαιρία για να το διεκπεραιώσει γρήγορα και ανώδυνα, ανώδυνα για τον ίδιο, για εκείνη θα ήταν δύσκολο και οδυνηρό. Τον αγαπούσε πολύ, του είχε αφεθεί να την καθορίζει και να την εξουσιάζει τόσο που να τον κάνει να νιώθει σαν μικρός θεός. Την ώρα που καλούσε το ασανσέρ είχε νιώσει να λιποψυχεί, σίγουρα θα κατέρρεε χωρίς αυτόν, πώς θα προσαρμοστεί στα νέα δεδομένα; πώς θα τα καταφέρει μόνη της; Oι δισταγμοί βάρυναν για πολύ λίγο μέσα του, δεν θα το ανέβαλε άλλο. Την ώρα που έβαζε το κλειδί στην πόρτα ήταν ήδη έτοιμος να περάσει στην επόμενη στιγμή.
Ώστε θέλεις να φύγεις... Δεν ήθελε να το πιστέψει, αλλά τώρα θα καταλάβει πως δεν έχει καμμία ελπίδα. Nαι, θέλω να φύγω, να διακόψουμε... να χωρίσουμε... πώς το λένε; Είναι οριστική η απόφασή σου; Ανέκκλητη, ας μην το συζητάμε άλλο. Στράφηκε προς την μπαλκονόπορτα, δεν άντεχε να την δει να καταρρέει μπροστά του, ίσως δεν ήταν τόσο αποφασισμένος όσο νόμιζε. Ξέρεις, ίσως δεν.... Τον πρόλαβε. Nαι, ας μην το συζητάμε άλλο... ας πούμε μόνο αντίο... ήταν καλά όσο είμαστε μαζί. Την επόμενη στιγμή, είχε ξαναπάρει τη θέση της στον καναπέ και είχε αποκαταστήσει τον ήχο της τηλεόρασης.
Ιωάννα Μοάτσου - Στρατηγοπούλου
ΟΤΑΝ ΣΗΜΑΝΕΙ Η ΩΡΑ
Ξέρω πως θα φύγεις μακριά μου
μέσα από την αγκαλιά μου
θα πετάξεις σαν πουλί
Ξέρω πως θα κλάψουμε κι οι δύο
στο πικρότερο αντίο
στο πικρότερο φιλί
Κι όταν σημάνει η ώρα
τότε καρδιά μου χρυσή
τη μεγαλύτερη μπόρα
θα την περάσεις εσύ
Άκης Πάνου
ΟΤΑΝ ΣΗΜΑΝΕΙ Η ΩΡΑ
Ξέρω πως θα φύγεις μακριά μου
μέσα από την αγκαλιά μου
θα πετάξεις σαν πουλί
Ξέρω πως θα κλάψουμε κι οι δύο
στο πικρότερο αντίο
στο πικρότερο φιλί
Κι όταν σημάνει η ώρα
τότε καρδιά μου χρυσή
τη μεγαλύτερη μπόρα
θα την περάσεις εσύ
Άκης Πάνου
Ετικέτες αντίο, Ι.Σ.Μ.-κείμ. 2
