παρα-κείμενα

Τρίτη, Δεκεμβρίου 09, 2008

119 ~ βιβλία, ii



Σε διαβάζω κρυφά τα βράδια
Με τα λεπτά της δάχτυλα
αργά γυρίζει τις σελίδες σου
η λύπη.

Γιάννης Τόλιας


Η ΑΦΙΕΡΩΣΗ

Την αφιέρωση έσκισες - κράτησες το βιβλίο

Και τώρα που θα γέρνης πάνω του
και η θερμή σου ανάσα θα γλυστράει στ' άσπρα φύλλα
Τούτην την ώρα που η ματιά σου αχόρταγα
θα ταξιδεύη στις γραμμές, τους τύπους ή τα σχήματα
Και τώρα που θα σκύβης πάνω του
σα σε κορίτσι που τον ερωτά σου θα προσμένη,

Θα με θυμάσαι; - όχι βέβαια, ριγμένες οι κουρτίνες
θάναι
κι' η νύχτα θ' αφομοιώνη τα σχήματα, θα βουβαίνη
τους ήχους

Αχ, να μπορούσα νάμουνα το βιβλίο αυτό
στο κάθε του ξεφύλλισμα να έτρεμα σα λεύκα
την αφή απ' τ' ακροδάχτυλά σου να γευόμουνα

Μα εγώ δεν ήμουν παρά η λευκή σελίδα της αφιέρωσης
κι' αλλοίμονο, εσκίστηκα μαζί της.

Γενάρης 1949

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
-Συνέχεια ενός επιλόγου, Ποιήματα της παρακμής-
Μανδραγόρας - τ.39


ΕΣΥ, ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΜΟΥ

Διατρέχω τις ανοιχτές σελίδες σου
γλιστρώ ανάμεσα στις λέξεις και τις παραγράφους
προσπαθώντας να μην σκοντάψω πάνω στις φράσεις σου
καθώς περνώ τα κεφάλαια τελικά παραπατώ
πέφτω πάνω σου και διαβάζω μια πρόταση που λέει

"Προσπάθησε ξανά ή ξαναέλα... πότε τελειώνει;"

Λέω ποτέ,
γιατί ποτέ δε θα ξεμείνω από σελίδες

Raul Mendezmonsanto
*μτφ: Ιωάννα Μοάτσου Στρατηγοπούλου


ΜΙΑ ΖΩΗ ΔΥΣΑΝΑΓΝΩΣΤΗ

Το καλοκαίρι κοντεύει να τελειώσει. Η Νανά, κουρασμένη, με εγκατέλειψε. Διαισθάνομαι ότι απλώς βρήκε μια πρόφαση. Αλλά πώς να μην της δώσεις και δίκιο;

Για άλλη μια φορά, σκέφτομαι τη βιβλιοθήκη μου σαν να καταστράφηκε σε μια πυρά χωρίς φλόγες. Όλα αυτά τα βιβλία που υπήρξαν όνειρο, σκέψη και γραφή σε όλες τις γλώσσες και σε καμία, Μια αληθινή ντεσπεράντο.

Σκέφτομαι πως, αν είχα συναντήσει αυτή την ιστορία, τη δική μου, σε κάποιο από τα βιβλία για τα οποία γράφω κριτική, δεν θα ήμουν επιεικής με το συγγραφέα.

Pierre Mertens
-Aνθολογία Βελγικού Γαλλόφωνου Διηγήματος, Το κλειδί των ονείρων-
*μτφ: των φοιτητών του Διαπανεπιστημιακού Διατμηματικού
Προγράμματος Μεταπτυχιακών Σπουδών "Μετάφραση-Μεταφρασεολογία"
του Πανεπιστημίου Αθηνών, με επιμέλεια κειμένων της Μαρίας Παπαδήμα


ΣΤΗ ΣΕΛΙΔΑ ΔΕΚΑΟΚΤΩ

Στην σελίδα δεκαοκτώ
μες στο μπλε βιβλίο
σου το λέω σ' αγαπώ
και το ξέρουν κι άλλοι δυο
μέσα στο σχολείο

Στην σελίδα δεκαοκτώ
σ' έχω ζωγραφίσει
σαν λουλούδι με φτερά
σαν εικόνα του νοτιά
και σαν κυπαρίσσι

Στην σελίδα δεκαοκτώ
βγαίνω στο σεργιάνι
και σαν δώρο σού κρατώ
τ' άστρα και τον ουρανό
κι η γιορτή σου φτάνει
...
Μίμης Πλέσσας / Δημήτρης Ιατρόπουλος
(με τον Δάκη)

Ετικέτες ,

permalink σχoλια: 0 ...

Πέμπτη, Νοεμβρίου 22, 2007

87 ~ βιβλία, i



Στα χαρτιά σκυφτός και στα βιβλία τ' απύθμενα
με σκοινί λιανό κατεβαίνοντας
νύχτες και νύχτες
το λευκό αναζήτησα ως την ύστατη ένταση
του μαύρου

Οδυσσέας Ελύτης
( Γένεσις - Άξιον Εστί)


ΘΑ ΜΠΟΡΟΥΣΑ

Θα μπορούσα ώρες ολόκληρες να ρουφώ
την αναπνοή σου αμίλητος ακούγοντάς σε
να μιλάς σαν ήχος βροχής σε λουλούδι
για θέματα αδιάφορα. Τόσο λίγο καταλαβαίνει
ο ένας τον άλλον, αλλά, ξέρεις, φθάνει
να βλέπω τό χέρι σου να γυρνά
μια σελίδα βιβλίου μισοφωτισμένο απ’ τή λάμπα
...
Ανδρέας Αγγελάκης


ΚΕΝΤΡΙΚΗ ΠΙΝΑΚΙΔΑ

Ένα βιβλίο ποίησης απέραντο και υψηλό,
Βαθύ στους στρόβιλούς του,
Της φωτιάς φήμη, θλίψη του λυγισμένου δάσους,
Θ’ άνοιγε πάνω στη θάλασσα την ήρεμη και βίαιη
Κάτω απ’ τις ρυτίδες του ανέμου, μια αυγή πάντοτε νέα
-ένα βιβλίο ατέλειωτης ποίησης ανοιχτό σ’ όλους τους ορίζοντες
τέτοιος ήταν ο κοινός μας μυστικός θησαυρός, που δεν ομολογήσαμε
βέβαιοι πως θα συγκρατήσουμε από τη μισοειδωμένη σελία
τις λέξεις του πεπρωμένου μας…

Jean-Pierre Vallotton
*μετ: Βικτωρία Θεοδώρου


ΘΕΣΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΑΝΑΓΝΩΣΗ

Την εποχή που ήμουν ερωτευμένος με την Φύλια (δηλαδή εγώ πάντα ήμουν, εκείνη δεν ήταν) στις ώρες των πιο εξαντλητικών μας συνουσιών κρατούσαμε κάποτε κι από ένα βιβλίο. Έτσι καθώς συνουσιαζόμαστε γλυκά και κυματιστά, εκείνη - συνήθως από κάτω - κρατούσε το κεφάλι μου σφικτότατα πάνω στον ώμο της και διάβαζε πλήρως απορροφημένη Νίκο Γαβριήλ Πεντζίκη. Διότι αυτός την ερέθισε. Εγώ πάλι είχα πάνω στο κρεβάτι, δίπλα στο κεφάλι της, συνήθως τις Χίλιες και μία Νύχτες. Κάποια στιγμή όμως αφήναμε τον κυρ-Νίκο και τη Σεχραζάτ να κάνουν τα δικά τους κι εμείς χωνόμαστε με ορμή ο ένας μέσα στο στόμα του άλλου. Αυτό μας ερέθιζε και μας αναστάτωνε, διότι η εικόνα που δίναμε τελικά ήταν δυο σώματα αναγνωστών με ένα κεφάλι.

Γιώργης Γιατρομανωλάκης
-Το Δέντρο , τ.139/140-

ΑΣ ΑΝΤΑΜΩΝΟΥΜΕ

Ας ανταμώνουμε έστω από μακριά
την ίδια μέρα και την ίδια ώρα οι δύο
και ας διαβάζουμε το ίδιο το βιβλίο
με την ψευδαίσθηση πως είμαστε αγκαλιά

(Μα όταν πέσει το σκοτάδι τι θα κάνω ;
Εδώ τα ψέματα δεν φτάνουν να σωθούμε)

Αλέξης Παπαδημητρίου / Σώτια Τσώτου
(με την Δήμητρα Γαλάνη)

Ετικέτες

permalink σχoλια: 0 ...