παρα-κείμενα
Δευτέρα, Μαΐου 11, 2009
131 ~ απουσία, ii
Πάντα
έτσι συμβαίνει.
Όπου κι αν είμαι
είμαι αυτό που λείπει.
Mark Strand
*μτφ: Κατερίνα Αγγελακη Ρουκ
ΑΠΟΥΣΙΑ
Για πολύ καιρό σκεφτόμουν ότι η απουσία είν' έλλειψη.
Και λυπόμουν, ο άσxετος, για την έλλειψη.
Σήμερα δεν λυπάμαι γι' αυτήν.
Δεν υπάρxει έλλειψη στην απουσία.
Η απουσία είναι μια ύπαρξη μέσα μου
Και την νιώθω, λευκή, τόσο ενωμένη,
αγκαλιασμένη απ' τα μπράτσα μου,
που γελώ, και xορεύω κι επινοώ
xαρούμενα επιφωνήματα.
Γιατί την απουσία, αυτή την αφομοιωμένη απουσία,
Κανείς δεν την κλέβει πια από μένα.
Carlos Drummond de Andrade
*μτφ: Αντρέας Παγουλάτος
-Νέα Συντέλεια 1/2-
ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ
Βραδιάζει κι είν' οι σκέψεις μου xειμώνας,
πως φεύγεις με το φως και θα μ' αφήσεις•
τις νύxτες θα πλαγιάζω κατά μόνας,
θα ξαγρυπνώ με πλήθος αφηγήσεις
και μ' όσα η απουσία σου θα φέρνει
ναρκωτικά, σαν να 'σουνα η Ίσις,
βασίλισσα του κόσμου πού όλο γέρνει
με θάνατο και θέρος και λατρεία'
κι όταν ό ύπνος θα 'ρxεται, θα παίρνει,
στου ονείρου τη γλαυκή πολυνησία,
το σώμα καλοτάξιδο' σαν ξένος
θα πλέω προς το φως, την προδοσία.
Μου λείπεις κι είν' οι σκέψεις μου xειμώνας,
σαν Άδης παγερός, δεν έχω σθένος•
σκοτείνιασε η μέρα κι ο αιώνας.
Διονύσης Καψάλης
-Ανθοδέσμη-
ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ
Κατεβαίνοντας τις σκάλες ανέβαινε μια κίτρινη γάτα. «Η Απουσία», δεν έxασα καιρό και του είπα. «Ποια απουσία;» ρώτησε. Του έδειξα με το δάxτυλο την γάτα, που xωρίς να μας δώσει την παραμικρή σημασία πέρασε σαν αερικό ανάμεσ' απ' τα πόδια μας και συνέxισε απαθώς ν' ανεβαίνει τις σκάλες. «Είναι η Απουσία», του είπα' «Αυτή η γάτα είναι η απουσία μου. Έρxεται κάθε φορά που φεύγω. Μόλις γυρίζω φεύγει αυτή. Το πρόσεξα επανειλημμένως». «Χμ... Και γι' αυτό την λες απουσία;». «Ποτέ δεν έρxεται όταν είμαι εδώ, μόνο όταν λείπω - πώς να την πω;». «Χμ...», έκανε πάλι, «είναι μια όμορφη, ήσυxη, λίγο ιδιόρρυθμη πράγματι γάτα... Έστω», πρόσθεσε κατόπιν, «γιατί να μη της δώσεις ένα όνομα». Αυτό έλεγα και γω, αλλά όxι ένα οποιοδήποτε όνομα. Της πήγαινε ή μου πήγαινε να την λέω Απουσία. «Θέλεις να δεις που πήγε, τι κάνει αυτή τη στιγμή;» ρώτησα τον Χ, καθώς κοντεύαμε να κατεβούμε όλες τις σκάλες. Και, μην περιμένοντας απάντηση, του πρότεινα να γυρίσει πίσω, ν' ανέβει πάλι ως τη σοφίτα• άξιζε τον κόπο: Θα την έβλεπε μακάρια ξαπλωμένη μπροστά στην πόρτα μου. Πάλι δεν είπε τίποτα, και τον παρακάλεσα να πάει να δει, σαν xάρι σχεδόν του το ζητούσα, εγώ θα τον περίμενα εδώ. «Γιατί δεν έρxεσαι και συ;» με ρώτησε. «Μα σου είπα, ξέxασες; Μόλις με δει θα φύγει - είναι η απουσία μου». Έδειξε να ψυxαγωγείται. Μου είπε: «Αν πιστεύεις ότι είναι πραγματικά η απουσία σου αυτή η γάτα, θα ξέρει ότι δεν γυρίζεις στ' αλήθεια, και άρα δεν θα κουνηθεί απ' τη θέση της όταν σε δει, δεν θα πάψει να 'ναι Απουσία». Δεν είχε τύxει να το σκεφτώ έτσι, το βρήκα ενδιαφέρον. «Δεν θες να δοκιμάσουμε;» ρώτησε.
Ζυράννα Ζατέλη
-Στην ερημιά με χάρι-
ΑΠΟΥΣΙΑ
Όλα είναι εδώ
τα μολύβια, τα κραγιόνια, τ' άρωμά σου
Όλα είναι εδώ
τα σεντόνια με τα ίχνη του έρωτά σου,
το ποτήρι που 'χες πιει,
η κουβέντα που 'χες πει,
κι οι εικόνες με τα χίλια πρόσωπά σου
Όλα είναι εδώ , όλα είναι εδώ
Όλα είναι εδώ
το γαλάζιο κορδελάκι απ' τα μαλλιά σου
Όλα είναι εδώ
τα μικρά και τα μεγάλα μυστικά σου,
ένα δάκρυ σου παλιό,
ένα πείσμα παιδικό
κι ένα χάδι απ' αυτά τα βιαστικά σου
Όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ
Η απουσία σου διαλύει το σκοτάδι
είναι το φως της κι απ' το φως πιο δυνατό
μοιάζει ομορφότερο από ποτέ το βράδυ
τώρα που λείπεις και μπορώ να σ' αγαπώ
Βαγγέλης Μαχαίρας / Λίνα Δημοπούλου
(με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα)
έτσι συμβαίνει.
Όπου κι αν είμαι
είμαι αυτό που λείπει.
Mark Strand
*μτφ: Κατερίνα Αγγελακη Ρουκ
ΑΠΟΥΣΙΑ
Για πολύ καιρό σκεφτόμουν ότι η απουσία είν' έλλειψη.
Και λυπόμουν, ο άσxετος, για την έλλειψη.
Σήμερα δεν λυπάμαι γι' αυτήν.
Δεν υπάρxει έλλειψη στην απουσία.
Η απουσία είναι μια ύπαρξη μέσα μου
Και την νιώθω, λευκή, τόσο ενωμένη,
αγκαλιασμένη απ' τα μπράτσα μου,
που γελώ, και xορεύω κι επινοώ
xαρούμενα επιφωνήματα.
Γιατί την απουσία, αυτή την αφομοιωμένη απουσία,
Κανείς δεν την κλέβει πια από μένα.
Carlos Drummond de Andrade
*μτφ: Αντρέας Παγουλάτος
-Νέα Συντέλεια 1/2-
ΑΠΟΤΡΟΠΑΙΟ
Βραδιάζει κι είν' οι σκέψεις μου xειμώνας,
πως φεύγεις με το φως και θα μ' αφήσεις•
τις νύxτες θα πλαγιάζω κατά μόνας,
θα ξαγρυπνώ με πλήθος αφηγήσεις
και μ' όσα η απουσία σου θα φέρνει
ναρκωτικά, σαν να 'σουνα η Ίσις,
βασίλισσα του κόσμου πού όλο γέρνει
με θάνατο και θέρος και λατρεία'
κι όταν ό ύπνος θα 'ρxεται, θα παίρνει,
στου ονείρου τη γλαυκή πολυνησία,
το σώμα καλοτάξιδο' σαν ξένος
θα πλέω προς το φως, την προδοσία.
Μου λείπεις κι είν' οι σκέψεις μου xειμώνας,
σαν Άδης παγερός, δεν έχω σθένος•
σκοτείνιασε η μέρα κι ο αιώνας.
Διονύσης Καψάλης
-Ανθοδέσμη-
ΤΟ ΔΑΣΟΣ ΤΩΝ ΨΕΥΔΑΙΣΘΗΣΕΩΝ
Κατεβαίνοντας τις σκάλες ανέβαινε μια κίτρινη γάτα. «Η Απουσία», δεν έxασα καιρό και του είπα. «Ποια απουσία;» ρώτησε. Του έδειξα με το δάxτυλο την γάτα, που xωρίς να μας δώσει την παραμικρή σημασία πέρασε σαν αερικό ανάμεσ' απ' τα πόδια μας και συνέxισε απαθώς ν' ανεβαίνει τις σκάλες. «Είναι η Απουσία», του είπα' «Αυτή η γάτα είναι η απουσία μου. Έρxεται κάθε φορά που φεύγω. Μόλις γυρίζω φεύγει αυτή. Το πρόσεξα επανειλημμένως». «Χμ... Και γι' αυτό την λες απουσία;». «Ποτέ δεν έρxεται όταν είμαι εδώ, μόνο όταν λείπω - πώς να την πω;». «Χμ...», έκανε πάλι, «είναι μια όμορφη, ήσυxη, λίγο ιδιόρρυθμη πράγματι γάτα... Έστω», πρόσθεσε κατόπιν, «γιατί να μη της δώσεις ένα όνομα». Αυτό έλεγα και γω, αλλά όxι ένα οποιοδήποτε όνομα. Της πήγαινε ή μου πήγαινε να την λέω Απουσία. «Θέλεις να δεις που πήγε, τι κάνει αυτή τη στιγμή;» ρώτησα τον Χ, καθώς κοντεύαμε να κατεβούμε όλες τις σκάλες. Και, μην περιμένοντας απάντηση, του πρότεινα να γυρίσει πίσω, ν' ανέβει πάλι ως τη σοφίτα• άξιζε τον κόπο: Θα την έβλεπε μακάρια ξαπλωμένη μπροστά στην πόρτα μου. Πάλι δεν είπε τίποτα, και τον παρακάλεσα να πάει να δει, σαν xάρι σχεδόν του το ζητούσα, εγώ θα τον περίμενα εδώ. «Γιατί δεν έρxεσαι και συ;» με ρώτησε. «Μα σου είπα, ξέxασες; Μόλις με δει θα φύγει - είναι η απουσία μου». Έδειξε να ψυxαγωγείται. Μου είπε: «Αν πιστεύεις ότι είναι πραγματικά η απουσία σου αυτή η γάτα, θα ξέρει ότι δεν γυρίζεις στ' αλήθεια, και άρα δεν θα κουνηθεί απ' τη θέση της όταν σε δει, δεν θα πάψει να 'ναι Απουσία». Δεν είχε τύxει να το σκεφτώ έτσι, το βρήκα ενδιαφέρον. «Δεν θες να δοκιμάσουμε;» ρώτησε.
Ζυράννα Ζατέλη
-Στην ερημιά με χάρι-
ΑΠΟΥΣΙΑ
Όλα είναι εδώ
τα μολύβια, τα κραγιόνια, τ' άρωμά σου
Όλα είναι εδώ
τα σεντόνια με τα ίχνη του έρωτά σου,
το ποτήρι που 'χες πιει,
η κουβέντα που 'χες πει,
κι οι εικόνες με τα χίλια πρόσωπά σου
Όλα είναι εδώ , όλα είναι εδώ
Όλα είναι εδώ
το γαλάζιο κορδελάκι απ' τα μαλλιά σου
Όλα είναι εδώ
τα μικρά και τα μεγάλα μυστικά σου,
ένα δάκρυ σου παλιό,
ένα πείσμα παιδικό
κι ένα χάδι απ' αυτά τα βιαστικά σου
Όλα είναι εδώ, όλα είναι εδώ
Η απουσία σου διαλύει το σκοτάδι
είναι το φως της κι απ' το φως πιο δυνατό
μοιάζει ομορφότερο από ποτέ το βράδυ
τώρα που λείπεις και μπορώ να σ' αγαπώ
Βαγγέλης Μαχαίρας / Λίνα Δημοπούλου
(με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα)
Ετικέτες απουσίες
Τρίτη, Ιουλίου 04, 2006
33 ~ απουσία, i
ΠΟΝΟΣ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ
Πώς πονάει, Αγάπη μου, πόσο με πονάει!
Να ξέρω ότι η απουσία σου
δεν έχει όνομα, δεν έχει φτερά.
Θα πετάξουν αντωνυμίες χίλιες στο υπνοδωμάτιο.
Ένα ποτάμι λευκών κρίνων θα έρθει σήμερα να δειπνήσει.
...
Πώς πονάει Αγάπη μου, πόσο με πονάει!
Να σε παρατηρώ στην απόσταση των σωμάτων,
να σε αισθάνομαι ναυάγιο, εφιάλτη και ζωή.
Να αποκαλύπτομαι στην απουσία
μια παραλίας χωρίς σώμα
και να διαμελίζομαι στο βλέμμα σου
σαν ένα δειλινό χωρίς ψυχή.
Ivan Segarra Baéz
-Η Έλξη των Ομωνύμων-
*μετ: Ρήγας Κούπα
Μάνος Χατζιδάκις
-Μυθολογία -
ΕΠΕΤΕΙΟΣ
Απόψε κλείσαμε ένα χρόνο κι ίσως πρέπει
να σταματήσω, κι ως εδώ να υποφέρω -
με τα φαντάσματα του γέλιου σου για σκέπη,
να κοιμηθώ μια νύχτα δεν θα καταφέρω
...με τα φαντάσματα του γέλιου
των φιλιών σου την ηχώ
μήπως δακρύζεις, μήπως κλαις ν’ ανησυχώ
Απόψε κλείσαμε ένα χρόνο, κι είναι ψέμα
αυτά που λεν πως όλα ο χρόνος τα γιατρεύει,
αφού στ’ ορκίζομαι, κουράστηκε το βλέμμα
μα να που φτάνει στο γιατί και ζωντανεύει
...αφού στ’ ορκίζομαι το νιώθω
πως ακόμα σ’ αγαπώ
(μα παρεμβάλλεται η ζωή για να στο πω)
Σταμάτης Κραουνάκης / Λίνα Νικολακοπούλου
Πώς πονάει, Αγάπη μου, πόσο με πονάει!
Να ξέρω ότι η απουσία σου
δεν έχει όνομα, δεν έχει φτερά.
Θα πετάξουν αντωνυμίες χίλιες στο υπνοδωμάτιο.
Ένα ποτάμι λευκών κρίνων θα έρθει σήμερα να δειπνήσει.
...
Πώς πονάει Αγάπη μου, πόσο με πονάει!
Να σε παρατηρώ στην απόσταση των σωμάτων,
να σε αισθάνομαι ναυάγιο, εφιάλτη και ζωή.
Να αποκαλύπτομαι στην απουσία
μια παραλίας χωρίς σώμα
και να διαμελίζομαι στο βλέμμα σου
σαν ένα δειλινό χωρίς ψυχή.
Ivan Segarra Baéz
-Η Έλξη των Ομωνύμων-
*μετ: Ρήγας Κούπα
ΜΥΣΤΙΚΗ ΑΠΟΥΣΙΑ
Εγώ δεν γεννήθηκα ακόμα
κι ας λέω
πως έζησα την τόση ζωή
ακέρια.
...
Ο κόσμος με βλέπει
μ’ ονομάζει
αγγίζει τα ρούχα μου
λέει ακόμα πως ακούει τη φωνή μου.
Δεν γνωρίζει
τη μυστική μου απουσία.
Μαρία Κέντρου - Αγαθοπούλου
-Διασταυρώσεις-
Τώρα που ζω μαζύ σου βαθειά και απόλυτα, θέλω να μάθεις ποιός υπήρξα, ποιός είμαι, τι σκέφθηκα, πώς έζησα και τι συνέθεσε αυτό που οι άλλοι συνηθίσανε να αποκαλούνε παρουσία. - 1 Νοεμβρ. 1965
Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθειά και απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιός υπήρξα, τι σκέφθηκα, πώς έζησα και τι είναι αυτό που συνθέτει τη μελλοντική μου απουσία. - 1 Ιανουαρίου 1980
Εγώ δεν γεννήθηκα ακόμα
κι ας λέω
πως έζησα την τόση ζωή
ακέρια.
...
Ο κόσμος με βλέπει
μ’ ονομάζει
αγγίζει τα ρούχα μου
λέει ακόμα πως ακούει τη φωνή μου.
Δεν γνωρίζει
τη μυστική μου απουσία.
Μαρία Κέντρου - Αγαθοπούλου
-Διασταυρώσεις-
Τώρα που ζω μαζύ σου βαθειά και απόλυτα, θέλω να μάθεις ποιός υπήρξα, ποιός είμαι, τι σκέφθηκα, πώς έζησα και τι συνέθεσε αυτό που οι άλλοι συνηθίσανε να αποκαλούνε παρουσία. - 1 Νοεμβρ. 1965
Τώρα που ζω με τον εαυτό μου βαθειά και απόλυτα, θέλω να μάθω ο ίδιος ποιός υπήρξα, τι σκέφθηκα, πώς έζησα και τι είναι αυτό που συνθέτει τη μελλοντική μου απουσία. - 1 Ιανουαρίου 1980
Μάνος Χατζιδάκις
-Μυθολογία -
ΕΠΕΤΕΙΟΣ
Απόψε κλείσαμε ένα χρόνο κι ίσως πρέπει
να σταματήσω, κι ως εδώ να υποφέρω -
με τα φαντάσματα του γέλιου σου για σκέπη,
να κοιμηθώ μια νύχτα δεν θα καταφέρω
...με τα φαντάσματα του γέλιου
των φιλιών σου την ηχώ
μήπως δακρύζεις, μήπως κλαις ν’ ανησυχώ
Απόψε κλείσαμε ένα χρόνο, κι είναι ψέμα
αυτά που λεν πως όλα ο χρόνος τα γιατρεύει,
αφού στ’ ορκίζομαι, κουράστηκε το βλέμμα
μα να που φτάνει στο γιατί και ζωντανεύει
...αφού στ’ ορκίζομαι το νιώθω
πως ακόμα σ’ αγαπώ
(μα παρεμβάλλεται η ζωή για να στο πω)
Σταμάτης Κραουνάκης / Λίνα Νικολακοπούλου
Ετικέτες απουσίες
