παρα-κείμενα

Σε δυο κλαδιά του ίδιου δέντρου καρποί δεμένοι
και με κοιτάς και σε κοιτάω στα μάτια
και πάμε οι δυο και πάμε αργά χειροπιασμένοι
μα τέλειωσαν, θαρρείς, τα μονοπάτια.

Διαλεχτή Ζευγώλη-Γλέζου


[ΕΠΕΙΔΗ Ο,ΤΙ ΠΕΡΑΣΕ]

Επειδή ό,τι πέρασε
δεν πέρασε λάθος
κι επειδή ο χρόνος σου
είναι χρόνος μου
και τα χέρια σου
προέκταση του δικού μου
χεριού

δώσε ξανά
τις ακανόνιστες παύσεις
αναπνέοντας
και γράψε με το χέρι μου
αυτούς τους στίχους

διαρκείς
και διαρκώ
και η κοινή μας διάρκεια
είναι η ωραία γη
που πάνω ακουμπά η σκιά μας

με περιέχεις
και σε περιέχω

κοίλος καθρέφτης
και είδωλο κυρτό
νύχια πάνω στο σώμα της ζωής μας
μονόκερος μοναχικός
στη νοητή ευθεία της καρδιάς
κατάγεσαι απ' τ' αριστερό πλευρό μου
κατάγομαι απ' το χρώμα των ματιών σου

είσαι η ριπή του χρόνου
κι είμαι αυτός που τη μιμείται
είσαι η κραυγή η σκοτεινή
κι είμαι ο αριθμός που διαιρείται

δεκαεννιά χρόνια δε σε γνώρισα ακόμα
δεκαεννιά χρόνια και δε μ' έχεις συνηθίσει
... ... ...

Γιάννης Ευσταθιάδης
-Ποιήματα 1975-1998-


ΧΡΥΣΗ ΕΠΕΤΕΙΟΣ

Σε κάποιο καιρό πρέπει να ήταν ανόμοιοι,
σαν το νερό και τη φωτιά πρέπει να διέφεραν έντονα
και πρέπει να τους άρπαξαν τότε και να τους παρέδωσαν
στη λαγνεία, στην επίθεση κατά της ανομοιότητας.
Σφιχταγκαλιασμένοι ιδιοποιήθηκαν και αποστερήθηκαν ο ένας τον άλλο
για τόσο καιρό
ώστε όλ' αυτό που απόμεινε στα χέρια τους ήταν αέρας
διάφανος όταν οι κεραυνοί κάνουν φτερά.

Μια μέρα η απάντηση έφτασε πριν το ερώτημα.
Μια νύχτα μάντεψαν το βλέμμα ο ένας στα μάτια του άλλου,
από τη φύση της σιωπής, μες στο σκοτάδι.

Το γένος ξεθωριάζει, τα μυστήρια παρακμάζουν,
οι διαφορές ανταμώνουν στην ομοιότητα
όπως όλα τα χρώματα στο άσπρο.

Ποιο απ' αυτά είναι διπλό εκεί πέρα και ποιο εδώ πέρα λείπει;
Ποιο απ' αυτά γελάει με δυο χαμόγελα;
Ποιανού η φωνή ακούγεται για δίφωνη;
Ποιος γνέφει συναινώντας για δυο κεφάλια;
Ποιανού η χειρονομία υψώνει το κουταλάκι στα χείλη;
Ποιος εδώ έγδαρε ποιον;
Ποιο ζει ακόμα εδώ και ποιο έχει πεθάνει
στις γραμμές μπλεγμένο ποιας παλάμης;

Λίγο λίγο το να ατενίζεις επίμονα καταλήγει σε δίδυμα.
Η οικειότητα είναι η καλύτερη απ' τις μανάδες —
να μην ξεχωρίζει κανένα απ' τα μικρά αγγελούδια,
μόλις να θυμάται ποιο είναι ποιο.

Στη χρυσή επέτειο του γάμου τους, αυτήν την επίσημη μέρα,
ένα περιστέρι που το βλέπουν να είναι το ίδιο στάθηκε στο παράθυρο.

Wisława Szymborska
*μτφ: Βασίλης Καραβίτης
-Μια ποιητική διαδρομή-


ΤΟ ΒΓΕΝΑΚΙ

Έτσι ξαφνικά — και την ώρα που δεν το προσμένανε πια πες το θάμα — ανακαλύψανε πως πάντα είναι καιρός για την απολύτρωση που υπάρχει μέσα στο να δοθεί κανένας ολάκερος. Και σα νιώσανε την αγάπη να τους κρουτταλεί την καρδιά, καταλάβανε πως μέσα στον άνθρωπο τον ώριμο υπάρχει πάντα το παιδί. Κάθεται και περιμένει την ώρα του, να το ξυπνήσουν, να το χαϊδέψουν και να το τραγουδήσουν. Το Βγενάκι δεν έβρισκε πια αστείο τ' όνομά της στο στόμα τ' αντρός της. Ένα περιβόλι γεμάτο λουλούδια και πουλιά, γεμάτο τρεχούμενα νερά, άνοιξε μπροστά τους. Μπήκανε μέσα κρατημένοι χέρι - χέρι οι δυο μεσόκοποι και ξαναγενήκανε παιδιά.

— Γεράσαμε πια, βρε Βγενάκι, της είπε μια μέρα κείνος στ' αστεία στα σοβαρά. Γεράσαμε και γνώση δε βάλαμε, μόνο μωρουδίζουμε ακόμα.
Και γέλασε με τ' ανοιχτό του γέλιο καί της έσφιξε τα χέρια.
— Χαχ - χαχ - χα !

Το Βγενάκι τόνε κοίταξε με τα παιδιάτικα μάτια της, χάιδεψε το χέρι του με τα κοντόφαρδα δάχτυλα κ' είπε:
— Δε γεράσαμε, Πελοπίδα, κ' έννοια σου. Μόνο μαζεύαμε τόσα χρόνια αγάπη, να 'χουμε ως που να γύρουμε, και να μη μας λείψει...

Στρατής Μυριβήλης
-Το πράσινο βιβλίο-


ΣΤΑΓΟΝΕΣ ΣΤΟ ΓΙΑΛΟ

Κάποτε θα γνωριστούμε τυχαία σε κάποιο σπίτι φιλικό
Θα συστηθούμε, βαθιά θα κοιταχτούμε
και θα 'μαστε κι οι δυο σταγόνες στο γιαλό

Κάποτε θα 'ρθουν καλοκαίρια, κι ύστερα το φθινόπωρο
Θ' αγαπηθούμε με τις καρδιές στα χέρια
και θα 'μαστε κι οι δυο σταγόνες στο γιαλό

Κάποτε θα μου δίνεις ένα βλέμμα, κάποτε θα σου τραγουδώ
Θα 'σαι το σώμα το αίμα θα ‘μαι 'γώ
και θα 'μαστε κι οι δυο σταγόνες στο γιαλό

Κι ύστερα τα χρόνια θα γεράσουν, κι ύστερα θα φύγουμε κι οι δυο
Θα ξεχαστούμε αιώνες θα περάσουν
και θα 'μαστε κι οι δυο σταγόνες στο γιαλό

Αλκίνοος Ιωαννίδης
- με τους Σωκράτη Μάλαμα, Χαρούλα Αλεξίου, Αλκίνοο Ιωαννίδη

έχω αντοχή
φτάνει να πεις "μαζί"

Κοραλία Θεοτοκά


...Μην είσαι ανόητος' σ' αγαπώ.
*
Μην είσαι ανόητη.

Είμαστε φίλοι;
*
Όπως ο Μπόγκι και η Μπακώλ, όπως η Ζέλντα κι ο Φιτζέραλντ, όπως ο Χάμμετ κι η Χέλμαν, όπως ο Πρόξενος και η Υβόν, όπως ο Κέιβ και η Λέιν, όπως ο Γκυ και η Αλίς' άναψέ μου ένα Gitanes.

Μη μου αγοράσεις ποτέ πλυντήριο' βάλε ν' ακούσουμε το Adagiο του Albinoni' πες μου ρήματα.

Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης
-La vie est belle, et facile-


ΣΟΝΕΤΟ 23

Έτσι ήτανε κι έτσι είναι κι έτσι θε να 'ναι ωσότου,
γλυκιά μου αγάπη κι άγρια, λατρεμένη Ματίλντε,
μας κουδουνίσει ο χρόνος το στερνό άνθος της μέρας.

Χωρίς τους δυο μας, δίχως φως πια δε θα υπάρχουμε:
τότε πέρα απ' το χώμα κι απ' τον ίσκιο
ζωντανό θα 'ναι πάντα το φέγγος του έρωτά μας.

Pablo Neruda
-Cien Sonetos de Amor-
*μτφ: Ηλίας Ματθαίου


ΤΟ ΠΑΡΙΣΙ ΔΕΝ ΤΕΛΕΙΩΝΕΙ ΠΟΤΕ

Όταν ξαναείδα τη γυναίκα μου να στέκει πλάι στις γραμμές καθώς το τραίνο έμπαινε στο σταθμό ανάμεσα στις στοίβες των κορμών, ευχόμουν να είχα πεθάνει παρά να ερωτευτώ οποιαδήποτε άλλη γυναίκα εκτός από εκείνη. Χαμογελούσε με τον ήλιο πάνω στο αξιολάτρευτο, μαυρισμένο από το σκι πρόσωπό της, με την όμορφη κορμοστασιά της, τα κοκκινόξανθα μαλλιά της, που είχαν μακρύνει παράξενα και όμορφα όλο το χειμώνα και γυάλιζαν τώρα στην ήλιο, και τον κύριο Μπάμπι όρθιο δίπλα της, ξανθό και στρουμπουλό, μ' εκείνα τα ροδοκόκκινα χειμωνιάτικα μαγουλάκια που είχαν όλα τα καλά αγόρια του Φόραρλμπεργκ.

"Αχ, Τέιτι," είπε καθώς την κρατούσα στην αγκαλιά μου, "γύρισες επιτέλους, μετά από ένα τόσο καλό και πετυχημένο ταξίδι! Σ' αγαπώ, και να ξέρεις ότι μας έλειψες πάρα πολύ".

Την αγαπούσα κι εγώ όσο καμιά άλλη, κι όταν μείναμε οι δυο μας περάσαμε υπέροχες, μαγικές στιγμές. Δούλευα καλά, κάναμε σπουδαία ταξίδια και σκεφτόμουν ότι είχαμε ξαναγίνει πάλι άτρωτοι, ώσπου, αργά την άνοιξη, αφήσαμε τα βουνά και ξαναγυρίσαμε στο Παρίσι... ... ...

Ernest Hemingway
-Μια κινητή γιορτή-
μτφ: Σταύρος Παπασταύρου


ΑΓΑΠΙΟΜΑΣΤΕ ΚΑΙ ΠΑΛΙ ΑΠ' ΤΗΝ ΑΡΧΗ

Σαν κι εμάς ενωμένο ζευγάρι
δεν βρισκόταν στον κόσμο πιστό
Όλοι οι φίλοι μάς είχαν καμάρι
οι εχθροί μάς ζηλεύαν γι αυτό

Τώρα όμως το παν έχει αλλάξει
και μαλώνουμε κάθε στιγμή
Είν' η αγάπη πουλί σαν πετάξει
μην γυρεύεις ποιος είν' η αφορμή

Ας ξαναπάρουμε λοιπόν μ' αδιαφορία
καθείς τον δρόμο του - σαν ξένοι χωριστά
Ψυχρά και κρύα, χωρίς πικρία
χωρίς παράπονα και λόγια περιττά

Κι αν μετανιώσουμε κι αν αναζητηθούμε,
αν καταλάβουμε οι δυο μες τη ψυχή,
αν δεν μπορούμε να ξεχαστούμε,
τότε αγαπιόμαστε και πάλι απ’ την αρχή

Αττίκ

Ως πιο σημείο όμως ένα ζευγάρι μπορούσε να 'ναι μαζί χωρίς η επίδραση του ενός πάνω στον άλλο να μην γίνεται καταστροφική; Σκεφτόταν. Με την παλιά του αγάπη είχαν φτάσει σε τέτοιο επίπεδο ταύτισης, που ήταν σχεδόν ανίκανοι να βοηθήσουν ο ένας τον άλλον. Γιατί δεν βλέπαν πια. Είχαν φτάσει στο σημείο, απ' το μεγάλο κόλλημα, να μη μπορούν να δουν (τουλάχιστον Αυτός) τι τους παραμόνευε κι από τι πραγματικά κινδύνευαν. Όχι τόσο Εκείνη, που ό,τι τον αφορούσε, τό 'βλεπε αντικειμενικά και άπειρες ήταν οι φορές που στάθηκε σωτήρια η επέμβασή της, όσο Αυτός που την έβλεπε σαν προέκταση, συμπλήρωμα δικό του κι ήταν ανήμπορος να της συμπαρασταθεί.

Βασίλης Βασιλικός


POST LOVE

Αν είμαστε έτσι καλά μ' αυτή την αγάπη
- που πότε σωπαίνει και πότε μιλά -,
μπορούμε να μπούμε σε πλοία και τραίνα
να δούμε πολλά ή κανένα

Να δούμε πολλά ή κανένα...

Αν είμαστε έτσι γεροί και νιώθουμε ωραία,
που είπαμε όχι σε τόσα "μπορεί",
υπάρχει ένας χρόνος στ' αλήθεια μεγάλος
να ζεί για τον ένα ο άλλος

Να ζεί για τον ένα ο άλλος...

Αν είμαστε έτσι ζεστά και κάνουμε αστεία
στη μέση του δρόμου, στον κόσμο μπροστά,
δεν ξέρω τι άλλο μπορούσα να ελπίζω
θα χάσω είχα πει μα κερδίζω

Θα χάσω είχα πει μα κερδίζω...

Νίκος Αντύπας / Λίνα Νικολακοπούλου