παρα-κείμενα
Τετάρτη, Ιουλίου 21, 2010
160 ~ χρόνος, vi
Και ο ακάματος ο Χρόνος πορεύεται
μεστός στο αέναο ρεύμα του,
αυτός γεννώντας τον εαυτό του.
Ευριπίδης
*μτφ: Κωνσταντίνος Τσάτσος
ΕΡΩΤΙΚΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Από το χρόνο που ρέει άπιαστος
αδράξαμε ένα ψιχουλό του
και το κρατήσαμε ανάμεσα
στα δυο μας σώματα.
Με βόγγους και μ' ιδρώτα
το πλάσαμε, ώσπου έγινε ζεστό
σπαρταριστό σαν το νιοφτέρουγο πουλί
ανθισμένο σαν ένα κόκκινο
ευωδιαστό τριαντάφυλλο.
Γιώργης Μανουσάκης
-η λέξη, τ.164/165-
ΣΠΟΥΔΗ ΑΡΙΘΜΟΣ 18, ΟΠΩς ΣΕ ΦΑ ΕΛΑΣΣΟΝΑ
Η πέτρα με την κηλίδα της που άφησε η λειχήνα
καταπίνει σιωπηλά ένα δισεκατομμύριο χρόνια
στο σωρό με τα σχέδια για ποιήματα...
Νύχτα Σεπτεμβρίου. Ο τόπος βυθίζεται στην Κασσιόπεια
με λεύκες που κροταλίζουν στον άνεμο του μεσονυχτίου.
Μόνο με τον χρόνο του φωτός μπορεί να μετρηθεί ο χρόνος, με
τον χρόνο του φωτός της ζωής, με τον χρόνο των επινοήσεών μου
τον ισόβιο χρόνο μου. Σηκώνομαι καί βγαίνω
στην χωρίς άρωμα, ξάστερη νύχτα. Το σώμα μου πίνει χρόνο,
στάζει χρόνο: στο μήκος εντελώς, στο ύψος εντελώς, στο βάθος εντελώς.
Πρόδωσα τη μορφή που είχαν οι άλλοι για μένα —
Τους πλησίασε γι' αυτό ο θάνατος περισσότερο;
Tobias Berggren
*μτφ: Βασίλης Παπαγεωργίου
-Σύγχρονοι Σουηδοί Ποιητές-
ΤΟ ΑΝΕΠΑΙΣΘΗΤΟ ΚΥΛΙΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Το ανεπαίσθητο κύλισμα του χρόνου, το ανεπαίσθητο χάσιμο του χρόνου, αποτελεί το κυριότερο ίσως κριτήριο της αγάπης και του ενδιαφέροντος που νιώθουμε για ένα πρόσωπο, όταν είμαστε ή δεν είμαστε μαζί του.
Όταν βρισκόμαστε μαζί του και το πέρασμα της ώρας μακριά από τις δικές μας ασχολίες δεν μας φέρνει άγχος, αλλά αντίθετα μας ευχαριστεί και δεν μας νοιάζει αν φεύγει ή δεν φεύγει ο χρόνος, αν μένουν ή δεν μένουν οι δουλειές μας πίσω, αν καταπατούνται ή όχι οι διάφορες προθεσμίες, που τώρα θαρρείς έχουν όλες παραμερίσει και μας δείχνουν ότι μπορούν μια χαρά να αναβληθούν ή και να μη γίνουν — δεν χάλασε ο κόσμος, βρε αδελφέ! — όλα αυτά είναι ισχυρές ενδείξεις, αποδείξεις μάλλον, της μεγάλης καταλληλότητας του προσώπου αυτού για μας. Καταλληλότητας όχι μονάχα ερωτικής - δεν λέγω - αλλά καταλληλότητας του όλου προσώπου.
Και μπορείς τότε να αναστείλεις τις δουλειές σου και τις συναναστροφές σου και τις συνέπειές σου και τις προβολές σου και τις δόξες σου, όχι για μέρες ή για μήνες μονάχα μα και για χρόνια ολόκληρα.
Γιώργος Ιωάννου
-Καταπακτή-
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΕΙΝΑΙ ΚΡΙΜΑ
Ένα ρολόι ο κόσμος και τρέχει
τη μυρωδιά του καφέ ποιος προσέχει;
Ποιος ονειρεύεται, ποιος προλαβαίνει,
τα μυστικά της ζωής να μαθαίνει;
Δεν είν' ο χρόνος χρήμα
και μην τ' ακούς αυτά
o χρόνος είναι κρίμα
κι ας έχεις και λεφτά
Νίκος Πορτοκάλογλου / Αφροδίτη Μάνου
Ετικέτες χρόνος
Παρασκευή, Ιανουαρίου 16, 2009
122 ~ χρόνος, v
Δεν ξέρω πού να σταματήσω. Κι ούτ' έχω χρόνο διαθέσιμο
Αντώνης Φωστιέρης
Σαν τις γραμμές στο χέρι μου
είναι ο χρόνος
σ' αυτήν τη χωροδιάταξη παλάμης
που την κοιτούσα εχθές
μαντεύοντας τη διάρκεια από το μήκος
ξεχνώντας πως μόνο στη ροή της μιας στιγμής
αρχίζει και τελειώνει η ζωή μας
. . .
Γιώργος Βέλτσος
-Ποίηση, τ.30-
ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΛΑΪ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
ΙΙ
Ο χρόνος δεν είναι αυτός του ρολογιού
Ο χρόνος είναι άνισος και γεμάτος ενέργεια
σκορπίζεται γύρω απ' τους
ανθρώπους, τον ψάχνουμε ψηλαφιστά με κτύπους και τροχούς όπως
ψηλαφιστά ψάχνουμε το φως και τη μέρα με πόρτες και παράθυρα και δάχτυλα, σπαταλάμε όμως τον χρόνο
στην αλχημεία της συγκράτησης
Στην αλχημεία της επιστροφής ερημώνουμε τον κόσμο.
Γιατί τα πάντα είναι κίνηση και η κίνηση αλλαγή
και ούτε τα χελιδόνια, τα ηλεκτρόνια ούτε το ζωντανό χορτάρι
ούτε οι ρημαγμένες κοινωνίες ούτε η
κηλίδα από υγρασία
που μοιάζει με το κεφάλι της μέδουσας στον τοίχο του εξοχικού
ούτε τα άστρα που εκρήγνυνται ούτε εσύ
είναι πραγματικότητα
έξω από το δίχτυ των σχέσεων που αιωρείται
Αντώνης Φωστιέρης
Σαν τις γραμμές στο χέρι μου
είναι ο χρόνος
σ' αυτήν τη χωροδιάταξη παλάμης
που την κοιτούσα εχθές
μαντεύοντας τη διάρκεια από το μήκος
ξεχνώντας πως μόνο στη ροή της μιας στιγμής
αρχίζει και τελειώνει η ζωή μας
. . .
Γιώργος Βέλτσος
-Ποίηση, τ.30-
ΠΟΙΗΜΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΧΡΟΝΟ ΠΛΑΪ ΣΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
ΙΙ
Ο χρόνος δεν είναι αυτός του ρολογιού
Ο χρόνος είναι άνισος και γεμάτος ενέργεια
σκορπίζεται γύρω απ' τους
ανθρώπους, τον ψάχνουμε ψηλαφιστά με κτύπους και τροχούς όπως
ψηλαφιστά ψάχνουμε το φως και τη μέρα με πόρτες και παράθυρα και δάχτυλα, σπαταλάμε όμως τον χρόνο
στην αλχημεία της συγκράτησης
Στην αλχημεία της επιστροφής ερημώνουμε τον κόσμο.
Γιατί τα πάντα είναι κίνηση και η κίνηση αλλαγή
και ούτε τα χελιδόνια, τα ηλεκτρόνια ούτε το ζωντανό χορτάρι
ούτε οι ρημαγμένες κοινωνίες ούτε η
κηλίδα από υγρασία
που μοιάζει με το κεφάλι της μέδουσας στον τοίχο του εξοχικού
ούτε τα άστρα που εκρήγνυνται ούτε εσύ
είναι πραγματικότητα
έξω από το δίχτυ των σχέσεων που αιωρείται
. . . . . . . .
και τα δίχτυα των σχέσεων
δεν μπορούν να κάνουν τίποτε
με τους κτύπους του ρολογιού που μοιάζουν με λέπια
και σκορπίζονται
στο χορτάρι που παίζουν τα παιδιά
Το χορτάρι μπορεί να διασπάσει έναν πυρηνικό φούρνο
ο άνθρωπος όμως δεν μπορεί ποτέ να αρχίσει πάλι απ' την αρχή
Tobias Berggren
-Σύγχρονοι Σουηδοί Ποιητές-
*μτφ: Βασίλης Παπαγεωργίου
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ
Δεν ξέρω τι είναι χρόνος. Δεν ξέρω ποιος είναι ο αληθινός τρόπος μέτρησής του, αν υπάρχει κάτι τέτοιο, ξέρω πως η μέτρηση των ρολογιών είναι λανθασμένη: διαιρεί το χρόνο ως προς το χώρο, εξωτερικά. Ο χρόνος των συναισθημάτων ξέρω πως επίσης είναι λανθασμένος: διαιρεί όχι το χρόνο, αλλά την αίσθησή του. Των ονείρων η μέτρηση είναι σίγουρα λάθος: στα όνειρα συναντιόμαστε με το χρόνο άλλοτε με πολύ αργό ρυθμό, κι άλλοτε με φοβερή βιασύνη, κι αυτό που μέσα τους ζούμε είναι γρήγορο ή αργό ανάλογα με τη ροή ενός πράγματος που τη φύση του αγνοώ.
Πολλές φορές, μου φαίνεται πως όλα τούτα είναι ένα μεγάλο σφάλμα και πως ο χρόνος δεν είναι παρά το περίγραμμα που πλαισιώνει κάτι που του είναι ξένο. Στις αναμνήσεις που έχω από το παρελθόν, οι χρόνοι είναι ταξινομημένοι σε επίπεδα, με μία οργάνωση ολότελα παράλογη, κι έτσι με βρίσκω σε κάποιο επεισόδιο των δεκαπέντε βαρύγδουπων χρόνων μου νεότερο από ένα άλλο όπου η παιδική μου ηλικία είναι ακόμη καθισμένη ανάμεσα στα παιχνίδια της.
[....]
Λέτε πως όλα αυτά είναι σκέψεις άχρηστες. Το ξέρω. Θεωρητικές αυταπάτες. Συμφωνώ. Τι είναι όμως αυτό το πράγμα που μας μετράει χωρίς μέτρο και μας σκοτώνει χωρίς να υπάρχει; Αυτές τις στιγμές, που πια δεν ξέρω αν ο χρόνος υπάρχει ή δεν υπάρχει, τον νιώθω σαν άνθρωπο και θέλω να κοιμηθώ.
και τα δίχτυα των σχέσεων
δεν μπορούν να κάνουν τίποτε
με τους κτύπους του ρολογιού που μοιάζουν με λέπια
και σκορπίζονται
στο χορτάρι που παίζουν τα παιδιά
Το χορτάρι μπορεί να διασπάσει έναν πυρηνικό φούρνο
ο άνθρωπος όμως δεν μπορεί ποτέ να αρχίσει πάλι απ' την αρχή
Tobias Berggren
-Σύγχρονοι Σουηδοί Ποιητές-
*μτφ: Βασίλης Παπαγεωργίου
ΤΟ ΒΙΒΛΙΟ ΤΗΣ ΑΝΗΣΥΧΙΑΣ
Δεν ξέρω τι είναι χρόνος. Δεν ξέρω ποιος είναι ο αληθινός τρόπος μέτρησής του, αν υπάρχει κάτι τέτοιο, ξέρω πως η μέτρηση των ρολογιών είναι λανθασμένη: διαιρεί το χρόνο ως προς το χώρο, εξωτερικά. Ο χρόνος των συναισθημάτων ξέρω πως επίσης είναι λανθασμένος: διαιρεί όχι το χρόνο, αλλά την αίσθησή του. Των ονείρων η μέτρηση είναι σίγουρα λάθος: στα όνειρα συναντιόμαστε με το χρόνο άλλοτε με πολύ αργό ρυθμό, κι άλλοτε με φοβερή βιασύνη, κι αυτό που μέσα τους ζούμε είναι γρήγορο ή αργό ανάλογα με τη ροή ενός πράγματος που τη φύση του αγνοώ.
Πολλές φορές, μου φαίνεται πως όλα τούτα είναι ένα μεγάλο σφάλμα και πως ο χρόνος δεν είναι παρά το περίγραμμα που πλαισιώνει κάτι που του είναι ξένο. Στις αναμνήσεις που έχω από το παρελθόν, οι χρόνοι είναι ταξινομημένοι σε επίπεδα, με μία οργάνωση ολότελα παράλογη, κι έτσι με βρίσκω σε κάποιο επεισόδιο των δεκαπέντε βαρύγδουπων χρόνων μου νεότερο από ένα άλλο όπου η παιδική μου ηλικία είναι ακόμη καθισμένη ανάμεσα στα παιχνίδια της.
[....]
Λέτε πως όλα αυτά είναι σκέψεις άχρηστες. Το ξέρω. Θεωρητικές αυταπάτες. Συμφωνώ. Τι είναι όμως αυτό το πράγμα που μας μετράει χωρίς μέτρο και μας σκοτώνει χωρίς να υπάρχει; Αυτές τις στιγμές, που πια δεν ξέρω αν ο χρόνος υπάρχει ή δεν υπάρχει, τον νιώθω σαν άνθρωπο και θέλω να κοιμηθώ.
Fernando Pessoa
*μτφ: 'Αννυ Σπυράκου
ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ
Μεσ’ στο χρόνο που περνάει και μας ενώνει
φεύγει έρχεται η αγάπη δυναμώνει
Μεσ’ το χρόνο που περνάει και μας ενώνει
σαν τα μάτια σου το φως μου, μεγαλώνει
Ευτύχης Ζαρμπ
ΤΡΑΓΟΥΔΑΚΙ
Μεσ’ στο χρόνο που περνάει και μας ενώνει
φεύγει έρχεται η αγάπη δυναμώνει
Μεσ’ το χρόνο που περνάει και μας ενώνει
σαν τα μάτια σου το φως μου, μεγαλώνει
Ευτύχης Ζαρμπ
(με τον Λαυρέντη Μαχαιρίτσα)
-η φωτογραφία είναι του Μ.
Τhail., Aug.2008-
Τhail., Aug.2008-
Ετικέτες χρόνος
Τετάρτη, Οκτωβρίου 31, 2007
84 ~ χρόνος, iv
Mάταιος κόπος.
Ο χρόνος δε μετριέται.
Ζήσε, ω ζήσε!
Χρήστος Τουμανίδης
-από τα Δώδεκα χαϊκού του χρόνου-
ΠΑΡΑΙΣΘΗΣΗ
Τα πράγματα γερνούν και ψάχνουν
τη μοναξιά τους
διανύουν τις ωραίες στιγμές φωτισμένα πλοία
παραίσθηση των λόφων και των ξαστεριών που χάνονται
ακούνε μέσα τους τις ώρες να κυλούν
ανώφελα και τρυφερά σαν θαύματα
φεύγουνε ήσυχα στο χρόνο
ο χρόνος είναι ο ίδιος
που κουβαλάει την αγάπη μας
Μας περιμένει σ’ άλλες διαστάσεις
Γιάννης Τζανετάκης
-Με φώτα ερήμου-
Όταν πού βρίσκεσαι θέλω
να μάθω, χρόνε, από τ' άστρα,
βλέπω μ' εκείνα πως φεύγεις,
μα δε γυρίζεις με δαύτα.
Τ' αχνάρια σου πού τ' αφήνεις
και δεν μπορώ να τα βρω;
Μα, αχ, φαίνεται πως γελιέμαι,
όταν πως τρέχεις θαρρώ.
Εσύ 'σαι, χρόνε, που μένεις
κι αυτός που φεύγει είμ' εγώ.
Luis de Góngora y Argote
* μτφ: Ηλίας Ματθαίου
-Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση-
ΞΑΝΑΚΕΡΔΙΣΜΕΝΟΣ ΧΡΟΝΟΣ
Το πλάσμα που, με μια παρόμοια δόνηση ευτυχίας, είχε ξαναγεννηθεί μέσα μου, όταν είχα ακούσει τον κρότο ο οποίος ήταν κοινός στο κουτάλι που αγγίζει το πιάτο και στο σφυρί που χτυπάει τον τροχό, όπως κι όταν είχα νιώσει την αστάθεια των βημάτων στο πλακόστρωτο της αυλής των Γκερμάντ και στο βαπτιστήριο του Αγίου Μάρκου κλπ. -τούτο το πλάσμα συντηρείται μόνο με την ουσία των πραγμάτων, μόνο μέσα σ' αυτή μπορεί να βρει τη διατροφή, τις απολαύσεις του. Ατονεί με την παρατήρηση του παρόντος, όπου οι αισθήσεις δεν μπορούν να του την προσφέρουν, με τη θεώρηση ενός παρελθόντος που η νόηση του το αποξηραίνει, με την προσδοκία ενός μέλλοντος που η βούληση κατασκευάζει με θραύσματα του παρόντος και του παρελθόντος, από τα οποία αφαιρεί κι ένα τμήμα της υπόστασής τους, διατηρώντας μόνο ό,τι ταιριάζει στη στενά ανθρώπινη, χρησιμοθηρική σκοπιμότητα που τους ορίζει η ίδια. Όμως αρκεί ένας κρότος, μια μυρωδιά που έχουμε ήδη ακούσει ή άλλοτε οσφρανθεί να επανεμφανιστούν στο παρόν αλλά ταυτόχρονα και στο παρελθόν, υπαρκτοί χωρίς να είναι επίκαιροι, ιδεατοί χωρίς να είναι αφηρημένοι, και τότε η μόνιμη και συνήθως κρυμμένη ουσία των πραγμάτων αμέσως απελευθερώνεται, και το αληθινό μας εγώ που συχνά για χρόνια έμοιαζε νεκρό αλλά δεν ήταν εντελώς, αφυπνίζεται, εμψυχώνεται με την ουράνια τροφή που του προσφέρεται. Μία και μόνο στιγμή χειραφετημένη από την τάξη του χρόνου ανάπλασε μέσα μας, για να του γίνει αισθητή, τον άνθρωπο τον χειραφετημένο από την τάξη του χρόνου.
Marcel Proust
* μτφ: Παναγιώτης Πούλος
Πώς πέρασε έτσι ο καιρός,
τα ίδια μένουν όλα...
Για ένα λεπτό,
να σ 'ονειρευτώ
παγώνω το χρόνο
...για ένα λεπτό
Δημήτρης Κοντόπουλος / Μιχάλης Σφήκας
(με το Γιάννη Βαρδή)
Ετικέτες χρόνος
Πέμπτη, Ιουλίου 05, 2007
75 ~ χρόνος, iii
"Kράτα με
κράτα με εμένα
για να κρατήσεις τον χρόνο"
(μέσα από το σκοτάδι
πρόβαλε το χέρι της
για να σκεπάσει το στόμα του προτού)
Χάρης Βλαβιανός
«ΓΙΑΤΙ ΕΣΥ ‘ΣΑΙ το φως και το σκότος
γιατί εσύ ‘σαι ο κάθε καημός,
της καρδιάς μου ο χτύπος τρελός,
μες στη νύχτα του χρόνου ο κρότος.»
Ανάπαιστοι μιας λύπης τετριμμένης,
λέξεις θαμπές χωρίς αντίκρισμα ζωής
χίλια εννιακόσια εξηνταέξι – «όχι,
ψέματα λες» πετάχτηκε ο Δημήτρης,
στρυφνός κι αυθάδης όπως πάντα, «όχι
δεν το ‘γραψες εσύ, κλεμμένο θά ‘ναι'
κάπου το διάβασες και δεν θυμάσαι,
ή κάπου το ξεσήκωσες». Ποιος ξέρει,
αγαπητέ Δημήτρη αν είχες δίκιο'
αναρωτήθηκα κι εγώ πολλές φορές:
του χρόνου ο κρότος – πού το βρήκα; Κι όμως
μετά από τόσα χρόνια που το σκέφτομαι,
εκείνο το «εσύ» με τρώει ακόμα,
και όχι οι ρίμες ή το μέτρο, το «εσύ»,
τόσο εμφατικό (ποιον εννοούσα;)
τόσο ιδανικό και τόσο αόριστο,
που ακόμα, όταν χάνομαι στα όνειρα
και παίρνω αόριστα το δρόμο της ζωής
σαν νά ‘μουν στην αρχή, μου καίει τα χέρια
γιατί δεν έχω που να το απευθύνω.
Διονύσης Καψάλης
-Ο κρότος του χρόνου-
ΜΑΡΙΣΕΛ
Θυμάμαι πως ήσουν
σαν την θρυμματισμένη άνοιξη των ρόδων,
ή σαν τα λόγια που ψυθιρίζουν τα παιδιά
χαμογελώντας στα όνειρά τους.
...
Στην τελευταία άμμο του απογεύματος ξάπλωνες
φορτωμένο χάρη το σώμα σου αντιλόπης
κι η νύχτα έφτανε στα γυμνά στήθη σου
όπως επιβιβάζεται η Σελήνη στα πλοία με πανιά.
Και τώρα, Μαρισέλ, η ζωή περνάει
χωρίς καμιά στιγμή να φέρνει τη χαρά...
Έπρεπε να πεθάνει μαζί μας ο χρόνος,
ή έπρεπε να μ' αγαπήσεις όπως εγώ σ' αγαπούσα.
Juan Gonjalo Rose
* μτφ: Ρήγας Καππάτος
ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΑΣ
Σιγά-σιγά άρχισα να υποψιάζομαι ότι υπάρχει χρόνος μέσα στο χρόνο, ο μέσα στο χρόνο χρόνος, που έρχεται από το μέλλον και μπορεί να πραγματοποιείται στο παρόν. Είναι ένας ήδη και όχι ακόμα χρόνος, ο χρόνος της ομορφιάς και της αγάπης - αυτός ο εις τους αιώνας των αιώνων χρόνος. Χρόνος που αναπαύεται σε πρόσωπα, μόνο η σχέση των προσώπων τον κάνει παρόντα.
Δημήτρης Μαυρόπουλος
-Το Δέντρο, τ.153/154-
ΩΡΟΣΚΟΠΙΟ
Έλεγες αύριο θα 'ναι ο κόσμος φωτεινός
έλεγα είναι με το μέρος μας ο χρόνος
Δεν είναι ο χρόνος με το μέρος κανενός
τις συμπληγάδες του περνά καθένας μόνος
Μην πεις ποτέ, ποτέ πως όλα ήτανε μια πλάνη
περιπλανήθηκα μαζί σου και μου φτάνει
Θάνος Μικρούτσικος / Άλκης Αλκαίος
που ακόμα, όταν χάνομαι στα όνειρα
και παίρνω αόριστα το δρόμο της ζωής
σαν νά ‘μουν στην αρχή, μου καίει τα χέρια
γιατί δεν έχω που να το απευθύνω.
Διονύσης Καψάλης
-Ο κρότος του χρόνου-
ΜΑΡΙΣΕΛ
Θυμάμαι πως ήσουν
σαν την θρυμματισμένη άνοιξη των ρόδων,
ή σαν τα λόγια που ψυθιρίζουν τα παιδιά
χαμογελώντας στα όνειρά τους.
...
Στην τελευταία άμμο του απογεύματος ξάπλωνες
φορτωμένο χάρη το σώμα σου αντιλόπης
κι η νύχτα έφτανε στα γυμνά στήθη σου
όπως επιβιβάζεται η Σελήνη στα πλοία με πανιά.
Και τώρα, Μαρισέλ, η ζωή περνάει
χωρίς καμιά στιγμή να φέρνει τη χαρά...
Έπρεπε να πεθάνει μαζί μας ο χρόνος,
ή έπρεπε να μ' αγαπήσεις όπως εγώ σ' αγαπούσα.
Juan Gonjalo Rose
* μτφ: Ρήγας Καππάτος
ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΑΣ
Σιγά-σιγά άρχισα να υποψιάζομαι ότι υπάρχει χρόνος μέσα στο χρόνο, ο μέσα στο χρόνο χρόνος, που έρχεται από το μέλλον και μπορεί να πραγματοποιείται στο παρόν. Είναι ένας ήδη και όχι ακόμα χρόνος, ο χρόνος της ομορφιάς και της αγάπης - αυτός ο εις τους αιώνας των αιώνων χρόνος. Χρόνος που αναπαύεται σε πρόσωπα, μόνο η σχέση των προσώπων τον κάνει παρόντα.
Δημήτρης Μαυρόπουλος
-Το Δέντρο, τ.153/154-
ΩΡΟΣΚΟΠΙΟ
Έλεγες αύριο θα 'ναι ο κόσμος φωτεινός
έλεγα είναι με το μέρος μας ο χρόνος
Δεν είναι ο χρόνος με το μέρος κανενός
τις συμπληγάδες του περνά καθένας μόνος
Μην πεις ποτέ, ποτέ πως όλα ήτανε μια πλάνη
περιπλανήθηκα μαζί σου και μου φτάνει
Θάνος Μικρούτσικος / Άλκης Αλκαίος
(με τον Χρήστο Θηβαίο)
Ετικέτες χρόνος
Τετάρτη, Ιουνίου 13, 2007
71 ~ ο χρόνος, ii
Είναι δύσκολη υπόθεση
αυτή με τον χρόνο
Αλέξης Σταμάτης
ΕΡΓΑΤΗΣ ΣΤΑ ΕΡΓΑΣΤΗΡΙΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Kαθώς εργάζονταν το σχήμα,
εργάτης σε υαλουργείο,
κατάλαβε πολύ καλά τον έρωτα
για την ύλη,
όπου φυσούσε την πνοή του.
Kάποτε κρύσταλλο, κάποιο μαργαριτάρι,
φίλντισι, πολύτιμο ελεφαντοκόκκαλο
ή οπάλι με χρώματα ομίχλης
προς το κυανό.
Όλ' αυτά ύλη, που γινόταν σχήμα,
σχήμα ερωτικό, για ό,τι υπάρχει
μέσ' στο χρόνο.
Tο σχήμα, δοχείο του χρόνου,
ερωτικό τον περιέβαλε,
προσφορά στο χρόνο,
προσδοκία και δέξιμο μαζύ,
αγκάλιασμα στου χρόνου τη μορφή,
το σχήμα που σχημάτιζε ειδικό,
δικής του σημασίας,
δική του φαντασία.
Όμως καθώς το σχήμα έψαυε
τελειωμένο, ύστερα, το υλικό του χέρι,
κατάλαβε του χρόνου την υλικότητα'
καθώς το χέρι το δικό του
και το σχήμα μαζύ,
και το πολύτιμο ερωτικό υλικό
γινόταν διάφανη έννοια του χρόνου.
Όλα μαζύ.
Iδίως ο εαυτός του.
Ζωή Καρέλη
-Με φώτα ερήμου-
ΠΡΩΤΟΣ ΚΑΙ ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΣΤΟΧΑΣΜΟΣ
Ο Χρόνος
έχει το χρώμα της νύχτας,
μιας γαλήνιας νύχτας.
Πάνω από πελώρια φεγγάρια,
η Αιωνιότητα
στάθηκε ακίνητη στις δώδεκα.
Κι ο Χρόνος κοιμήθηκε
για πάντα στον πύργο του.
Μας ξεγελούν όλα τα ρολόγια.
Ο Χρόνος έχει κιόλας
ορίζοντες
Federico García Lorca
-Σουίτες-
* απόδοση: Kώστας Ζαρούκας
V
Ανατομικά ο Χρόνος παρουσιάζει τα εξής φαινόμενα. Στην αρχή φανερώνεται ένας μολυβένιος ουρανός. Οι αρτηρίες των ωκεανών φωτίζονται εκτυφλωτικά. Μαύρα πουλιά οι περιφερόμενοι αναστεναγμοί. Σκιές οι θλίψεις των νεκρών. Το χρώμα γίνεται βαθυπράσινο. Μιά κόκκινη κηλίδα από αίμα στο βάθος μεγαλώνει. Μιά κραυγή. Το σχήμα εξαφανίζεται. Και μένει τέλος η απορία των καθηγητών μπροστά σε μία κατάμαυρη πλάκα ακτινογραφίας. Ο σκελετός του Χρόνου δεν έχει φύλο. Είναι άντρας και γυναίκα μαζί.
Μάνος Χατζιδάκις
-Ανασκαφές στο Ζυγό-
ΤΟ ΚΥΜΑ
Εκείνος που ακούμπησε
στην κουπαστή του πόνου
και μες την φλέβα έκρυψε
του πόθου τα φιλιά
ποτέ του δε λογάριασε
τα δόκανα του χρόνου
κι από το χάρτη έσβησε
λιμάνια και στεριά
Λένα Πλάτωνος / Θεόδωρος Ποάλας
(με την Μαρία Φαραντούρη)
Ετικέτες χρόνος
Πέμπτη, Μαΐου 18, 2006
8 ~ ο χρόνος, i
..
Η ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ
Της τηλεφώνησε τ’ όνειρό του
κι εκείνη του είπε: Μα πώς ξεχνάς;
Πράγματι συναντηθήκαμε στο Ντελφτ
την περασμένη Δευτέρα
και καθίσαμε στην πλατεία
και ήθελες να περάσουμε μαζί τη νύχτα
και ήθελα
μα δεν μπορούσα και σου είπα
«Έχει χαθεί για μας ο Χρόνος».
Κι εσύ τότε μου είπες:
«Ας μείνουμε μέσα σ’ αυτό το φως.
Ίσως όλος ο Χρόνος
είναι μόνο μια νύχτα
και δε θα θυμηθούμε ποτέ
αν τη ζήσαμε ή την είδαμε στ’ όνειρό μας»
Γιώργης Παυλόπουλος
-Πού είναι τα πουλιά;-
ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΡΟΣΜΟΝΗ
Θα ξεχυθώ μες στη γαλήνη σου
να εξερευνήσω αυτήν εδώ την πιο απόμακρη ακτή του εαυτού σου
κι ίσως σε δω, πρώτη φορά,
έτσι όπως θα πρέπει να σε βλέπει ο Θεός,
με γκρεμισμένο το μύθο του Χρόνου,
δίχως τον έρωτα, χωρίς εμένα.
Jorge Luis Borges
(μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης)
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Τι να τον κάνω τον χρόνo; Σέρνεται μέσα μου ανεκπλήρωτος. Μου δείχνει τα δόντια του. Αναρριχάται στο σώμα μου καθώς περπατώ. Συστρέφεται στο μυαλό μου. Με αποκάνει. Ο χρόνος που έζησα με παραλύει. Με σπρώχνει μπροστά ανήμπορο. Με παρασέρνει και με στριφογυρνά σαν πεσμένο φύλλο. Μπροστά θάνατος. Πίσω πίκρα και νοσταλγία.
Στέφανος Ροζάνης
-Αποσπάσματα ενός μύθου-
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ
Προσωπικά,
εμένα ο χρόνος μου γυρίζει κυκλικά
κι αλλάζει ο τόνος μου, στο τέλος ειδικά,
γι' αυτό να ξέρεις κι επιμένω,
κι ας μου το 'χεις ξεγραμμένο
οριστικά.
Γιάννης Σπανός / Λίνα Νικολακοπούλου
Η ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ Ο ΧΡΟΝΟΣ
Της τηλεφώνησε τ’ όνειρό του
κι εκείνη του είπε: Μα πώς ξεχνάς;
Πράγματι συναντηθήκαμε στο Ντελφτ
την περασμένη Δευτέρα
και καθίσαμε στην πλατεία
και ήθελες να περάσουμε μαζί τη νύχτα
και ήθελα
μα δεν μπορούσα και σου είπα
«Έχει χαθεί για μας ο Χρόνος».
Κι εσύ τότε μου είπες:
«Ας μείνουμε μέσα σ’ αυτό το φως.
Ίσως όλος ο Χρόνος
είναι μόνο μια νύχτα
και δε θα θυμηθούμε ποτέ
αν τη ζήσαμε ή την είδαμε στ’ όνειρό μας»
Γιώργης Παυλόπουλος
-Πού είναι τα πουλιά;-
ΕΡΩΤΙΚΗ ΠΡΟΣΜΟΝΗ
Θα ξεχυθώ μες στη γαλήνη σου
να εξερευνήσω αυτήν εδώ την πιο απόμακρη ακτή του εαυτού σου
κι ίσως σε δω, πρώτη φορά,
έτσι όπως θα πρέπει να σε βλέπει ο Θεός,
με γκρεμισμένο το μύθο του Χρόνου,
δίχως τον έρωτα, χωρίς εμένα.
Jorge Luis Borges
(μετάφραση: Δημήτρης Καλοκύρης)
ΥΣΤΕΡΟΓΡΑΦΟ
Τι να τον κάνω τον χρόνo; Σέρνεται μέσα μου ανεκπλήρωτος. Μου δείχνει τα δόντια του. Αναρριχάται στο σώμα μου καθώς περπατώ. Συστρέφεται στο μυαλό μου. Με αποκάνει. Ο χρόνος που έζησα με παραλύει. Με σπρώχνει μπροστά ανήμπορο. Με παρασέρνει και με στριφογυρνά σαν πεσμένο φύλλο. Μπροστά θάνατος. Πίσω πίκρα και νοσταλγία.
Στέφανος Ροζάνης
-Αποσπάσματα ενός μύθου-
ΠΡΟΣΩΠΙΚΑ
Προσωπικά,
εμένα ο χρόνος μου γυρίζει κυκλικά
κι αλλάζει ο τόνος μου, στο τέλος ειδικά,
γι' αυτό να ξέρεις κι επιμένω,
κι ας μου το 'χεις ξεγραμμένο
οριστικά.
Γιάννης Σπανός / Λίνα Νικολακοπούλου
Ετικέτες χρόνος
