παρα-κείμενα
Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 09, 2009
139 ~ σχήματα, ii
ΕΙΣΟΔΟΣ
Θα μπεις - και στη γωνία θα σταθείς
ενός τριγώνου που δεν είχε λύση.
Θα μπεις - κι έξω θα έχει πια φωτίσει.
Πλάι μου στο παράθυρο θα 'ρθείς
σαν να 'συραν μια κάθετο - και να!
Μαζί σου ξαφνικά θα δω τον κόσμο
όπως όσοι αγάπησαν ξανά:
όχι την όψη - τον κρυφό του νόμο.
Ψηλά, τρίγωνα φτιάχνουν τα πουλιά -
και της βροχής η συνεφαπτομένη
(όπως σε κάτι ποιήματα παλιά)
δες! στου κενού τον κύκλο κατεβαίνει.
Κι η έλλειψη ένα σχήμα είναι κι αυτή
λόγου - κανένας δεν μας περιμένει.
Σε μια γεωμετρία μυστική
ο χρόνος είναι η διακεκομμένη.
Γιώργος Κοροπούλης
-Περί των γάμων υδραργύρου και θείου-
IΣΟΣΚΕΛΕΣ ΤΡΙΓΩΝΟ
Κατόρθωσα να βάλω
λίγη τάξη μέσα μου.
Σχεδόν μου αρέσει όπως είμαι.
*
ΙΣΟΠΛΕΥΡΟ ΤΡΙΓΩΝΟ
Προχώρησα πολύ μακριά
μ' αυτή τη μανία μου για τάξη.
Τίποτα πια δεν μπορεί να συμβεί.
Guillevic
*μετ: Βασίλης Καραβίτης
ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
Ή παίρνεις ένα άλμπουμ φωτογραφιών, ένα οποιοδήποτε ενός οποιουδήποτε προσώπου, σαν εμένα, σαν εσένα, σαν όλων. Και συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι εκεί, στα διάφορα κομμάτια που μικρά κι ανόητα ορθογώνια χαρτιού περικλείουν χωρίς να την αφήνουν να ξεφύγει από τα στενά τους όρια. Και στο μεταξύ η ζωή πρήζεται, ανυπομονεί, θέλει να ξεφύγει από τούτο το ορθογώνιο...
Antonio Tabucchi
-Δύο ελληνικά διηγήματα-
*μτφ: Ανταίος Χρυσοστομίδης
ΣTAΛΑ ΣΤΑΛΑ
Σκάλα σκάλα σ’ ανεβαίνω
σκάλα θα σε κατεβώ
Η ζωή μου αντί για κύκλος
τριγωνάκι σκαληνό
Έρωτας κι όσο φωτίζει
σα φεγγάρι στρογγυλό
πάντοτε θαρρείς και κρύβει
άλλο τόσο σκοτεινό
Νίκος Παπάζογλου
Θα μπεις - και στη γωνία θα σταθείς
ενός τριγώνου που δεν είχε λύση.
Θα μπεις - κι έξω θα έχει πια φωτίσει.
Πλάι μου στο παράθυρο θα 'ρθείς
σαν να 'συραν μια κάθετο - και να!
Μαζί σου ξαφνικά θα δω τον κόσμο
όπως όσοι αγάπησαν ξανά:
όχι την όψη - τον κρυφό του νόμο.
Ψηλά, τρίγωνα φτιάχνουν τα πουλιά -
και της βροχής η συνεφαπτομένη
(όπως σε κάτι ποιήματα παλιά)
δες! στου κενού τον κύκλο κατεβαίνει.
Κι η έλλειψη ένα σχήμα είναι κι αυτή
λόγου - κανένας δεν μας περιμένει.
Σε μια γεωμετρία μυστική
ο χρόνος είναι η διακεκομμένη.
Γιώργος Κοροπούλης
-Περί των γάμων υδραργύρου και θείου-
IΣΟΣΚΕΛΕΣ ΤΡΙΓΩΝΟ
Κατόρθωσα να βάλω
λίγη τάξη μέσα μου.
Σχεδόν μου αρέσει όπως είμαι.
*
ΙΣΟΠΛΕΥΡΟ ΤΡΙΓΩΝΟ
Προχώρησα πολύ μακριά
μ' αυτή τη μανία μου για τάξη.
Τίποτα πια δεν μπορεί να συμβεί.
Guillevic
*μετ: Βασίλης Καραβίτης
ΤΟ ΠΟΤΑΜΙ
Ή παίρνεις ένα άλμπουμ φωτογραφιών, ένα οποιοδήποτε ενός οποιουδήποτε προσώπου, σαν εμένα, σαν εσένα, σαν όλων. Και συνειδητοποιείς ότι η ζωή είναι εκεί, στα διάφορα κομμάτια που μικρά κι ανόητα ορθογώνια χαρτιού περικλείουν χωρίς να την αφήνουν να ξεφύγει από τα στενά τους όρια. Και στο μεταξύ η ζωή πρήζεται, ανυπομονεί, θέλει να ξεφύγει από τούτο το ορθογώνιο...
Antonio Tabucchi
-Δύο ελληνικά διηγήματα-
*μτφ: Ανταίος Χρυσοστομίδης
ΣTAΛΑ ΣΤΑΛΑ
Σκάλα σκάλα σ’ ανεβαίνω
σκάλα θα σε κατεβώ
Η ζωή μου αντί για κύκλος
τριγωνάκι σκαληνό
Έρωτας κι όσο φωτίζει
σα φεγγάρι στρογγυλό
πάντοτε θαρρείς και κρύβει
άλλο τόσο σκοτεινό
Νίκος Παπάζογλου
Ετικέτες σχήματα
Παρασκευή, Μαΐου 26, 2006
16 ~ σχήματα, i
ΤΟ ΑΛΑΘΗΤΟ ΤΗΣ ΜΕΛΑΓΧΟΛΙΑΣ
Αλλάζει σχήματα ο καιρός,
κι η θάλασσα
σκουριάζει τις πλαγιές ανεβαίνοντας
Κήποι του καιρού αλμυροί και κτερίσματα
σπάνια
Πόδια λουσμένα στο φως
και τ’ άλλο κορμί να ‘ρχεται φεγγάρι
Σάρκα με σάρκα
Στόμα με στόμα
φιλιά κι άλογα φτερωμένα
Σε βρίσκει αφύλαχτο η ομορφιά
και σε βυθίζει
Πάνος Κυπαρίσσης
ΘΕΤΙΣ
Συρρικνώθηκα
στο μέγεθος πουλιού μέσα στη χούφτα
ενός άνδρα.
Γλυκό, τρυφερό, το μικρό τραγούδι
που τραγούδησα,
μέχρι που ένιωσα να με συνθλίβει η γροθιά του.
Τότε έκανα αυτό:
έδωσα στους ώμους μου το σχήμα ενός άλμπατρος
που πετάει ψηλά στο λόφο του ουρανού.
Γιατί; Για ν' ακολουθήσω ένα πλοίο.
...
Carol Ann Duffy
-H Σύζυγος του Κόσμου- (Ποίηση, τ.20/2002)
*μτφ: Βικτωρία Καπλάνη
ΠΙΣΩ ΑΠΟ ΤΙΣ ΓΡΙΛΙΕΣ
...κάθησα στο χορτάρι, στηριγμένη στον κορμό ενός δέντρου, και εκείνη στάθηκε όρθια. Έσκυβε να μαζέψει πλακουτσωτές πέτρες και τις έριχνε στο ποτάμι' χοροπηδούσαν δυο τρεις φορές πριν βυθιστούν, έμοιαζαν σαν βατραχάκια, και μένα μου άρεσε να βλέπω τους κύκλους που άφηναν στο νερό. Με ρώτησε γιατί ήμουν τόσο σιωπηλή και μου είπε να της πω κάτι, αλλά εγώ δεν ήξερα τι να της διηγηθώ.
Carmen Martin Gaite
*μετ: Κωνσταντίνος Παλαιολόγος
TA ΡΟΥΧΑ ΣΟΥ ΣΤΟ ΠΑΤΩΜΑ
Στο πάτωμα τα ρούχα σου αδειανά,
μετάξια του κορμιού σου είναι φτερά,
τ' αγγίζω κι είν' ο κόσμος σου ξανά
που επιστρέφει.
Τα χείλη σου, το σχήμα του κορμιού,
η αγάπη σου που απλώθηκε παντού.
Η αγάπη που δε θέλησα αλλού
να δοκιμάσω.
Η αγάπη έχει τη μορφή και τ' όνομά σου,
έχει τα χείλη, λέει τα λόγια τα δικά σου,
πάντα γελάει με το χρώμα της φωνής σου
κι έχει τη γεύση από την πίκρα της φυγής σου.
Δήμητρα Γαλάνη / Παρασκευάς Καρασούλος
(με την Δήμητρα Γαλάνη)
Ετικέτες σχήματα
