παρα-κείμενα

Η Μαρία ξάπλωσε στη λιακάδα γυμνή, πες, με το πολύ μικρό μπανιερό, που έκρυβε λίγα πράματα και δεν ενοχλούσε καθόλου. Η Φρανσουαζ, απέναντι, έδειχνε τη γύμνια της προκλητικά.

Ίσως η γύμνια να 'ταν επίδειξη, στην αρχή. Καθώς δεν μπορούσε να συγκριθεί με μια κοπέλα όμορφη σαν τη Μαρία, δεν είχε άλλο τρόπο απ' το προκλητικό φέρσιμο• μόνο που η γύμνια εντυπωσιάζει την πρώτη φορά. Ύστερα είχε γίνει συνήθεια, όταν μπορούσε να γδυθεί δηλαδή, μέσα στις φουρτούνες του ωκεανού, κι αν της πετούσε κανένα πείραγμα ο Ούλαφ, ήτανε για να κόβει τη μονοτονία του ταξιδιού.

Οι ευκαιρίες για τέτοιες επιδείξεις λιγοστές στον ωκεανό, αριά και πού κάποια σπάνια μπουνάτσα έδινε δικαίωμα σε ραχάτι και ξεγυμνώματα. Τώρα όμως βρίσκονταν αραγμένοι αρόδο στην εσωτερική θάλασσα της ατόλλης, στην ησυχία τους.

David W. Haskins

Γυμνός, Ιούλιο μήνα, το καταμεσήμερο.
Σ' ένα στενό κρεβάτι, ανάμεσα σε
δυο σεντόνια χοντρά, ντρίλινα, με
το μάγουλο πάνω στο μπράτσο μου,
που το γλείφω και γεύομαι την αρμύρα του.

Οδυσσέας Ελύτης


ΓΥΜΝΟ

Πόσο απλό είναι: η μέρα χτυπά
Και κάποιος ανοίγει, το παντζούρι από μέσα,
Και μπαίνει φως και ζεστασιά, ως ένα και το ίδιο
Κι εκεί που στέκεται αυτή
Δεν είναι ούτε ένας κλειστός κύκλος ιδιωτικός
Μήτε η αρένα μιας παράστασης
Αλλά μονάχα ένα στρογγυλό χαλάκι για τα πόδια της στα κρύα πλακάκια
Ενώ κάτω από έναν άδειο καθρέφτη
Σκύβει στο νερό και το σηκώνει στα χέρια της
Και από τα πλάγια της μπαίνει το ηλιόφως από τον κήπο
Και στην πλάτη της υπάρχει ο θαυμασμός ενός άντρα.

Θα πεις είναι μονάχα μια εικόνα, ένα άλλο γυμνό
Αλλά λέω είναι κάτι τόσο απλό:
Δοχείο, λεκάνη, νιπτήρας, πετσέτα και καρέκλα
Τα απλά ονόματα, και μια γυναίκα στο μέρος συνάντησης
Του ζεστού ηλιόφωτος με τον αγαπητικό θαυμασμό
Και αισθάνονται άνετα κι οι δυο.

David Constantine
*μτφ: Ερωτόκριτος Μωραΐτης
-Ποίηση, τ.29-


PLATO'S BAR, ΠΑΛΙΑ ΛΕΥΚΩΣΙΑ

Θα το σκηνοθετήσουμε. Η νύχτα
θα 'ναι έναστρη κι η πόλη θα κοιμάται
αχάπαρη και σιωπηλή. Κουλουριασμένη
μες στη γλυκασιά του ύπνου. Κι εσύ
μ' ένα δερμάτινο παλτό, γυαλιστερό
καί μαύρο θα 'ρθείς στο μπαρ με τη φωτιά
τη δυνατή κοντά στο τζάκι. Και μόνο
εγώ θα ξέρω. Θα 'σαι κατάσαρκα γυμνή,
ούτ' ένα ρούχο από μέσα. Θα πιούμε
από δυνατά πιοτά που πίνουν αντρειωμένοι,
θα στρίψουμε βαρύ καπνό να νιώσουμε
την τέλεια ζάλη. Και σαν θα γείρουν
τα μεσάνυχτα, θολοί και εκτεθειμένοι
θα μπούμε στο αυτοκίνητο, παρκαρισμένο
επίτηδες σ' απόμερο και σκοτεινό σημείο.

Τα χνώτα μας κουρτίνες της αγάπης μας
στα τζάμια. Στη μηχανή της ηδονής
θα γίνουν ένα. Σώματα γυμνά, πόδια,
μοχλοί, χέρια, λαβές, χερούλια. Πώς γέρνουν
ξαφνικά και πέφτουν τα καθίσματα
κι ο ουρανός (όχι θ έναστρος!), της μηχανής
ο ουρανός, με μέταλλο και πλαστικό,
σκεπάζει σπλαχνικά τη γυμνωμένη σάρκα.

Ινδάλματα στον ουρανό της μηχανής
οι υδρατμοί πυρπολημένης σάρκας!

Μιχάλης Πιερής
-Μπιλιέτο, τχ.7/8-


Ο ΚΛΕΦΤΗΣ ΤΩΝ ΟΝΕΙΡΩΝ

- Τι κοιτάζετε; με ρώτησε η Μπιάνκα.

Δεν τόλμησα να της διηγηθώ αυτή τη σύμπτωση. Ότι ονειρεύτηκα μια γυναίκα τόσο όμορφη και λευκή όσο αυτή εδώ, πιθανότατα την ονειρική της εικόνα.

- Κοιτάξτε την υπέροχη διαφάνεια του πέπλου που πέφτει στους μηρούς της, απάντησα. Μόνο η ζωγραφική με λάδι επέτρεψε την εφεύρεση μιας τέτοιας φωτεινότητας και μιας τέτοιας ακρίβειας στις λεπτομέρειες. Κοιτάξτε επίσης το φόντο του πίνακα: μόλις που φωτίζεται από ένα παράθυρο και, διαγραφόμενη πάνω στην ανοιχτή πόρτα, εμφανίζεται η σιλουέτα ενός άντρα. Είναι ντυμένος μ' ένα παράξενο μαύρο κοστούμι, σαν μαγιό. Δε βρίσκετε ότι η αντίθεση ανάμεσα σε αυτή την όμορφη νεαρή γυναίκα, τη λευκή και γυμνή, και σε αυτό τον άντρα, τον ντυμένο στα μαύρα, είναι πολύ ερωτική;

- Δε θα ήταν εξίσου ερωτική, εάν ήταν και οι δύο γυμνοί;

- Δεν είναι σίγουρο, θα ήταν ένα θρησκευτικό θέμα. Ο Αδάμ και η Εύα με ή χωρίς αφαλό.

Michel Jouvet
*μτφ: Μαρία Βώττα


Σ' ΑΓΑΠΩ ΚΑΙ ΣΕ ΘΕΛΩ

Tου έρωτά μου τα πράσινα φύλλα
τη γυμνή ομορφιά σου αγκαλιάζουν
Κύλ' αγάπη μου, μάτια μου, κύλα
όπου οι δρόμοι της νύχτας σε βγάζουν

Σ' αγαπώ, σ' αγαπώ και σε θέλω
δίχως μέτρο και δίχως πυξίδα
Στο δικό σου το βλέμμα ανατέλλω
το κορμί σου η δική μου πατρίδα

Παναγιώτης Καλαντζόπουλος / Λευτέρης Παπαδόπουλος
(με τον Γιώργο Νταλάρα)

ΣΤΟΝ ΛΟΥΤΗΡΑ

Ολόγυμνα τα σώματά μας στους ατμούς,
ο υδραυλικός δεν έφτιαξε ακόμη
καλά τη βρύση'
σ' έψαχνα με τα μάτια μου
στις άδηλες λεπτομέρειες,
σχεδόν ψηλαφητά'
μ' έψαχνες με τα μάτια σου υγρά
στις ανεπαίσθητες γωνιές'
μια ελάχιστη επαφή ακόμη
στους ατμούς,
το δυνατό φως,
"μη με κοιτάζεις έτσι" -
oλόγυμνοι και πλήρεις
μέσα στους ατμούς.

Δημήτρης Δούκαρης


ΕΝΩΝΟΝΤΑΙ ΓΥΜΝΑ

Δυο σώματα που ενώνονται γυμνά,
μόνα στην πολιτεία που κατοικούνε τα άστρα,
εφευρίσκουν ακατάπαυστα την επιθυμία.
Δε βλέπονται όταν αγαπιούνται,
ωραία ή φρικτά φλέγονται σαν δυο κόσμοι
που συναντιούνται στον ουρανό κάθε χίλια χρόνια.
Μόνο στο λόγο, ανώφελο φεγγάρι, βλέπουμε
πώς είναι τα δυο σώματά μας όταν αγκαλιάζονται,
ενώνονται, φτύνουν, μαζεύουν, βράχοι που καταστρέφονται,
αστέρια που μισούνται, αυτοκρατορίες που προσβάλλονται.
Θωπεύονται εφήμερα μέσα σε χίλιους ήλιους
που θρυμματίζονται, φιλιούνται ως με τα βάθη,
πηδάνε σαν δυο λευκά δελφίνια την ημέρα,
σαν μια και μόνη πυρκαγιά διασχίζουνε τη νύχτα.

Jorge Gaitan Duran
*μτφ: Ρήγας Καππάτος


ΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ ΤΟΥ ΤΖΟΒΑΝΙ

Δεν θα ξεχάσω την τελευταία φορά που με κοίταξε. Το φως του πρωινού γέμιζε το δωμάτιο, θυμίζοντάς μου τόσα και τόσα πρωινά και το πρωινό που πρωτομπήκα εκεί μέσα. Ο Τζοβάνι καθόταν στο κρεβάτι ολόγυμνος, κρατώντας ένα ποτήρι κονιάκ με τα δυο χέρια. Το κορμί του ήταν άσπρο σαν του πεθαμένου, το πρόσωπό του μουσκεμένο και γκρίζο. Ήμουνα στην πόρτα με τη βαλίτσα μου. Με το χέρι στο πόμολο, τον κοίταξα. Κι εκείνη τη στιγμή ήθελα να τον ικετέψω να με συγχωρήσει. Αλλά κάτι τέτοιο θα ήταν πολύ μεγάλη ομολογία. Οποιαδήποτε υποχώρηση εκείνη τη στιγμή θα με έκλεινε για πάντα σ' εκείνο το δωμάτιο μαζί του. Και κατά κάποιον τρόπο αυτό ακριβώς ήθελα. Ένιωσα ένα τρέμουλο να με διαπερνάει, σαν την αρχή ενός σεισμού, κι ένιωσα, για ένα δευτερόλεπτο, πως πνιγόμουνα μέσα στο βλέμμα του. Το κορμί του, που το είχα γνωρίσει τόσο καλά, άστραφτε στο φως και φόρτιζε και βάραινε την ατμόσφαιρα ανάμεσά μας. Και τότε κάτι άνοιξε μέσα στο μυαλό μου, μια μυστική, αθόρυβη πόρτα άνοιξε ξαφνικά, και με τρόμαξε: δεν μου είχε περάσει απ' το μυαλό μέχρι εκείνη τη στιγμή ότι, έτσι όπως έφευγα για να σωθώ απ' το κορμί του, επιβεβαίωνα και διαιώνιζα την εξουσία του κορμιού του επάνω μου. Τώρα, σαν να ήμουνα σημαδεμένος με πυρωμένο σίδερο, το κορμί του ήταν πλέον εντυπωμένο στο μυαλό μου, στα όνειρά μου. Κι όλη αυτή την ώρα δεν είχε πάρει το βλέμμα του αποπάνω μου. Έμοιαζε να βρίσκει το πρόσωπό μου πιο διαφανές κι από βιτρίνα μαγαζιού. Δεν χαμογελούσε, δεν ήταν ούτε σοβαρός ούτε εκδικητικός ούτε λυπημένος, ήταν ακίνητος. Περίμενε, νομίζω, να διασχίσω αυτή την απόσταση που μας χώριζε και να τον ξαναπάρω στην αγκαλιά μου - περίμενε όπως περιμένει κάποιος στο νεκροκρέβατό του το θαύμα, που δεν τολμάει να μην πιστέψει, και το οποίο δεν θα συμβεί. Έπρεπε να φύγω αποκεί μέσα γιατί το πρόσωπό μου φανέρωνε πάρα πολλά, ο πόλεμος μέσα στο κορμί μου μ' έκανε να βουλιάζω. Τα πόδια μου αρνήθηκαν να με μεταφέρουν πάλι κοντά του. Ο άνεμος της ζωής μου με παρέσερνε μακριά.
«Au revoir, Giovanni».
«Au revoir, mon cher».
Γύρισα την πλάτη, ξεκλείδωσα την πόρτα. Η αποκαμωμένη αναθυμίαση της ανάσας του έμοιαζε να μου ανακατεύει τα μαλλιά και να περνάει ξυστά από τα φρύδια μου σαν τον ίδιο τον άνεμο της τρέλας.