παρα-κείμενα

Εντάξει... κάνω τη χαρούμενη. Είμαι κιόλας... λιγάκι. Λέω γενέθλια έχω, πρέπει να 'χω γιορτή όπως όταν ήθελα να μεγαλώσω και κάθε χρόνος μ' έφερνε πιο κοντά στο στόχο μου. Να μεγαλώσω, να κάνω ό,τι θέλω, να δουλέψω, να φοράω όποιο ρούχο γουστάρω, να ερωτεύομαι. Αυτά γίνανε κάποτε... μερικά δεν έγιναν ποτέ και τώρα κάθε χρόνος με φέρνει πιο κοντά στο... Τέλος πάντων...

Στο κάτω κάτω, λέω στον εαυτό μου, γεροί να 'μαστε κι ακόμα είμαστε στα μισά του δρόμου. Δεν παύει ωστόσο το αγκαθάκι βαθιά βαθιά να τσιμπάει: «Μεσόκοπη έγινες. Του χρόνου θα είσαι πενηντάρα».

Να ζεις μ' υπερβολή τη νιότη σου και με
φιληδονία τα γηρατιά σου.

Μπέρτολτ Μπρεχτ
*μτφ: Νάντια Βαλαβάνη


ΤΑ ΤΡΙΑΝΤΑ ΤΡΙΑ ΧΡΟΝΙΑ ΝΑ ΦΟΒΑΣΑΙ

Τώρα που θα μπορούσα να ξαναρχίσω ίσως από την αρχή
μόνο πιο δισταχτικά
θα δάγκωνα το πράσινο μήλο
και θα περίμενα ίσαμε ο χυμός
να γίνει ξίδι ή κρασί στο στόμα μου
και θα περίμενα μέχρι
το πρώτο χάδι να ριζώσει βαθιά στη φυλλωσιά μου
και θα ανακτούσα όλες μου τις αισθήσεις
επ' άπειρον
αναμασώντας μία σταγόνα
από αυτό το πρώτο νέκταρ
και θα κανοναρχούσα στρατιές αγγέλων
έχοντας ως παράγγελμα την πρώτη ιαχή
και θα 'ταν όλα γύρω μου
μα τίποτε δικό μου δεν θα είχα
και θα 'μουν γύρω απ' όλα
μα σε κανέναν δεν θα ανήκα.

Κωνσταντίνος Μπούρας
-Αγαύης έρως-


ΣΥΝΤΟΜΕΣ ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΠΑΙΔΙΚΗ ΗΛΙΚΙΑ

Στα τυρκουάζ λειβάδια της παιδικής ηλικίας δεν υπάρχει
παρά μόνο παιδική ηλικία.

Ούτε υπάρχει άλλο τίποτα στον υποκίτρινο ουρανό, ούτε
πάνω στον γυμνό οξειδωμένο τοίχο, ούτε πίσω απ' αυτόν
ούτε στον ανατολικό ορίζοντα ούτε πέρ' απ' τον ορίζοντα,
ούτε μέσα στο μικρό σπίτι, ούτε πάνω στον τοίχο
ούτε μέσα στον καθρέφτη
ούτε πίσω απ' τον καθρέφτη.
Εκτός από παιδική ηλικία.

Τα αντικείμενα είναι ξένα κι άγνωστα γιατί υπήρξαν
κάποτε και θα υπάρξουν πάλι. Απ' όσο θυμάμαι
η παιδική ηλικία υπάρχει για να ζει ολομόναχη στο μέσο
συνασπισμού από πράγματα και πλάσματα
που δεν έχουν ονόματα ή προορισμό.

Αργότερα επινοούμε ονόματα και προορισμούς. Αργότερα
υποστηρίζουμε ότι ένας τοίχος διαχωρίζει κάτι από κάτι,
ότι ένα σπίτι είναι καταφύγιο στον άσκημο καιρό και
ότι ένα αηδόνι γοητεύει με το τραγούδι και τα παραμύθια.

Τα πιστεύουμε αυτά. Όμως μάλλον δεν είναι έτσι.

Γιατί το κενό σ' ένα σπίτι είναι απεριόριστο
η επιθετικότητα στ' αηδόνια είναι απεριόριστη
και το δρομάκι στον κήπο
από αυλόπορτα σε αυλόπορτα
δεν τελειώνει πουθενά.

Ψάχνοντας χάνουμε, βρίσκοντας συγκαλύπτουμε.
Γιατί στην ουσία αναζητάμε την παιδική ηλικία.

Miroslav Holub
*μτφ: Βασίλης Καραβίτης
-Εντευκτήριο, τχ.34-


ΟΙ ΛΕΥΚΕΣ ΑΣΑΛΕΥΤΕΣ

Κάθε φορά τα ίδια της έλεγε। Η Μαρίνα παντρεύτηκε ενώ σπούδαζε, μην υπολογίζεις που ατύχησε, στο δεύτερο γάμο πέτυχε και είναι ευτυχισμένη μητέρα σήμερα. Να δεις που κι ο Μανόλης μας θα την πάθει παρομοίως μ' εσένα. Τριάντα οχτώ έγινε, πότε περιμένει να παντρευτεί; Έτσι που το πάει θα βρεθεί καμιά τσαπερδόνα εικοσάρα να τον τυλίξει και να του τα φοράει μετά. Ή μικρός μικρός παντρέψου ή μικρός καλογερέψου! είπε η Ασπασία. Μη με ειρωνεύεσαι, δε σου το επιτρέπω. Ζήτα, βρε παιδί μου, μετάθεση, αν θες, σ' ακολουθώ στην Αθήνα. Στην Αθήνα μια τριανταπεντάρα είναι κοπελίτσα ακόμη. Μόνο στην επαρχία θεωρείται μεγάλη. Είσαι τόσο μικροκαμωμένη, που ούτε είκοσι εφτά δε σε κάνει κανείς. Αλλά στενοχωριέμαι με τη νοοτροπία σου. Στα μυαλά είσαι πενηντάρα.

Μάρω Δούκα
-Οι λεύκες ασάλευτες-


ΡΙΤΑ - ΡΙΤΑΚΙ

Έψαχνα να 'βρω το μπελά μου
και τελικά τον βρήκα
και πήγα και αγάπησα ένα μωρό, τη Ρίτα

Ρίτα δεκαοχτώ χρονών, κι εγώ σαράντα πέντε
Ρίτα, εσύ 'σαι στην αρχή, κι εγώ στο παραπέντε...

Χάρης και Πάνος Κατσιμίχας

...Αν η μεστή ηλικία, που είναι αναμφίβολα
τόσο αχρεία όσο κι η νιότη, δείχνει συνετότερη,
είναι γιατί και μόνο η νιότη καταφέρνει ακόμα να πιστεύει
πως μπορεί να την γλιτώσει από το καθετί, ενώ τα χρόνια
το καλοκατέχουν πως από τίποτα δεν ξέφυγαν

W.H. Auden
*μτφ: Αντώνης Δεκαβάλλες


ΤΡΙΑΝΤΑ ΧΡΟΝΩΝ

Όχι ορατές ουλές,
όχι μετάλλια,
όχι τίτλοι -
όμως το μάτι διαπεραστικό, αδάμαστο
σαν οργή ή σαν έκσταση,
μνήμη ξέχειλη
κι ύπνος ανάλαφρος.
. . . . . . . . .
Μη βιάζεσθε όμως.
Οι μέρες της ζωής μας είναι μετρημένες.

Walter Höllerer
-Συγκομιδή-
*μτφ: Βασίλης Καραβίτης


ΣΑΝ ΧΑΡΤΙΝΟ ΦΙΛΙ

2
Κάθε φορά που ταξιδεύεις σε μια άλλη ηλικία
είναι σα να πρωτοβλέπεις τις κατόψεις του λαβύρινθου
με το μελάνι και το κάρβουνο σημαδεύοντας
το νήμα και τη στάθμη στα εδάφη της ζωής.

Μ' αυτή την τεχνική ξεγελάει ο άνθρωπος το θάνατο.
Η τέχνη είναι απλά ένας τρόπος
ν' αλλάζεις τις πορείες των πραγμάτων.
. . .

Δημήτρης Καλοκύρης
-η λέξη, τ.183-


ΑΥΤΗ Η ΝΥΧΤΑ ΜΕΝΕΙ
...μαύρος μάγκας ο καιρός και μαύρο φίδι

Κατάκοπος αλλά ικανοποιημένος από τον ημερήσιο απολογισμό, ανέβηκε τρέχοντας τη σκάλα. Το ασανσέρ ήταν σταματημένο σε κάποιον όροφο κι αυτός βιαζόταν να προλάβει το νυχτερινό δελτίο. Πάλι είχαν ζητήσει την άποψή του για τις βραδυνές ειδήσεις και ήταν βέβαιος ότι θα επανελάμβαναν τις δηλώσεις του και στα τελευταία δελτία της μέρας. Είχε γίνει περιζήτητος τον τελευταίο καιρό - προσκλήσεις, συνεντεύξεις, δηλώσεις, ομιλίες, ταξίδια, είχαν περιορίσει σημαντικά τον ελεύθερο χρόνο του, αλλά η απόφασή του ήταν συνειδητή. Τον γοήτευε η επαγγελματική και κοινωνική επιτυχία του, μπορούσε να αναστείλει για λίγο την προσωπική του ζωή - είμαι τόσο νέος! Άφησε την τσάντα του στο πάτωμα και χύθηκε στον καναπέ. Με το δεξί του χέρι αναζήτησε το κοντρόλ και με το αριστερό χαλάρωνε τη γραβάτα του.

Για άλλη μια φορά καμάρωσε τον εαυτό του. Άψογος σε όλα, εμφάνιση, διατύπωση, άρθρωση, ακόμα και το τσουλούφι που, δήθεν, είχε ξεφύγει κι έπεφτε στο μέτωπό του. Ήταν μια ιδέα της τελευταίας στιγμής, να πειραματισθεί με μια πιο χαλαρή εικόνα - διάβολε! είμαι πολύ νέος, είπε φωναχτά και χαμογέλασε αυτάρεσκα για όσα είχε καταφέρει λίγο μετά τα τριάντα του. Τότε πρόσεξε το σημείωμα πάνω στο τραπέζι. Η Ερμιόνη, σκέφθηκε με τύψεις... θα πέρασε την ώρα που έλειπα, ξέχασα να της πω ότι μου έτυχε κάτι απρογραμμάτιστο. Δεν είχε κουράγιο ούτε ν' απλώσει το χέρι του για να πιάσει το γαλάζιο χαρτάκι... ένα από τα γλυκά της σημειώματα θα είναι, ήταν η τελευταία του σκέψη πριν παραδοθεί σ' έναν βαρύ ύπνο, έτσι όπως ήταν, πάνω στον καναπέ.

...Το εφεδρικό ξυπνητήρι πλάι του χτυπούσε από ώρα, αλλά αυτός αποφάσισε να του δώσει σημασία μόνον όταν η προοδευτική ένταση του ήχου του, έγινε ανυπόφορη. Με κλειστά μάτια άπλωσε το χέρι του για να το σταματήσει αλλά η αφή του δεν αναγνώρισε το αναμενόμενο υλικό. Άνοιξε τα μάτια του ξαφνιασμένος και η σίγουρη αίσθηση της όρασης επιβεβαίωσε την αμφίβολη της αφής. Σωροί από γαλάζια χαρτάκια είχαν σκεπάσει τα έπιπλα και είχαν πλημμυρίσει το δωμάτιο. Το φως του πρωινού χειμωνιάτικου ήλιου που διαπερνούσε την μπαλκονόπορτα έκανε το δωμάτιο να μοιάζει με ακύμαντη φθινοπωρινή παραλία. Αν ο τρόμος του δεν ήταν τόσο αληθινός, τόσο όσο και τα χαρτάκια κι ο ήχος του ξυπνητηριού που συνέχιζε να χτυπάει, θα νόμιζε πως έβλεπε όνειρο. Κύτταξε το ρολόι στο χέρι του και ο τρόμος του έγινε πανικός. Η ώρα είχε πάει εφτάμιση και είχε κοιμηθεί είκοσι χρόνια.

Αν έχασα τη ζωή μου είναι γιατί πάντα είχα
μιαν άλλη ηλικία απ' την αληθινή

Τάσος Λειβαδίτης


ΠΟΙΗΜΑ ΠΕΝΘΙΜΟ ΚΑΙ ΚΑΤΑΚΟΡΥΦΟ
ΓΙΑ ΤΑ ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΤΩΝ ΣΑΡΑΝΤΑ

Ας υποθέσουμε πως έχω φτάσει στα μισά

- έτσι κι αλλιώς ογδόντα χρόνια είναι πολλά -

μα τα μισά δύσκολα φαίνονται αρκετά
όταν κάθε στιγμή
απ' το μηδέν
πρέπει να ξαναρχίζεις
όχι σ' αυτό που λεν ζωή
και μέσα του κοιμάσαι
μα στου θανάτου την απέραντη σιγή:
ένα λευκό χαρτί που ξεγεννάς τον εαυτό σου
με την κρυφή ελπίδα
ένας και μόνος στίχος κάποτε
τα χρόνια σου να φτάσει

ή έστω τα μισά

(...έτσι κι αλλιώς είκοσι χρόνια είναι πολλά
για τούτο εδώ το ποίημα)

Nίκος Δαβέττας
- η λέξη, τ.183-

ΔΕΝ ΘΑ ΞΑΝΑΓΙΝΩ ΝΕΟΣ

Πως η ζωή δεν αστειεύται
κανείς αρχίζει να το καταλαβαίνει αργότερα
- όπως όλοι οι νέοι, ήρθα
να δρέψω τα πάντα στη ζωή.

Ν' αφήσω ίχνη ήθελα
και να φύγω ανάμεσα σε χειροκροτήματα
-να γεράσω, να πεθάνω, αυτές ήταν μόνο
οι διαστάσεις του θεάτρου.

Αλλά τα χρόνια πέρασαν
Κι η δυσάρεστη αλήθεια μισοφαίνεται:
να γεράσω, να πεθάνω,
είναι η μόνη υπόθεση του έργου.

Jaime Gil de Biedma
Ξένη Ποίηση του 20ού αιώνα
*μτφ: Τάσος Δενέγρης


ΤΟ ΧΡΥΣΑΦΙ ΣΤΟ ΔΩΜΑΤΙΟ

Στου μεσημεριού το μισοσκόταδο ήθελε πολύ να κοιμηθεί. Το χωράφι έξω πυρπολούνταν από τον λάβρο ήλιο και κείνη μέσα, με κλειστά παράθυρα, ποθούσε να παραδοθεί στο δροσερό ημίφως. Από τη χαραμάδα του ξύλου ο ήλιος είχε ρίξει στο δάπεδο δυο χρυσές λίρες που η λάμψη τους φώτιζε το δωμάτιο.

Ήταν αδύνατον η παραμυθία τους να μην την παραπέμψει στον χρόνο πίσω. Οπουδήποτε πίσω ήθελε να πάει. Λες και όλα τα χρόνια είχαν κι από μια τέτοια λίρα στο πάτωμα. Λες και όλα τα πατώματα στα οποία κατέφυγε η ζωή της είχαν αυτό το χρυσάφι.
...
Καλλιόπη Καλογεράκη
-Οδός Πανός, τ.122-

Μα είναι αλήθεια πως ο χρόνος ό,τι παίρνει,
το παίρνει για πάντα
κι είναι αλήθεια πως μετά τα τριάντα
είναι δύσκολο να κάνεις αρχή

Φοίβος Δεληβοριάς


ΟΙ ΤΡΥΦΕΡΕΣ ΓΥΝΑΙΚΕΣ ΤΩΝ ΤΡΙΑΝΤΑ ΜΕ ΤΡΙΑΝΤΑ ΠΕΝΤΕ
Ποίημα πρώτο

Έχουν σ' ένα καρότσι βρεφικό τον πεθαμένο τους τριγυρισμένον από μαλακά παιχνίδια
όταν του λένε "θα" κλείνουν τα μάτια κι επιστρέφουν σ'εξομολογήσεις και σε δάκρυα
χαρούμενες που δεν μπορεί να τις πληγώσει, γνωρίζουν πότε ακριβώς
θα τον ταΐσουν γάλα και θα τον αλλάξουν
πότε θα κάνουν τα βαφτίσια του και θα τον ξαναβγάλουν Έρωτα.
...

Φεγγάρι, αγάπα τις, αγάπα τις πολύ.

Ρέα Γαλανάκη
-Σύγχρονη Ερωτική Ποίηση-


ΣΤΗΝ ΚΟΨΗ ΤΩΝ ΣΑΡΑΝΤΑ

Μέχρι πότε θα μπορώ να επιθυμώ πολλούς χωρίς να παραδίνομαι σε κανένα;
Πόσες μέρες αυθόρμητης αοριστίας μου απομένουν;
Με περιμένει εκείνος κι έχει τα χαρακτηριστικά μου.
Σαράντα χρονών, αδελφέ.
Τον προτιμώ απ' όλους: ευγενικά πρόσωπα που αντικατόπτρισαν το ευμετάβολο δικό μου,
ψυχές παρόμοιες που συμπλήρωσαν την κατακερματισμένη δική μου.
Μετά από τόση περιπλάνηση σε τόσα κορμιά, συναντώ το δικό μου.
Επιτέλους ένας ενδιαφέρων άνδρας. Αυτός είμαι.
...
Leopoldo Alas
-Η Έλξη των Ομωνύμων-
* μτφ: Ρήγας Κούπα


Ο ΤΡΕΛΟΣ ΕΡΩΣ
VII

Αγαπητή Ecussete de Noireuit

Την άνοιξη του 1952 θα είσαστε μόλις δεκαέξι ετών και ίσως θα μπείτε στον πειρασμό να μισανοίξετε αυτό το βιβλίο που μ' αρέσει να σκέπτομαι πως ευφωνικά ο τίτλος του θα φτάσει ως τ' αυτιά σας με τον άνεμο που λυγίζει τις λεύκες... Όλα τα όνειρα, όλες οι ελπίδες, όλες οι ονειροπολήσεις θα χορέψουν νύχτα και μέρα στη λάμψη των βοστρύχων σας και ίσως εγώ δεν θα βρίσκομαι πια εκεί, εγώ που δεν επιθυμούσα να βρίσκομαι εκεί παρά μονάχα για να σας βλέπω. Οι μυστηριώδεις και εκθαμβωτικοί καβαλάρηδες θα περάσουν ελαύνοντας από ρυτήρος, μες στο λυκόφως, πλάι στα εναλλασσόμενα ρυάκια. Κάτω από τα ελαφρά πράσινα υδάτινα τούλια, με βήμα υπνοβάτιδος μια νέα κόρη θα γλιστρήσει κάτω από υψηλούς θόλους, όπου θα αναβοσβήνει μόνο μια αναθηματική λυχνία. Αλλά τα πνεύματα των βούρλων, αλλά οι μικροσκοπικές γάτες που κάνουν πως κοιμούνται μέσα στα δαχτυλίδια, αλλά το κομψό περίστροφο- άθυρμα διάτρητο από τη λέξη "Bal3" δεν θα σας αφήσουν ποτέ να πάρετε τραγικά αυτές τις σκηνές. Όποια και να 'ναι η τύχη που σας όρισαν, ποτέ αρκετά ωραία, ή οποιαδήποτε άλλη, δεν μπορώ να το ξέρω, θα σας αρέσει να ζείτε, να περιμένετε τα πάντα από τον έρωτα. Οτιδήποτε κι αν συμβεί απ' τη στιγμή που θα γνωρίσετε αυτό το γράμμα- φαίνεται πως θα συμβεί εκείνο που δεν μπορούμε να υποθέσουμε- αφήστε με να σκέπτομαι πως θα είστε πρόθυμη τότε να ενσαρκώσετε αυτή την αιώνια δύναμη της γυναίκας, τη μόνη που μπροστά της ποτέ δεν υποκλίθηκα. Ας πούμε πως μόλις κλείσατε μέσα σ' ένα θρανίο ένα κόσμο φανταστικό μαύρο σαν το κοράκι ή μόλις προλάβατε, εκτός από ένα μπουκέτο λουλούδια πάνω στο στήθος σας, τη σιλουέτα της σκιάς σας πάνω στο τοίχο ενός εργοστασίου- δεν είμαι καθόλου σίγουρος για το μέλλον σας- αφήστε με να πιστεύω ότι αυτές οι λέξεις: "Ο τρελός έρωτας" κάποια μέρα θα 'ναι οι μόνες που θα σχετίζονται με τον ίλιγγο σας.

Δεν θα κρατήσουν την υπόσχεση τους γιατί δεν θα κάνουν τίποτ' άλλο παρά να σας διαφωτίσουν με το μυστήριο της γεννήσεως σας. Για πολύ καιρό σκεφτόμουνα πως η χειρότερη τρέλα ήταν να δίνεις ζωή. Εν πάση περιπτώσει τα 'χα με κείνους που μου 'χαν δώσει τη ζωή. Μπορεί και σεις κάποια μέρα να 'σαστε θυμωμένη μαζί μου γι' αυτό. Γι' αυτό ακριβώς διάλεξα να σας αντικρίσω στα δεκάξι σας, τότε που δεν μπορείτε να είσαστε θυμωμένη μαζί μου. Τι λέω, να σας αντικρίσω, μα όχι, να προσπαθήσω να δω με τα μάτια σας, να δω τον ίδιο μου τον εαυτό μα τα δικά σας μάτια.

Μικρό μου κοριτσάκι, που είσαστε μόλις οκτώ μηνών, που χαμογελάτε πάντα, που είστε καμωμένη μαζί σαν το κοράλλι και το μαργαριτάρι, θα μάθετε το ότι κάθε τι το τυχαίο αποκλείσθηκε απόλυτα στον ερχομό σας, ότι αυτός ο ερχομός έγινε ακόμα και την ώρα που 'πρεπε να γίνει, ούτε πιο νωρίς ούτε πιο αργά κι ότι καμιά σκιά δεν παραμόνευε πάνω απ' την καλαμένια κούνια σας.

των είκοσι τεσσάρων ετών τ' ωραίο παιδί.

Κ.Π. Kαβάφης


1.

Αν ένας άνθρωπος στα σαράντα του
ζωγραφίζει ακόμη θάλασσες και περιστερεώνες,
αν στη σκέψη του καθρεφτίζεται
ένας ήλιος πιο καθαρός,
πιο σαφής, από τον ήλιο της πραγματικότητας,
αν η λέξη “Aμοργός” δεν είναι απλώς
το προσωπείο μιας φευγαλέας, εφηβικής ανάμνησης,
τότε ανάμεσα στο ποίημα της επιθυμίας
και το ποίημα της ανάγκης
ανασαίνει η αληθινή απώλεια.

Χάρης Βλαβιανός

-Δοξασίες του Αυγούστου -


ΠΟΡΤΡΕΤΟ ΑΡΡΩΣΤΟΥ ΑΝΔΡΑ

Αυτόν που βλέπετε εδώ ζωγραφισμένο σε κόκκινο και μαύρο
να καλύπτει όλο το ευρύχωρο κάδρο
είμαι εγώ, σαρανταεννέα ετών
...
Μα αν ρωτήσω το ζωγράφο, τον δεκατετράχρονο γιο μου,
ποιον ήθελε να απεικονίσει, αυτός αμέσως θα 'λεγε
«έναν από εκείνους τους κινέζους ποιητές που μου
διάβασες, ενώ κοιτάζει έξω, σε μια απ' τις τελευταίες του ώρες»

Atilio Bertolucci
-Το Δέντρο, τ.153/154-

ΧΡΟΝΟΣ ΚΑΙ ΑΙΩΝΑΣ

Έχοντας μπεί στην έκτη δεκαετία της ζωής μου, ακόμα ζω σε μια αναντιστοιχία με τους πολλούς ανθρώπους στο θέμα του χρόνου. Καμώνομαι ότι ξέρω τα όριά του, τα διαστήματά του, συμβουλεύομαι το ρολόι μου και τον ημεροδείχτη για να οργανώσω τη ζωή μου, αλλά συνεχώς καταλαμβάνομαι ασυνεπής στις κοινές μας συνθήκες. Μόνο το χρόνο της ομορφιάς, του έρωτα και του θανάτου δεν έχω προδώσει ακόμα. Όταν εμφανίζεται, τον αναγνωρίζω και του παραδίνομαι. Χρόνος και αιώνας γίνονται ένα.

-Το Δέντρο, τ. 153/54


ΤΡΙΑΝΤΑ ΚΑΙ ΚΑΤΙ

Τριάντα και κάτι, μ΄αλλήθωρο μάτι
το μήκος του χρόνου μπρος πίσω μετρώ
Τριάντα και κάτι - ακμή και απάτη -
σε άδειο κρεβάτι δε θέλω να ζω

Τριάντα και κάτι, γυρίζω την πλάτη
σ' εσένα που είσαι κομμάτι λειψό
Τριάντα και κάτι, ελπίδα γεμάτη
γι αυτό που φυλάω ακόμα κρυφό

Τριάντα και κάτι - κι αυτό είναι κάτι

Τριάντα,
με κάτι πολύ ακριβό

Νότης Μαυρουδής / Τατιάνα Λύγαρη