παρα-κείμενα
Δευτέρα, Ιουλίου 01, 2013
224 ~ θάνατος, iii
Ούτ' ένα τρίξιμο πιο ξυπνητής ζωής δε θα ταράξει
το κλάμα του θανάτου της ψυχής μου.
Θεόδωρος Ντόρος
ΚΒ΄
Εμείς που ξεκινήσαμε για το προσκύνημα τούτο
κοιτάξαμε τα σπασμένα αγάλματα
ξεχαστήκαμε και είπαμε πως δε χάνεται η ζωή τόσο εύκολα
πως έχει ο θάνατος δρόμους ανεξερεύνητους
και μια δική του δικαιοσύνη'
πως όταν εμείς ορθοί στα πόδια μας πεθαίνουμε
μέσα στην πέτρα αδερφωμένοι
ενωμένοι με τη σκληρότητα και την αδυναμία,
οι παλαιοί νεκροί ξεφύγαν απ' τον κύκλο και αναστήθηκαν
και χαμογελάνε μέσα σε μια παράξενη ησυχία.
Γιώργος Σεφέρης
-Μυθιστόρημα-
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
[....]
Γνώση πικρή στ' αλήθεια αυτή που δίνει το ταξίδι'
είναι μονότονη της γης η εικόνα της πλατιάς.
Τον εαυτό της η ζωή, χθες, αύριο, δεν προδίδει:
έρημος πλήξης με φριχτές οάσεις συμφοράς.
Θάνατε, γέρο καπετάνιε, έφτασε η στιγμή'
βαρέθηκα τη χώρα αυτή, πανιά το πλοίο ας κάνει.
Αν είναι μαύρη η θάλασσα κι ο ορίζοτας μελάνι,
πάντα η καρδιά μου, που την ξέρεις, θα 'ναι φωτεινή.
Θάνατε, το φαρμάκι σου δύναμη θα μου φέρει.
Θάνατε, θέλω (η τρέλα αυτή μού πήρε όλο το νου)
στον Άδη ή στον Παράδεισο να βυθιστώ ποιος ξέρει;
κάτι καινούργιο ίσως βρεθεί στα βάθη του κενού.
Charles Baudelaire
*μτφ: Στυλιανός Αλεξίου
-Το Εντευκτήριον-
Ημερολόγιο
21 Φεβρουαρίου - Είμαι τριανταδυό χρονών, τριανταδυό φορές πέρασα τη μέρα και την ώρα του θανάτου μου, όπως περνά κανείς μπροστά απ' την πόρτα ενός σπιτιού που θα το κατοικήσει κάποια μέρα κι' όμως δεν σκέπτεται να το κοιτάξει. Αλλά αρχίζω να συνηθίζω στην ιδέα ότι θα χαθώ κι' ότι θα δω να χάνονται μαζί με μένα όλα αυτά που αγαπώ στον κόσμο, γιατί φαίνεται φρόνιμο να πιστεύουμε ότι θα φτάσουμε στο τέλος ενός μεγάλου κύκλου.
Julien Green
*μτφ: Θανάσης Νιάρχος
-η λέξη, τχ.3-
ΑΝΑΘΕΜΑ Π' ΑΓΑΠΗΣΑ ΤΟ ΧΩΜΑ ΣΟΥ
Ανάθεμα π' αγάπησα το χώμα σου πατρίδα
και διπλοτρισανάθεμα που δεν σε ματαείδα
Κοντόμερος κι ανήμπορος το κύμα αναρωτούσα
κι αντίκρυ μου ο θάνατος και τον περιγελούσα
Ανήμερα κι απ' αύριο καράβι καρτερούσα
κι ήτονε νεκροκάραβο και για τ' αλλού κινούσα
Χριστόδουλος Χάλαρης / Γιάννης Κακουλίδης
- με τον Νίκο Ξυλούρη
(και με τον Γιάννη Χαρούλη)
- με τον Νίκο Ξυλούρη
(και με τον Γιάννη Χαρούλη)
Ετικέτες θάνατος
Τετάρτη, Ιουλίου 06, 2011
183 ~ θάνατος, ii
Περίμενέ με, περίμενέ με εκεί
στην άκρη του καναλιού
στα λιοντάρια της ουτοπίας
απόκοσμε διασώστη
- θάνατε ευγενικέ.
Στρατής Πασχάλης
ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΠΕΤΕΙΟ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ ΜΟΥ
Κάθε χρόνο χωρίς να το ξέρω προσπερνώ τη μέρα
Που οι τελευταίες φωτιές θα μου γνέψουν
Κι η σιωπή θα ξεκινήσει
Ακούραστος ταξιδευτής
Σαν την αχτίδα άφωτου αστεριού
Τότε
Δεν θα βρεθώ πια στη ζωή σαν σ' ένα ξένο ένδυμα
Έκπληκτος μπροστά στη γη
Και την αγάπη μιας γυναίκας
Και την αδιαντροπιά των αντρών
Όπως σήμερα που γράφω μετά από τρεις μέρες βροχή
Κι ακούω το πουλί να τραγουδά και τη νεροποντή να σταματά
Και προσκυνώ χωρίς να ξέρω τι.
W.S. Merwin
*μτφ: Kατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
-Σύγχρονοι Αμερικανοί Ποιητές-
ΕΙΜΑΙ ΕΝΑΝΤΙΟΝ ΤΟΥ ΘΑΝΑΤΟΥ, ΕΛΕΓΕ
Με συνταγές αρχαίων
Ελληνοσύρων μάγων
Ο Καβάφης
Μ' ένα μοντέλο κόσμου
δίχως χρόνο
Ο Κουρτ Γκέντελ
Με κρέμες αντιρυτιδικές
Χαπάκια μπλε
Λάθριο σεξ με τη νεότητα
Εμείς
- οι εις μικρόν γενναίοι -
Όλοι
Αντιμαχόμαστε τον θάνατο
Κανείς
Δεν παραδέχεται την ήττα.
Κώστας Χατζηκυριάκου
-Εντευκτήριο, τχ.86-
ΟΙ ΚΟΥΚΛΕΣ
Καιγόταν από τον πόθο να γράψει ένα μυθιστόρημα. Διαπίστωσε πως ήταν ικανή να κατασκευάσει μια υπέροχη ροζ ιστορία. Τότε άρχισε να περιφρονεί τον εαυτό της. Διάβαζε μετά μανίας την Ιζαμπέλ Αλιέντε και τη Γιουρσενάρ και αντικατέστησε τα παλ ταγιεράκια της εφηβείας της με τσουβάλια τσίτινα απ' το Μοναστηράκι.
Μουσική δεν άκουγε. Τάραζε την ηλίθια σιωπή της, τα κενά της σκέψης της. Άρχισε να ονειρεύεται λιβάδια με παπαρούνες και κάμπους σπαρμένους με κούκλες. Ο εαυτός της πανευτυχής όποτε το όνειρο επαναλαμβανόταν. Έκανε μια συλλογή από πορσελάνινες κούκλες και τις καμάρωνε.
Μετά έπιασε τα σταυρόλεξα. Έλυσε και τα πιο δύσκολα, ώσπου κατανόησε βαθιά την ομοιότητά τους.
Ένα ένα τα πράγματα που μπορούσαν να 'ναι πηγή ευτυχίας τα καταργούσε. Ένα "Και τι έγινε;" καρφωνόταν στο κεφάλι της κάθε φορά που έπιανε τον εαυτό της να υποκλίνεται στην ομορφιά του ήλιου πάνω στ' απλωμένα ρούχα που χορεύουν με τον αέρα ή στην αίγλη ενός παλιού αρχοντικού.
- Και τι έγινε; Όλ' αυτά μια μέρα θα τελειώσουν...
Θα τελειώσουν, θα γίνουν όλα σκόνη, δε θα υπάρχουν.
Ελένη Γερασιμίδου
-Αυτές-
ΑΧΕΡΟΥΣΙΑ
Καράβια ταξιδεύουν
στην Κίνα, την Ασία
κι ένα μικρό πλεούμενο
για την Αχερουσία.
Κόσμος το βλέπει στο γιαλό
κι εκείνο προχωράει,
χιλιάδες οι αμαρτωλοί
κι ο Άδης δεν χωράει.
Τρέχει παλεύει ο άνθρωπος
και χάνει το μυαλό του
για το σκυλί τον Κέρβερο
να βρει τον οβολό του.
Δόξα και πλούτη κι ομορφιά
και της ζωής το ψέμα
όλα βουλιάζουν κάποτε
στου Αχέροντα το ρέμα.
Σταύρος Ξαρχάκος / Νίκος Γκάτσος
(με τον Σταμάτη Κόκοτα)
Ετικέτες θάνατος
Τρίτη, Ιουλίου 06, 2010
159 ~ θάνατος, i
Frida Kahlo: Thinking About Death
Ο θάνατος ήρθε ολομόναχος, έφυγε κατάμονος
κι εκείνος που αγαπούσε τη ζωή απόμεινε μόνος.
Paul Elyar
*απόδ: Γιώργος Καραβασίλης
BRASIL
Τίποτα δεν σε κρατούσε πια.
Oύτε το παρελθόν με τον ωραίο σου συμβολαιογράφο
ούτε το μέλλον με τις τροπικές φαντασιώσεις του.
Δεν ζήτησες τίποτα.
Δίπλωσες τα χέρια πάνω στο στήθος
κι ονειρεύτηκες τον κόσμο χωρίς εσένα:
τους δρόμους της πόλης σου,
τα μαγαζάκια της Ευριπίδου,
την καπελού στο ισόγειο της Μητροπόλεως,
τον Νίκι Γιάκοβλεφ στο "Ρωσσικόν".
Ονειρεύτηκες το σπίτι σου κλειστό
—όχι αυτό, το άλλο, το δικό σου—
τα έπιπλα να γεμίζουν σκόνη
τα χαλιά να ξεφτίζουν
τις συνταγές —το πολύτιμο μυστικό σου—
να σκίζονται από ξένα χέρια
και συνέχιζες να πεθαίνεις.
Τίποτα δεν σε κρατούσε πια.
Ούτε τα πράσινα μάτια σου
που τόσοι είχαν αγαπήσει
ούτε η γλυκειά ανάσα σου.
Ούτε η ζωή που έζησες
ούτε η ζωή που πόθησες.
Τίποτα δεν σε κρατούσε πια.
Ούτε κι εγώ που πίστευα πως θα ζούσες για πάντα.
Χάρης Βλαβιανός
-Adieu-
ΘΑΝΑΤΟΣ ΜΕΣ ΣΤΗ ΛΗΘΗ
Το ξέρω πως υπάρχω
γιατί εσύ με φαντάζεσαι.
Είμαι ψηλός γιατί έτσι με νομίζεις
κι είμαι καθάριος γιατί εσύ με βλέπεις
με καλό μάτι,
με καθάριο βλέμμα.
Στη σκέψη σου με κάνεις
έξυπνο, στην απλή σου
τρυφεράδα κι εγώ γίνομαι απλός,
καλοσυνάτος.
Μα αν εσύ με ξεχάσεις,
θ' απομείνω νεκρός, χωρίς κανένας
να το ξέρει. Θα βλέπουν ζωντανή
τη σάρκα μου, όμως άλλος άντρας
-μουντός, βαρύς, κακός - μέσα του θα 'μαι.
Ángel González
μτφ: Ηλίας Ματθαίου
-Σύγχρονη Ισπανική Ποίηση-
ΔΟΚΙΜΙΟ ΓΙΑ ΤΟΝ ΘΑΝΑΤΟ
1
Για τη ζωή, τον έρωτα, τον θάνατο, όλα έχουν λεχθεί, όλα έχουν γραφτεί. Όμως ο καθένας μας έχει τη δική του ζωή, το δικό του έρωτα, το δικό του θάνατο. Έχει και το δικαίωμα να προσθέσει και τη δική του μαρτυρία.
Για τον θάνατο η αγωνία μας είναι καίρια καί διαρκής. Τις σκέψεις μας τις συνοδεύουν το άγνωστο, το μυστηριώδες και η στείρα σιωπή. Φανταζόμαστε μια περιπέτεια που δεν ξέρουμε πότε θα αρχίσει. Πάντως είμαστε οπωσδήποτε σίγουροι πως θα συμβεί και ότι, στα τελευταία, έτσι κι αλλιώς επιβεβαιώνει, ίσως και να δικαιώνει την ύπαρξή μας.
3
Ο θάνατος είναι νομοτελειακά το σταθερό σημείο αναφοράς. Πρέπει οπωσδήποτε να το αποδεχθούμε, χωρίς την παλινδρομική εκκρεμότητα, ανάμεσα στην ελπίδα μιας μεταφυσικής συνέχειας που μας ταλαιπωρεί για όλη μας τη ζωή και από την άλλη την απελπισία που δεν μας μεταχειρίζεται πιο ευχάριστα.
11
Καθένας μας ζει το δικό του θάνατο, είναι η τελευταία ένδειξη ότι υπήρξαμε. Ταπεινός, αστείος, μίζερος, μεγαλοπρεπής. Μέσα μας συγκρούονται όλες οι εκδοχές, ώσπου χάνονται στο χωνευτήρι της σιωπής. Έτσι κι αλλιώς το σκοτεινό δέος μάς εκμηδενίζει.
Μάκης Λαχανάς
-η λέξη, 7.201-
ΔΥΟ ΠΟΡΤΕΣ ΕΧΕΙ Η ΖΩΗ
...άνοιξα μια και μπήκα
περπάτησα ένα πρωινό,
κι ώσπου να 'ρθεί το δειλινό,
από την άλλη βγήκα
Όλα είναι ένα ψέμα, μια ανάσα, μια πνοή,
σα λουλούδι κάποιο χέρι θα μας κόψει μιαν αυγή.
(Στέλιος Καζαντίδης) / Ευτυχία Παπαγιαννοπούλου
Ετικέτες θάνατος
