παρα-κείμενα
Πέμπτη, Απριλίου 22, 2010
154 ~ χρώματα, iii
Μυριάδες στόματα φωνάζουνε και σε καλούν
Έλα λοιπόν απ' την αρχή να ζήσουμε τα χρώματα
Οδυσσέας Ελύτης
Rastanura
II
Έχουμε τόσο υποφέρει που η δίψα, η πείνα, η όποια άλλη στέρηση του κορμιού, xρωματίζει τις στιγμές του μαρτυρίου μας γαλάζιες. Μωβ είναι ο πόνος της καρδιάς, κόκκινο το σπάραγμα του μυαλού, πράσινος ο πόνος της ψυχής, κίτρινη η αγωνία των αιμάτων. Ταξιδεύουμε με τις φάρσες που λούφαξαν στα σκέλη μιας θυμωμένης αγάπης.
... ... ...
Βερονίκη Δαλακούρα
-Γενιά του '70, α' ποίηση-
ΑΓΩΝΙΑ
Αυτό το σώμα ντυμένο σε ελαφρό κόκκινο
μετά από τόση ωxρότητα θα ξαναβρεί τη ζωή του.
Γύρω μου θα νιώσω να γλυστράνε τα βλέμματα
και θα μάθω ότι είμαι εγώ: πετώντας μια ματιά
θα με δω μέσ' στον κόσμο. Κάθε νέο πρωινό
στους δρόμους θα βγαίνω αναζητώντας τα χρώματα.
Cesare Pavese
*μτφ: Ευριπίδης Γαραντούδης
-Οδός Πανός, τ.36-
ΠΟΛΥΧΡΩΜΙΕΣ
Ναι, το χρώμα προκαλεί φόβο. Αφήνουν τον καλλιτέχνη ζωγράφο να δημιουργήσει με αυτό, είναι δική του υπόθεση, εκείνος το θέλησε, όπως ο θηριοδαμαστής διάλεξε να κερδίζει τη ζωή του, βάζοντας το κεφάλι του μέσα στο στόμα του λιονταριού. Αλλά εκτός απο αυτόν, δεν θα διακινδύνευε κανείς να βγει από το μαύρο, παρά μόνο για ντροπαλές εισβολές στο xρώμα. Εντούτοις, ο κόκορας του Εντμόν Ροστάν το έλεγε υπέροχα στον κότσυφα: είναι πολύ εύκολη η κομψότητα, όταν δεν φοράς παρά μόνο μαύρα! Πρέπει να ξέρει κανείς να παίζει με τα χρώματα.
Michel Tournier
-Το Δέντρο, τ.85-
απόδοση: Σοφία Μωραΐτη-Καπετσώνη
ΠΟΙΟ ΤΟ ΧΡΩΜΑ ΤΗΣ ΑΓΑΠΗΣ
Ποιο το χρώμα της αγάπης
ποιος θα μου το βρει
Να 'ναι κόκκινο σαν ήλιος
θα καίει σαν φωτιά
Κίτρινο σαν το φεγγάρι
θα 'χει μοναξιά
Να 'χει τ' ουρανού το χρώμα
θα 'ναι μακριά
Να 'ναι μαύρο σαν τη νύχτα
θα 'ναι πονηρή
Ποιο το χρώμα της αγάπης
ποιος θα μου το βρει
Να 'ναι άσπρο συννεφάκι
φεύγει και περνά
Να' ναι άσπρο γιασεμάκι
στον ανθό χαλά
Να 'ναι το ουράνιο τόξο
που δεν πιάνεται
Όλο φαίνεται πως φτάνω
κι όλο χάνεται
Λουδοβίκος των Ανωγείων
Ετικέτες χρώματα
Κυριακή, Ιανουαρίου 14, 2007
51 ~ χρώματα, ii
Tο βλέπεις, οι δυο μας μεγαλώνουμε μια αγάπη
Σ' αγγίζω, ακουμπώ τη ζεστασιά σου, δεν είν' όμως αυτό
Κοίτα πώς σαν εφτά χρώματα που φαίνονται λευκό
Σιωπηρά ενωνόμαστε.
Edip Cansever
*μτφ: Aνθή Καρρά
Είναι ωραίο το χρώμα
μη τ' αλλάξεις
Χτυπάει ο δρόμος στο κίτρινο
Μπαίνει στο μωβ
σαν φύλλα της πίκρας
και του ποτέ πια
Το άσπρο τ' ουρανού
κάτι μάταια ψάχνει...
Ζέφη Δαράκη
-Η θλίψη καίει τις σκιές μας-
Η ΠΤΩΣΗ
Κι εγώ που είμαι ο βασιλιάς σε όλη αυτή την ασυναρτησία
Μια δίνη είμαι κι ο ίδιος, ποθώ να τη στεριώσω
Γυρνώ για να ξεφύγω... Μου ξεγλιστράν ωστόσο
Όλα μες στην ομίχλη μέσα στην υπνηλία.
Στα χέρια μου όταν τυχαία πέσει ψήγμα από χρυσό
Ψευτίζει ευθύς αμέσως... οι στόχοι είναι μακρινοί...
Πεθαίνω απαξιώντας τον κάθε θησαυρό,
Στη στέρηση πεθαίνω, απ’ την υπερβολή.
Το χρώμα με λαμπρύνει ως τη λιποθυμία...
Mário de Sá-Carneiro
*μτφ: Νίκος Πρατσίνης
V. ΦΩΝΕΣ ΣΤΟ ΧΘΕΣ - ΣΗΜΕΡΑ - ΑΥΡΙΟ
Σταθερές βάσεις όλοι ευχόμαστε να έχουμε, μια ομορφιά για να νοιώθουμε καλύτερα, μια καθαρή εικόνα, ένα τοπίο πολύχρωμο, λίγα φώτα σβησμένα, μια ατμόσφαιρα εμπιστεύσιμη και αρωματική, μια κοπέλα να μας φυλάει σε ανύποπτες στιγμές. Διάλεξε εσύ τα χρώματα, διάλεξέ τα όλα εσύ...
Αλέξιος-Άγγελος Σιαφάκας
-Μια κόρη με το όνομα Ανθράγγιγμα-
-Οδός Πανός, τ.69-70/1993-
ΜΟΝΟ ΤΟΥ
Να πετώ σαν τον αετό
κι ένα κινητό στο βρόντο να χτυπά
Να πετώ
για τους γαλαξίες μου,
τις αξίες μου
κι εσένα
...
Να πετώ σαν τον αετό,
μ' ένα πυρετό που φέρνει η ανατολή
Να πετώ
και να πίνω χρώματα,
ξημερώματα
για σένα
Νίκος Αντύπας / Λίνα Νικολακοπούλου
(με την Άλκηστι Πρωτοψάλτη)
μη τ' αλλάξεις
Χτυπάει ο δρόμος στο κίτρινο
Μπαίνει στο μωβ
σαν φύλλα της πίκρας
και του ποτέ πια
Το άσπρο τ' ουρανού
κάτι μάταια ψάχνει...
Ζέφη Δαράκη
-Η θλίψη καίει τις σκιές μας-
Η ΠΤΩΣΗ
Κι εγώ που είμαι ο βασιλιάς σε όλη αυτή την ασυναρτησία
Μια δίνη είμαι κι ο ίδιος, ποθώ να τη στεριώσω
Γυρνώ για να ξεφύγω... Μου ξεγλιστράν ωστόσο
Όλα μες στην ομίχλη μέσα στην υπνηλία.
Στα χέρια μου όταν τυχαία πέσει ψήγμα από χρυσό
Ψευτίζει ευθύς αμέσως... οι στόχοι είναι μακρινοί...
Πεθαίνω απαξιώντας τον κάθε θησαυρό,
Στη στέρηση πεθαίνω, απ’ την υπερβολή.
Το χρώμα με λαμπρύνει ως τη λιποθυμία...
Mário de Sá-Carneiro
*μτφ: Νίκος Πρατσίνης
V. ΦΩΝΕΣ ΣΤΟ ΧΘΕΣ - ΣΗΜΕΡΑ - ΑΥΡΙΟ
Σταθερές βάσεις όλοι ευχόμαστε να έχουμε, μια ομορφιά για να νοιώθουμε καλύτερα, μια καθαρή εικόνα, ένα τοπίο πολύχρωμο, λίγα φώτα σβησμένα, μια ατμόσφαιρα εμπιστεύσιμη και αρωματική, μια κοπέλα να μας φυλάει σε ανύποπτες στιγμές. Διάλεξε εσύ τα χρώματα, διάλεξέ τα όλα εσύ...
Αλέξιος-Άγγελος Σιαφάκας
-Μια κόρη με το όνομα Ανθράγγιγμα-
-Οδός Πανός, τ.69-70/1993-
ΜΟΝΟ ΤΟΥ
Να πετώ σαν τον αετό
κι ένα κινητό στο βρόντο να χτυπά
Να πετώ
για τους γαλαξίες μου,
τις αξίες μου
κι εσένα
...
Να πετώ σαν τον αετό,
μ' ένα πυρετό που φέρνει η ανατολή
Να πετώ
και να πίνω χρώματα,
ξημερώματα
για σένα
Νίκος Αντύπας / Λίνα Νικολακοπούλου
(με την Άλκηστι Πρωτοψάλτη)
Ετικέτες χρώματα
Πέμπτη, Μαΐου 11, 2006
5 ~ χρώματα, i
Ξενιστής των δύσεων
σπαράζομαι από το θάμπωμα των χρωμάτων
Γιάννης Τόλιας
ΓΑΛΑΝΟΣ ΑΠΟ ΣΕΝΑ
Να σε συλλογιστώ είναι γαλάζιο σα να περπατάω
σ’ ένα δάσος χρυσό το μεσημέρι:
στην ομιλία μου γεννιούνται κήποι
και με τα σύννεφά μου στα όνειρά σου πάω.
Μας ενώνει και μας χωρίζει ένα απαλό αγέρι,
μια απόσταση μελαγχολίας’ τα δυο χέρια
της ποίησής μου υψώνω τότε, πλέρια,
γαλάζιος από σε, ελπίζοντας με πόνο.
….
Ο κόσμος γίνεται για μένα κρυσταλλένιος
και σε κοιτάζω, μέσα από εκλάμψεις τρίλιας
γαλάζια Κυριακή των λογισμών μου
Εduardo Carranza
*μτφ: Ρήγας Καππάτος
ΠΕΡΙ ΥΨΟΥΣ
Η θέα είναι υπέροχη από τα πενήντα.
Τα βλέπεις όλα μέσα από άλλα σύννεφα.
κόκκινα, ροζ, μαβί (αρκεί να μην τα
μπερδέψεις με γαρύφαλλα και κρίνα,
όπως εκείνοι που σκέφτονται ασύνετα).
Λίγο πιο πάνω αρχίζουν τα σκότη
που χύνει κρουνηδόν η Χίμαιρα…
Νάσος Βαγενάς
ΠΟΥ ΤΟ ΛΕΓΑΝΕ ΑΜΠΝΤΟΥΛΑ
Μπήκε στο δισκάδικο γιατί τον είδε χαζεύοντας τη βιτρίνα. Με διαστάσεις θεού από μαύρο όνυχα. Η τόση ομορφιά τού θάμπωσε τα γυαλιά. Έβγαλε το βυσσινί μεταξωτό μαντήλι από το τσεπάκι του στήθους και τα σκούπισε. Τα μάτια του επίγειου περάσανε σαν φτερά μεταξένια από το ξανθό του κεφάλι στα γαλανά του μάτια. Ο Φ. άγγιξε με χέρια που τρέμανε το εξώφυλλο ενός δίσκου...
Λιλή Ζωγράφου
-Οδός Πανός-
Ο ΤΗΛΕΦΩΝΗΤΗΣ
Σ’ ένα κόκκινο χαρτί
μ’ ένα μπλε στυλό
μού ‘χες γράψει πώς και τι
και τον αριθμό.
Και μιλούσαμε ως αργά -
δεν σ’ αφήνω, δεν,
κι όπως σ’ έχανε η καρδιά
πήρε το μηδέν.
...και γύρω η νύχτα, μια νύχτα, σα νύχτα να πέφτει
και να ’ναι πρωί
κι η απουσία στα δίχτυα, με δίχτυα να ψάχνει
να βρει το γιατί
Να βασανίζομαι το σώμα σου να βρω...
Θάνος Μικρούτσικος / Λίνα Νικολακοπούλου
Ετικέτες χρώματα
