παρα-κείμενα
Δευτέρα, Μαΐου 21, 2007
68 ~ Καβάφης, ii
.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ
Διαβάζοντας το βιβλίο σου
σε βλέπω τώρα
πάλι στην Αλεξάνδρεια σου,
(γέρνοντας στη βιτρίνα ενός καταστήματος,
όπου το φως
πιάνει τη σκόνη κι αγγίζει τα χαρακτηριστικά ενός νέου μέσα.
Τον παρακολουθείς και βλέπεις την εικόνα σου
να διαθλάται μες στο τζάμι)
φεύγεις, κι οι τελευταίες λέξεις ενός ποιήματος
σου έρχονται στο νου:
«Κατόπι - στην τελειωτέρα κοινωνία –
κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα
βέβαια θα φανεί κ' ελεύθερα θα κάμει...»
Καμιά φορά,
θυμάμαι τις σιωπές μου,
το χαμένο χρόνο μου
τη γραμμή των καμένων κεριών
και, Καβάφη, απελπίζομαι μαζί σου,
κι ύστερα, καμιά φορά,
σκέφτομαι : αυτοί 'ναι οι καλύτεροι καιροί
εγώ 'μαι κείνος.
Ian Young
-Ανθολογία Αμερικανικής Ομοφυλόφιλης Ποίησης-
* μτφ: Aνδρέας Αγγελάκης
Το τραγούδι που συνοδεύει το ποστ, είναι δώρο από την Σελάνα: "Θάλασσα του πρωϊού" σε ποίηση Κωνσταντίνου Κ. Καβάφη - Με τον Χρήστο Λεττονό από την "Τετραλογία" του Δήμου Μούτση.
ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟ ΚΑΒΑΦΗ
Διαβάζοντας το βιβλίο σου
σε βλέπω τώρα
πάλι στην Αλεξάνδρεια σου,
(γέρνοντας στη βιτρίνα ενός καταστήματος,
όπου το φως
πιάνει τη σκόνη κι αγγίζει τα χαρακτηριστικά ενός νέου μέσα.
Τον παρακολουθείς και βλέπεις την εικόνα σου
να διαθλάται μες στο τζάμι)
φεύγεις, κι οι τελευταίες λέξεις ενός ποιήματος
σου έρχονται στο νου:
«Κατόπι - στην τελειωτέρα κοινωνία –
κανένας άλλος καμωμένος σαν εμένα
βέβαια θα φανεί κ' ελεύθερα θα κάμει...»
Καμιά φορά,
θυμάμαι τις σιωπές μου,
το χαμένο χρόνο μου
τη γραμμή των καμένων κεριών
και, Καβάφη, απελπίζομαι μαζί σου,
κι ύστερα, καμιά φορά,
σκέφτομαι : αυτοί 'ναι οι καλύτεροι καιροί
εγώ 'μαι κείνος.
Ian Young
-Ανθολογία Αμερικανικής Ομοφυλόφιλης Ποίησης-
* μτφ: Aνδρέας Αγγελάκης
ΣΥΝΤΟΜΟΣ ΒΙΟΓΡΑΦΙΑ ΤΟΥ ΠΟΙΗΤΟΥ
ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΚΑΒΑΦΗ
(και του καθενός μας – άλλωστε)
...δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
K. KABAΦH, H πόλις
νταλγκαδιασμένος και βαρύς
γυρνάει τα στενορρύμια
της πολιτείας της άχαρης
που τρώει τα σωθικά του
σ' αυτήν εδώ γεννήθηκε
σ' αυτή θε ν' αποθάνη
εδώ πίκρες τον πότισαν κρουνηδόν
εδώ τον βασανίσαν
μόνος του
πίστεψε - φορές -
πως τη χαράν ευρήκε σπανίως
κάποτε θέλησε κι' αυτός
κάπου μακρυά να φύγη
μα εκατέβη στο γιαλό
και δεν είχε καράβι
Νίκος Εγγονόπουλος
-Στην Kοιλάδα με τους Pοδώνες-
VΙCTORIA A'
Μέχρι τώρα μου είχε διηγηθεί επιπόλαια και χαριτωμένα περιστατικά μόνο. Να σκέπαζε έτσι κάποια πληγή; Ό,τι κι αν συνέβαινε πάντως ήταν ενδιαφέρον να ακούω από μια ξένη το ψυχογράφημα του ρωμιού σερνικού. Της το είπα. Είχε ξαναβρεί την ψυχραιμία της και χαμογέλασε κολακευμένη. Το δόλωμα έπιανε. Άφησα την κουβέντα να σκορπίσει σε άλλες, ανώδυνες, κατευθύνσεις. Η Βίκυ με βοήθησε, είχε ένα ανεξάντλητο απόθεμα άνεσης. Μιλήσαμε σχεδόν για τα πάντα. Και για Καβάφη βεβαίως. Αρχικά της τον δάνεισε ένας ξένος στα Αγγλικά. Δοκίμασε μετά να το διαβάσει στο πρωτότυπο, μόνη της. Δεν τη δυσκόλεψε νοηματικά, στο κάτω κάτω εκεί είναι και η τέχνη του. Η δυσκολία ήταν να πιάσει τις αποχρώσεις των λέξεών του. Αυτό έγινε πολύ αργότερα.
Τότε βεβαιώθηκα ότι ήξερα τη γλώσσα σας, είπε.
Θανάσης Βαλτινός
Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙΣ
Χωρίς περίσκεψη κι αιδώ
όπως το έλεγε ο Καβάφης
είπες θα φύγεις απο δώ
και καταφύγιο θα βρεις
στη ζεστασιά μιας άλλης γης.
Δεν θα ευθύνομαι εγώ,
εκεί που πας, αν κάτι πάθεις,
ούτε και θέλω μερτικό
αν κάποια ευτυχία βρεις
ή την Ιθάκη που ποθείς.
Σ' αφήνω
αυτό που ζήτησες να κάνεις
και σβήνω
μαζί με τ' άστρο της αυγής.
Θα μείνω
στα όρια της λογικής
να γίνω
η Αλεξάνδρεια που χάνεις.
Γιώργος Καζαντζής / Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος
...δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
K. KABAΦH, H πόλις
νταλγκαδιασμένος και βαρύς
γυρνάει τα στενορρύμια
της πολιτείας της άχαρης
που τρώει τα σωθικά του
σ' αυτήν εδώ γεννήθηκε
σ' αυτή θε ν' αποθάνη
εδώ πίκρες τον πότισαν κρουνηδόν
εδώ τον βασανίσαν
μόνος του
πίστεψε - φορές -
πως τη χαράν ευρήκε σπανίως
κάποτε θέλησε κι' αυτός
κάπου μακρυά να φύγη
μα εκατέβη στο γιαλό
και δεν είχε καράβι
Νίκος Εγγονόπουλος
-Στην Kοιλάδα με τους Pοδώνες-
VΙCTORIA A'
Μέχρι τώρα μου είχε διηγηθεί επιπόλαια και χαριτωμένα περιστατικά μόνο. Να σκέπαζε έτσι κάποια πληγή; Ό,τι κι αν συνέβαινε πάντως ήταν ενδιαφέρον να ακούω από μια ξένη το ψυχογράφημα του ρωμιού σερνικού. Της το είπα. Είχε ξαναβρεί την ψυχραιμία της και χαμογέλασε κολακευμένη. Το δόλωμα έπιανε. Άφησα την κουβέντα να σκορπίσει σε άλλες, ανώδυνες, κατευθύνσεις. Η Βίκυ με βοήθησε, είχε ένα ανεξάντλητο απόθεμα άνεσης. Μιλήσαμε σχεδόν για τα πάντα. Και για Καβάφη βεβαίως. Αρχικά της τον δάνεισε ένας ξένος στα Αγγλικά. Δοκίμασε μετά να το διαβάσει στο πρωτότυπο, μόνη της. Δεν τη δυσκόλεψε νοηματικά, στο κάτω κάτω εκεί είναι και η τέχνη του. Η δυσκολία ήταν να πιάσει τις αποχρώσεις των λέξεών του. Αυτό έγινε πολύ αργότερα.
Τότε βεβαιώθηκα ότι ήξερα τη γλώσσα σας, είπε.
Θανάσης Βαλτινός
Η ΑΛΕΞΑΝΔΡΕΙΑ ΠΟΥ ΧΑΝΕΙΣ
Χωρίς περίσκεψη κι αιδώ
όπως το έλεγε ο Καβάφης
είπες θα φύγεις απο δώ
και καταφύγιο θα βρεις
στη ζεστασιά μιας άλλης γης.
Δεν θα ευθύνομαι εγώ,
εκεί που πας, αν κάτι πάθεις,
ούτε και θέλω μερτικό
αν κάποια ευτυχία βρεις
ή την Ιθάκη που ποθείς.
Σ' αφήνω
αυτό που ζήτησες να κάνεις
και σβήνω
μαζί με τ' άστρο της αυγής.
Θα μείνω
στα όρια της λογικής
να γίνω
η Αλεξάνδρεια που χάνεις.
Γιώργος Καζαντζής / Χρίστος Γ. Παπαδόπουλος
Το τραγούδι που συνοδεύει το ποστ, είναι δώρο από την Σελάνα: "Θάλασσα του πρωϊού" σε ποίηση Κωνσταντίνου Κ. Καβάφη - Με τον Χρήστο Λεττονό από την "Τετραλογία" του Δήμου Μούτση.
Ετικέτες Καβάφης
Κυριακή, Απριλίου 15, 2007
62 ~ Καβάφης, i
.
Και μού 'λεγε ο φίλος μου: μη γράφεις
ποτέ κρυμμένα όπως ο Καβάφης
Διονύσης Καψάλης
-Αισθηματική αγωγή-
ΣΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ
...Και βέβαια τον ποθούσαμε,
αλλά πιο πολύ - έχουμε
το σώμα ο ένας του άλλου, που είναι ίσως καλύτερο
γιατί είναι οικείο.
Να μπούμε στ' άλλο σώμα θέλαμε, όπως ακριβώς
βούτηξε αυτός ανέμελα
απ' τη μικρή αποβάθρα,
σίγουρος για τον εαυτό του' ο κολυμβητής
γίνεται μορφή καθαρή, το απόλυτο σχήμα
για το νερό που σχίζεται στα δύο. Και μία μόνο αμφιβολία
να υπήρχε στο κεφάλι του, θα είχε, νομίζω, εξαφανιστεί,
ή θα ήταν κάποιος άλλος,
και καθώς τον φαντάζομαι, ο νους μου πάει
στον Καβάφη, σε πλαγιάσματα μέσα σε κάμαρες κλειστές στον πάνω όροφο.
Πρέπει να ήταν η δικιά του μια ζωή της πάνω κάμαρας,
γεμάτη απ' την ανάμνηση του τι έγινε εκεί πέρα,
σιμά στο ράφι με τα βάζα, όπου η κουρτίνα
θα έκρυβε το μισό κρεβάτι
με τη σκιά από τον ήλιο του μεσημεριού.
Κάποιος που θα τον είχε συναντήσει στο αμάξι το κλεισμένο,
ή κοντά σε μια κατάφωτη προθήκη με μαντίλια,
κάποιος που θα μπορούσε να τον φέρνει στο νού.
Mark Doty
-"Στον Καβάφη" και άλλα ποιήματα, Ποίηση τ.24-
* μτφ: Δημήτρης Παπανικολάου
TΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Είδε τον κόσμο καθαρά
μέσα στο πέρασμα του χρόνου,
είδε τη λύπη, τη χαρά,
τον ξεπεσμό και τη φθορά,
με τη διαύγεια του πόνου.
Του έρωτα την ηδονή
το δόσιμό του και τα πάθη,
τα ονειρεύτηκε πολύ,
όταν το σώμα αναπολεί
και το μυαλό τα ξαναπλάθει.
Είδε τις πόλεις που περνούν,
που λάμπουν κάποτε και σβήνουν,
τα πρόσωπα όταν γερνούν,
όταν θυμούνται και γυρνούν
στο φώς που πίσω τους αφήνουν.
Διονύσης Καψάλης
–Στον τάφο του Καβάφη-
ΝΥΧΤΕΡΩΤΑΣ
Νίκος Κ. Νικηταρίδης
-Λογοτεχνικά οράματα από την καβαφική ποίηση-
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΗ
Οι μέρες του Γενάρη έχουν μάτια
που κλέβουνε το φως και το σκορπούν
τα δειλινά σε έρημα δωμάτια
εκείνων που θυμούνται κι αγαπούν
Οι μέρες και οι νύχτες του Γενάρη
σα δέντρα κρεμασμένα στη βροχή
στιχάκια γράφουν σ' ένα Καλαντάρι
και στις καρδιάς τα φύλλα μιαν ευχή
Ο χρόνος του Γενάρη γκρίζα δάφνη
παράθυρα της μνήμης ανοιχτά
αναπολεί τον ποιητή Καβάφη
την Αλεξάνδρεια αποχαιρετά.
Παντελής Θαλασσινός / Ηλίας Κατσούλης
Και μού 'λεγε ο φίλος μου: μη γράφεις
ποτέ κρυμμένα όπως ο Καβάφης
Διονύσης Καψάλης
-Αισθηματική αγωγή-
ΣΤΟΝ ΚΑΒΑΦΗ
...Και βέβαια τον ποθούσαμε,
αλλά πιο πολύ - έχουμε
το σώμα ο ένας του άλλου, που είναι ίσως καλύτερο
γιατί είναι οικείο.
Να μπούμε στ' άλλο σώμα θέλαμε, όπως ακριβώς
βούτηξε αυτός ανέμελα
απ' τη μικρή αποβάθρα,
σίγουρος για τον εαυτό του' ο κολυμβητής
γίνεται μορφή καθαρή, το απόλυτο σχήμα
για το νερό που σχίζεται στα δύο. Και μία μόνο αμφιβολία
να υπήρχε στο κεφάλι του, θα είχε, νομίζω, εξαφανιστεί,
ή θα ήταν κάποιος άλλος,
και καθώς τον φαντάζομαι, ο νους μου πάει
στον Καβάφη, σε πλαγιάσματα μέσα σε κάμαρες κλειστές στον πάνω όροφο.
Πρέπει να ήταν η δικιά του μια ζωή της πάνω κάμαρας,
γεμάτη απ' την ανάμνηση του τι έγινε εκεί πέρα,
σιμά στο ράφι με τα βάζα, όπου η κουρτίνα
θα έκρυβε το μισό κρεβάτι
με τη σκιά από τον ήλιο του μεσημεριού.
Κάποιος που θα τον είχε συναντήσει στο αμάξι το κλεισμένο,
ή κοντά σε μια κατάφωτη προθήκη με μαντίλια,
κάποιος που θα μπορούσε να τον φέρνει στο νού.
Mark Doty
-"Στον Καβάφη" και άλλα ποιήματα, Ποίηση τ.24-
* μτφ: Δημήτρης Παπανικολάου
TΟ ΠΕΡΑΣΜΑ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ
Είδε τον κόσμο καθαρά
μέσα στο πέρασμα του χρόνου,
είδε τη λύπη, τη χαρά,
τον ξεπεσμό και τη φθορά,
με τη διαύγεια του πόνου.
Του έρωτα την ηδονή
το δόσιμό του και τα πάθη,
τα ονειρεύτηκε πολύ,
όταν το σώμα αναπολεί
και το μυαλό τα ξαναπλάθει.
Είδε τις πόλεις που περνούν,
που λάμπουν κάποτε και σβήνουν,
τα πρόσωπα όταν γερνούν,
όταν θυμούνται και γυρνούν
στο φώς που πίσω τους αφήνουν.
Διονύσης Καψάλης
–Στον τάφο του Καβάφη-
ΝΥΧΤΕΡΩΤΑΣ
Μια νύχτα...................
...Κ' εκεί στο λαϊκό, το ταπεινό κρεββάτι
είχα το σώμα του έρωτος, είχα τα χείλη
τα ηδονικά και ρόδινα της μέθης -
.Κωνσταντίνος Π. Καβάφης
.....Δυο σώματα πάθους, δυο ερωτικά κορμιά, δυο αρχέγονοι σκαραβαίοι έσπρωχναν το βώλο του πόθου, που στιγμή με τη στιγμή μεγάλωνε, γιγαντωνόταν και γέμιζε ασφυκτικά το δωμάτιο, κάνοντας τα μηλίγγια των παραθύρων να χτυπούν σαν δαιμονισμένα.
.....Τα χείλη, πεταλούδες, πετούσαν και ρουφούσαν κάθε στάλα γύρης του ιδρώτα που μαλάκωνε το μελαψό δέρμα. Τα χέρια, φελούκες, έπλεαν στον μελανό Νείλο των πυκνών μαλλιών, προκαλώντας κύματα ανατριχίλας στις ρώγες, στην κοιλάδα των βασιλέων της ηδονής. Μοναδικός μάρτυρας, πάνω στο ξεχαρβαλωμένο κομοδίνο, ένα ζευγάρι οβάλ, κομψά γυαλιά...
Νίκος Κ. Νικηταρίδης
-Λογοτεχνικά οράματα από την καβαφική ποίηση-
Ο ΧΡΟΝΟΣ ΤΟΥ ΓΕΝΑΡΗ
Οι μέρες του Γενάρη έχουν μάτια
που κλέβουνε το φως και το σκορπούν
τα δειλινά σε έρημα δωμάτια
εκείνων που θυμούνται κι αγαπούν
Οι μέρες και οι νύχτες του Γενάρη
σα δέντρα κρεμασμένα στη βροχή
στιχάκια γράφουν σ' ένα Καλαντάρι
και στις καρδιάς τα φύλλα μιαν ευχή
Ο χρόνος του Γενάρη γκρίζα δάφνη
παράθυρα της μνήμης ανοιχτά
αναπολεί τον ποιητή Καβάφη
την Αλεξάνδρεια αποχαιρετά.
Παντελής Θαλασσινός / Ηλίας Κατσούλης
Ετικέτες Καβάφης
