παρα-κείμενα
Παρασκευή, Μαρτίου 01, 2013
216 ~ αναμονή, iii
Δεν αφιέρωσα πολύ χρόνο
Μόνο προσδέθηκα στις άκρες μιας τερατώδους αναμονής που τίποτε δεν προμηνούσε
Μη προσδοκώντας παρά τη βροχή που έτσι κι αλλιώς έρχεται
Έτσι κι αλλιώς...
Στέφανος Ροζάνης
-σημειώσεις, τχ.56-
«ΑΝΘΡΩΠΟΝ ΟΥΚ ΕΧΩ»
Ήρθες
αλλά εγώ περιμένω την αγαπημένη μου
για να κηρύξω έρημο
να ετοιμάσω τον δικανικό
με τα λουριά απ' τα σανδάλια της
Την περιμένω μέρα-νύχτα
υιοθετημένος από τη βασιλεία
άνωθεν
διεφθαρμένος από τη ρυπαρότητά της
έκθετος στις γαζέλες
και των μηρών της την έπιείκια
νεωκόρος του ναού της
Μετανοώ κάθε φορά που στρέφει εις τα οπίσω
κάθε φορά που απειλεί τη δημόσια υγεία
και παίρνεται στα κράσπεδα των ενεχυροδανειστών
Εγώ περιμένω την αγαπημένη μου
Βαπτιστή
να πιστεύσω
διότι είμαι το ερείπιο στη Βηθεσδά
μάρτυρας των επιδρομών του αγγέλου στα νερά
αεικίνητος και παραλυτικός
δεν εξεγείρομαι
είμαι εκ περιτροπής
εγωπαθής
πάνω και κάτω
Ήρθες
αλλά άνθρωπον ουκ έχω
Γιώργος Βέλτσος
-Χαίρετε-
ΑΛΛΟΠΑΡΜΕΝΟ ΚΕΦΑΛΙ
Μέσα στο δρόμο όπου κανείς δεν περνά
Ανάμεσα στον αριθμό 13 και στον αριθμό 30
Ό,τι καιρό κι αν κάνει
Όλη τη μέρα εκείνη και τις άλλες
Είμαι εκεί περιμένω
Σε περιμένω
Από μακριά από έκεϊ κάτω από παντού
Απ' όπου έρχεσαι δεν θα ξαναρθείς
Έχεις γνωρίσει τούτο τον κόσμο και τον άλλο
Κι ό,τι δε γνώριζες
Ό,τι αρνιόσουνα
Ό,τι γελούσες
Μα τη βραδυά που έπρεπε να φύγεις έκλαιγες
Τώρα η καμπάνα σημαίνει και βρίσκομαι εκεί
Κοντά μου υπάρχουν άνθρωποι που μήτε καν με κοιτάζουν
Άλλοι που τους είδα και που δε με βλέπουν
Άνθρωποι πλούσιοι κι άλλοι που έχουν ταλέντο
Τέλος όλοι όσοι γι' αυτούς μιλούνε τούτη τη στιγμή
Κι εσύ πού είσαι
Γιατί δε ξαναγύρισες ακόμα
Ένας μεγάλος θόρυβος ακούγεται μες στην αυλή
Δεν είν' ακόμα για μένα μήτε για κείνους
Είν' ή σειρά σου
Να σε
Πάντα θλιμμένη
Τι όψη
Υπάρχουν σταγόνες βροχής που λαμποκοπούν
Μέσα στην κόμη σου
Pierre Reverdy
*μτφ: Τάκης Βαρβιτσιώτης
-Εκλογή ποιημάτων 1915-1966-
Ο ΣΤΑΘΜΟΣ
Ιωσήφ Βεντούρας
-Περίπλους, τχ.50-
(αρχείο ΕΚΕΒΙ)
ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΕΡΧΕΣΑΙ
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω,
τραγούδι άγνωστο κι αγέννητη σιωπή
Πίσω απ’ τα μάτια, πίσω απ’ της ζωής το βέλο
κρύβεσαι σαν βροχή που στέγνωσε - το ξέρω
νεροποντή που περιμένω μια ζωή.
Γιατί δεν έρχεσαι...
Μια καταιγίδα θέλω να `ρθει να ουρλιάξει
όσα δεν είπαμε από φόβο ή ντροπή,
στα σωθικά μας και στα μάτια μας να ψάξει,
κάθε μας λέξη μυστική να την πετάξει
μέχρι τον ήλιο ν’ ανεβεί και να τον κάψει
γιατί δεν έρχεσαι,
γιατί δεν έρχεσαι ποτέ,
γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω.
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν νυχτώνει,
όταν κρατιέμαι σαν χερούλι απ’ το ποτό -
απ’ το ποτό τής φαντασίας μου που με λιώνει
Κάθε γουλιά του, καίει σαν πάγος και σαν χιόνι
κι ανατινάζει του μυαλου μου το βυθό.
Γιατί δεν έρχεσαι...
Μια καταιγίδα θέλω να `ρθει να μας πνίξει
σ’ ένα τραγούδι που δεν έγραψε κανείς
Ό,τι δε γίναμε ποτέ να μην το δείξει
Να `ναι γιορτή, την αγκαλιά της να ανοίξει
στην ανημπόρια τής χαμένης μας ζωής
Γιατί δεν έρχεσαι,
γιατί δεν έρχεσαι ποτέ,
γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω.
Απ’ της ψυχής μου το ιερό
ως της ζωής μου το μπουρδέλο
χτίσε μια γέφυρα να πάω και να `ρθώ.
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ - ποτέ όταν σε θέλω
Kλείσε τα μάτια μου και έλα να σε δω.
Γιατί δεν έρχεσαι;
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ;
Γιατί δεν έρχεσαι ποτέ όταν σε θέλω;
Αλκίνοος Ιωαννίδης
(ΕΔΩ με τον Σωκράτη Μάλαμα και τον Αλκίνοο Ιωαννίδη)
Ετικέτες αναμονή
Παρασκευή, Σεπτεμβρίου 24, 2010
164 ~ αναμονή, ii
Gena Ivanov
Α! οι καρδιές μας
σε αυτή την αναπόφευκτη δωροληψία
που με καθήλωσε σε λίστα αναμονής
Γιώργος Βέλτσος

ΘΑ ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ
Θα σε περιμένω πίσω απ' την κλειστή πόρτα της νύχτας
...
Να ζήσω μέσα σου όλο το χρόνο
Περνώντας ζώντας να ντυθώ την παρουσία σου
Να κρατήσω μέσα σου την ανθρώπινη ηλικία σου
Που την άφηνες κι έφευγες
Τόσες εικόνες που γυρεύουν ανάσταση
Να φορέσω μια παρέλαση ημερών ύστερ' απ' τη βροχή
Ένα δίχτυ από ήλιο σε μαύρα μαλλιά
Να κινηθώ στα βήματά σου
Που δοκιμάζαν τη μέρα και βιάζαν τη νύχτα
Ανοίγοντας τη σιωπή
Κι έπειτα πάλι στη σιωπή να τα ρίξω
Σα μια χαμένη μουσική φως που φεύγει
Aλέξης Τραϊανός
-Μικρές μέρες-

ΠΕΡΙΜΕΝΟΝΤΑΣ ΤΗΝ
Περιμένοντάς την σ΄εκείνο το δωμάτιο ξενοδοχείου
και ν' αφουγκράζομαι τον ασθματικό θόρυβο του ασανσέρ
και την κλεφτή βιασύνη κάποιων βημάτων.
Περιμένοντάς την καρτερικά όπως την ευτυχία
σ' ένα κρεβάτι που τρεμοπαίζει
στην όποια κίνηση του διαδρόμου.
Περιμένοντάς την χωρίς μιλιά, χωρίς λέξη καμία
με τη θνητή αφή των χειλιών και τη φλόγα.
Περιμένοντάς την, περιμένοντάς την
όπως την άβυσσο της τιμωρίας
που απειλεί μα δεν έρχεται,
όπως την ύστατη αβεβαιότητα.
Περιμένοντάς την με θάνατο.
Justo Jorge Radron
-Νυχτερινή θάλασσα-
*μτφ: Μαρία Γραμματικού
-Περίπλους, τχ.27-

ΟΔΟΣ ΣΟΛΩΝΟΣ 1965
Θαυμάζω το γνήσιο αττικό δειλινό, εμβαθύνω μες στα λεπτά και αδιόρατα μηνύματα του, περπατώ, σκέφτομαι, σε περιμένω με καρδιοχτύπι παρατεινόμενο. Η ατμόσφαιρα μυρίζει χώμα, έχει βρέξει. Οι οδυνηρές μυρουδιές αναρριχώνται πάνω στις κυρτές πλαγιές ως τις κορφές όπου εντοπίζουν τα μάρμαρα και τ' αγκαλιάζουν.
Στη σκέψη μου πάντα φοράς ένα πράσινο ταγιέρ. Πράσινη φιγούρα, πράσινα μάτια. Όλα τα χρώματά σου είναι οι αποχρώσεις του πράσινου, οι εκλάμψεις κι οι αντανακλάσεις μέσα στα μάτια σου είναι επίσης πράσινες. Μια αδυναμία μέσα μου θέλει ακόμα και το αίμα σου πράσινο. Είσαι λοιπόν μια πάνοπλη αυτοκινούμενη ελπίδα. Και να που έρχεσαι, σαν σημαδάκι πράσινο μόλις κινούμενο στο βάθος της προοπτικής του δρόμου.
Στέκομαι από ψηλά ν' απολαύσω τον ερχομό σου.
Κώστας Μαύρος

ΘΑ ΠΕΡIΜΕΝΩ ΣΕ ΠΑΡΑΛIΑ ΕΡΗΜIΚΗ
Θα περιμένω σε παραλία ερημική
τ' άγριο το κύμα να μου φέρει τη ματιά σου
κι ό,τι μου φέρει θ' αγαπώ, γιατί θα 'ναι δικό σου
είτε πετράδι, είτε φιλί, ή τ' όνειρό σου
είτε στεφάνι, για φιλί, για σημαδούρα.
Θα περιμένω, από το βράδυ ως το πρωί
ως να γενώ εγώ μια παραλία ερημική
να σε καλωσορίσει
Μάνος Χατζιδάκις
-από τον Κύκλο του C.N.S.-
(με τον Γιώργο Μούτσιο)
Ετικέτες αναμονή
Δευτέρα, Μαΐου 14, 2007
67 ~ αναμονή, i

Λείπεις τις νύχτες
Τόσα χρόνια ονείρων
σε περιμένω.
Γιάννης Τόλιας

ΤΙ ΣΥΜΒΑΙΝΕΙ ΑΛΗΘΕΙΑ (συλ.)
Σου τηλεφωνώ το βράδυ
απ' αυτή την κρύα χώρα
που περιμένω το μικρό καλοκαίρι.
Το χιόνι στις στέγες είναι γκρίζο.
Σε περιμένω μ' ανοιχτά μάτια
μπορείς νά 'ρθεις από την άνοιξη ως το φθινόπωρο.
Θα ρίξεις τα μαλλιά σου στην πλάτη
για να με ζεστάνεις
Pentti Saarikoski
-Δώδεκα Φινλανδοί ποιητές-

Γεννήθηκα την εποχή του χαλκού
τώρα
δεν με θυμάται πια κανένας
σκεπάσαν τους βωμούς μου δάφνες και φρύγανα.
Πικραμύγδαλο, συ έρωτά μου,
ήπια τρία βαρέλια ρετσίνα στην Δόμνα
χτες, για να ξεχάσω
ρούφηξα τον Aλιάκμονα, τον σφοδρό Bαρδάρη
- οι λιμναίοι οικισμοί της Θεσσαλίας
μείναν ξεροί για χάρη σου.
Περιμένω τρεις χιλιάδες χρόνια να πεθάνω,
αδύναμος να αποσυντεθώ τόσο που σ' αγαπώ.
Κωστής Μοσκώφ
-Ποιήματα-

ΚΙΤΡΙΝΗ ΠΟΛΗ
Ιωάννα Μοάτσου - Στρατηγοπούλου

ΕΛΑ ΠΑΡΕ ΜΟΥ ΤΗ ΛΥΠΗ
Τα γαρύφαλλά σου μέτρα,
- σ' αγαπώ όσο κανείς
Κάνω την καρδιά μου πέτρα
και προσμένω να φανείς
Έλα και,
έλα και σε περιμένω
στη γωνιά του δρόμου να φανείς
Μάνος Χατζιδάκις / Νίκος Γκάτσος(με τη Νάνα Μούσχουρη)
Ετικέτες αναμονή, Ι.Σ.Μ.-κείμ. 2










