. 
ΑΝΙΕΡΟΣ ΟΡΚΟΣπαγιδέψαμε τον αγέραστο έρωτα
ιερόσυλοι εραστές
του δικού μας του χρόνου
που δεν έχει χωρίσματα
που δεν έχει γυρίσματα
που δεν έχει ρυτίδες
είναι ο ίδιος ο εχθρός μα και ο φίλος μας
στις παγίδες που βάζουμε συνεχώς στον εαυτό μας.
Σ' αγαπώ τελικά στην ευθεία των λέξεων
στην πιο κάθετη στιγμή του δικού μας θανάτου
που διαρκώς ανασταίνεται απ' τον τάφο του κόσμου.
Κι εσύ μένεις κοντά μου ενώ τρέχεις καλπάζοντας
κι εγώ φεύγω από σένα ενώ στέκομαι δίπλα σου
σ' ένα ένθεο ποίημα με θνητούς παραλήπτες.
Γιώργος Καραντώνης
ΞΥΠΝΩΝΤΑΣ ΑΠ' ΤΟΝ ΥΠΝΟΘα συναντηθούμε,
διάδρομοι θ' ανοίξουν,
θα 'μπει μέσα η βροχή,
η ζεστή δαγκανιά των σκύλων θά 'ναι απάνω μας.
Και παρασυρμένοι απ' το εξαίσιο άγγιγμα
όλων των φεγγαριών της πλάσης
θα 'μαστε οι εραστές
που σκορπίζουν το αίμα τους
στα μυστικά περάσματα της καρδιάς.
Philip Lamantia
-Σύγχρονοι Αμερικανοί ποιητές-
*μετ: Κατερίνα Αγγελάκη-ΡουκΗ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΟΙ ΜΥΘΟΛΟΓΙΚΕΣ ΑΠΗΧΗΣΕΙΣ ΣΤΑ ΕΡΩΤΙΚΑ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ ΡΙΤΣΟΥ Οι εραστές, όπως και κάθε άλλο ζωντανό πλάσμα, είναι εφήμεροι, βρίσκονται κάτω από την κυριαρχία του χρόνου. Όμως, καταλήγουν στην αποθέωση της θνητότητάς τους, αφού μόνο μέσω της θνητής σάρκας μπορούν να γευτούν τις ανυπέρβλητες απολαύσεις του έρωτα.
Ο έρωτας είναι ταυτόχρονα συνειδητοποίηση του θανάτου αλλά και απόπειρα μεταβολής της «στιγμής» σε αιωνιότητα (Paz, 1996: 206). Η ερωτική πράξη διαστέλλει το χρόνο, το παρόν μετατρέπεται σε απουσία χρόνου, διάρκεια. Υπενθυμίζουμε ότι ήδη στην «Εαρινή Συμφωνία» (1937-1938), την πρώτη εκτενή σύνθεση του Ρίτσου με κύριο θέμα την ερωτική αγάπη, ο ποιητής έγραψε τους ακόλουθους εμβληματικούς στίχους, οι οποίοι συνοψίζουν αριστουργηματικά αυτό το θέμα της «διεσταλμένης ερωτικής στιγμής»:
«Το παρελθόν ανύπαρκτο
Το μέλλον ανυποψίαστο
Παρόντες
μες στην πλήρη στιγμή
μες στην αιωνιότητα»Τζίνα Καλογήρου
ΕΡΑΣΤΕΣΠέρασαν οι ώρες τους γοργά
και φύγανε οι εραστές θλιμμένοι
με βήματα επίσημα κι αργά
και καμπαρντίνα κουμπωμένη.
Και λυπηθήκαμε τους εραστές
με το μικρό στον τόπο
πήγαιν' έλα τους
να ονειρεύονται αγκαλιές ζεστές
σκαλίζοντας τη γη
με την ομπρέλλα τους.
Σταμάτης Κραουνάκης / Γιώργος Μακρής