παρα-κείμενα
Πέμπτη, Σεπτεμβρίου 24, 2009
140 ~ μυρωδιές, iii
Ακόμα τ' άρωμά σου ευωδιάζει στο μαντήλι μου
Μήνας και πλέον φευγάτη...
Τάσος Κόρφης
ΝΟΣΤΑΛΓΙΚΟ
Έχοντας παρεκκλίνει σε καιρούς αβεβαιότητας,
σχεδόν ανάμεσα στο παιχνίδι των παρόντων
-υπάρχουν ψηλαφώντας στα τυφλά-
που μ' έφερε ως εδώ, και σ' αυτή την πίστη
να συνθηκολογείς από απόσταση,
νοστάλγησα ξανά παλιές παρηγοριές,
πόνους μυθικούς
που θέλουν να επιστρέψουν για να μείνουν.
Αίτιο και αιτιατό σε αναζήτηση επιχειρήματος:
να βλέπεις να περνά η ηδονή
και να ρουφάς τη μυρωδιά που αφήνει στο κενό φεύγοντας.
Andres Navarro
*μτφ: Βερονίκη Δαλακούρα
-Ποίηση, τεύχος 30-
Η ΟΔΟΣ ΘΡΑΣΥΒΟΥΛΟΥ
Τακ τακ έπαψε η βροχή. Γινήκαν τόσα
από τότε που έφυγες.
Μαζεύω κομμάτια απ' το πρόσωπό σου
σε κάθε μούτρο τυχαίο, όπως ο βασιλιάς
το σπαραγμένο του γιο στο παραμύθι.
Μπήκε χειμώνας. Μοσχοκάρυδο.
... ...
(Ξάφνου μύρισε γιασεμί, ανατρίχιασα, πού να 'σαι;)
Aνδρέας Αγγελάκης
ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟ ΠΟΥΛΙ
Άκουγα ένα τραίνο μακριά. Δεν μπορούσα να το δω, αλλά το φανταζόμουνα να τρέχει μέσα στο σκοτεινό φθινοπωρινό τοπίο, έβλεπα τον καπνό που έβγαινε γκριζωπός απ' την καπνοδόχο της μηχανής κι έπεφτε βαρύς πάνω στα βαγόνια. Ο ήχος του έσβησε γρήγορα κι ήμουνα πάλι μ' εκείνη στο πάρκο, πάνω απ' την πόλη. Υπήρχε ένα άρωμα φθινοπωρινής πόλης, άρωμα από βροχή, από βρεγμένα φύλλα και χώμα. Ήταν και το νεανικό άρωμα εκείνης που καθόταν δίπλα μου.
Γκούσταβ Ρύνε Έρικς
*μτφ: Νίκη Κώνστα
-17 φωνές από τη Σουηδία-
ΑΠ' ΤΗΝ ΑΚΤΗ ΜΕΧΡΙ ΤΟ ΚΥΜΑ
Στου στέρνου το γυμνό γιαλό
ανθίζει άρωμα απαλό
Μυρίζω κι ανασταίνομαι
- το λησμονώ, μαραίνομαι
Μαρία Θωΐδου
(με την Μαρία Θωΐδου και τον Σωκράτη Μάλαμα)
Ετικέτες μυρωδιές
Τρίτη, Δεκεμβρίου 11, 2007
89 ~ μυρωδιές, ii
Με τα χρόνια που πέρασαν παρόντα τώρα μεσ' στην
ώρα αυτή
και τυχαίες γύρω πνοές αρωμάτων
που ζητούν να πάρουνε πρόσωπο
ας κοιτάξουμε τον κόσμο μ' έναν έρωτα καινούργιο
Ανδρέας Φωκάς
ΤΟ ΑΙΜΑ ΠΟΥ ΜΕ ΖΑΛΙΖΕ
Μπερδεμένα πουλιά και σκοτάδια
στον ύπνο μου δίχως όνειρα
χαμηλώνω
Ξεχνιέμαι ξεχνιέμαι
στο φωνήεν σου σώμα
ψηλό υπερώο
το αίμα που με ζάλιζε
παραμιλώντας τον πυρετό του
βουλιάζοντας το νησί στους σφυγμούς του
Πανύψηλα χόρτα και αρωματικά
τα φύκια του έρωτα οι αμμουδιές
του σώματος που έλαμπαν σκοτάδι
καταργούσαν τα σύνορα του ονείρου
που ακόμη
δεν σε είχα αγγίξει που μόλις
εκείνη τη στιγμή σε άγγιζα
Και το πλήθος των ερωτημάτων
που κατέρρεε
και ανοίγανε σφυρίζοντας οι πόρτες
όλων των μυστικών
και όλων των φόβων
Που ήσουν εσύ το μυστήριο και
Δεν ήσουν εσύ
Ζέφη Δαράκη
-Το σώμα δίχως αντικλείδι-
Ο ΠΟΘΟΣ ΤΡΩΕΙ ΤΑ ΣΩΘΙΚΑ
Ήταν και που το σπίτι της κάπου κοντά στο Φάληρο βλέπει κατ' ευθείαν στη θάλασσα, ήταν και που, σε πανσέληνο, από το σπίτι της φαίνεται το φεγγάρι, ήταν και που πάντα, σε κάθε πανσέληνο, τα καλοκαίρια, ο κόσμος να χαλάσει, θα μας φώναζαν να απολαύσουμε το θέαμα από το μπαλκόνι τους, ήταν και που λέγονται τόσα για το τι μπορεί να συμβαίνει στην ψυχή μας μια νύχτα με πανσέληνο, ήταν και που απόψε, δεν ξέρω τι διάβολο άρωμα είχε βάλει επάνω της και μοσχομύριζε τόσο...
Της το είπα, δεν άντεξα, «τι διάβολο κολόνια έβαλες, ρε Βάσω;». «Δεν έχω βάλει καμιά κολόνια, η ιδέα σου είναι' έλα κοντά να με μυρίσεις». Και πήγα κοντά και τη μύρισα. Πράγματι, δεν είχε βάλει κολόνια. Και όμως μύριζε. Εξουθενωτικά, απελπισμένα.
«Τι κάθεσαι;. Δεν θα βγεις από το αμάξι; Δεν θα 'ρθεις επάνω; Τι άλλαξε; Θα μ' αφήσεις ν' ανέβω μόνη;».
Και βγήκα από το αμάξι και πήγα επάνω και δεν την άφησα μόνη.
Στο ασανσέρ αμίλητοι, στο πλατύσκαλο του τρίτου αμίλητοι και μέχρι να βγάλει το κλειδί, ν' ανοίξει την πόρτα, αμίλητοι.
Εκείνη να κοιτάζει συνέχεια εμένα και εγώ το δάπεδο. Και το άρωμά της ν' απλώνεται, να με διαπερνά.
Κώστας Μουρσελάς
Της το είπα, δεν άντεξα, «τι διάβολο κολόνια έβαλες, ρε Βάσω;». «Δεν έχω βάλει καμιά κολόνια, η ιδέα σου είναι' έλα κοντά να με μυρίσεις». Και πήγα κοντά και τη μύρισα. Πράγματι, δεν είχε βάλει κολόνια. Και όμως μύριζε. Εξουθενωτικά, απελπισμένα.
«Τι κάθεσαι;. Δεν θα βγεις από το αμάξι; Δεν θα 'ρθεις επάνω; Τι άλλαξε; Θα μ' αφήσεις ν' ανέβω μόνη;».
Και βγήκα από το αμάξι και πήγα επάνω και δεν την άφησα μόνη.
Στο ασανσέρ αμίλητοι, στο πλατύσκαλο του τρίτου αμίλητοι και μέχρι να βγάλει το κλειδί, ν' ανοίξει την πόρτα, αμίλητοι.
Εκείνη να κοιτάζει συνέχεια εμένα και εγώ το δάπεδο. Και το άρωμά της ν' απλώνεται, να με διαπερνά.
Κώστας Μουρσελάς
ΛΕΥΚΟ ΜΟΥ ΓΙΑΣΕΜΙ
Είναι φορές που χωρίς αφορμή
κάτι γιορτάζει βαθιά στο κορμί
και ξαναβλέπεις το φως
σα νά 'σουν χρόνια τυφλός
κι ένας αέρας ζεστός
γιασεμιά φορτωμένος
φυσάει φουντωμένος...
Παναγιώτης Καλαντζόπουλος / Μιχάλης Γκανάς
(με την Έλλη Πασπαλά)
Ετικέτες μυρωδιές
Παρασκευή, Δεκεμβρίου 01, 2006
46 ~ μυρωδιές, i
Αγάπη είναι να διαισθάνομαι, όταν απουσιάζεις,
το άρωμά σου στον αέρα που αναπνέω
και ν' ατενίζω τ' αστέρι που σε παίρνει μακριά
όταν κλείνω την πόρτα της νύχτας.
Salvador Novo
-H έλξη των ομωνύμων-
*μετ: Ρήγας Κούπα
ΝΥΧΤΕΡΙΝΟ
Πτυχές του σώματός σου στα σεντόνια -
δεν έχω άλλο κόσμο να σου δώσω
Απόψε, που με βάρυναν τα χρόνια
και σκέφτομαι να φύγω, να τελειώσω
γυρεύω το σκοτάδι σου, σαν να ‘σουν
αυγερινός, σε αυτούς που θα με χάσουν
Γυρεύω το ξημέρωμα πριν φύγει
το σώμα σου στα δάση και στα ρίγη.
Μα, σκύβω κι ακουμπώ στη μυρωδιά σου
με τ’ άστρωτα λευκά παρηγοριέμαι
και να, θυμάμαι κάτι στα μαλλιά σου
σαν φως και λίγο-λίγο αποκοιμιέμαι
Διονύσης Καψάλης
Ο ΦΥΛΑΚΑΣ ΤΩΝ ΚΟΠΑΔΙΩΝ
IX
Είμ' ένας φύλακας κοπαδιών.
Το κοπάδι είν' οι σκέψεις μου
κι οι σκέψεις μου είν' όλες αισθήσεις.
Σκέφτομαι με τα μάτια και τ' αυτιά
και με τα χέρια και τα πόδια
και με τη μύτη και το στόμα.
Να σκέφτεσαι ένα λουλούδι σημαίνει να το βλέπεις και να το μυρίζεις.
Fernando Pessoa
*μετ: Φίλιππος .Δ. Δρακονταειδής
ΤΡΙΑ ΟΝΕΙΡΑ (+1)
Τα αρώματα που ξεθυμαίνουν έχουν μεγάλη θλίψη. Προτιμώ να τα πετάξω. Αν και δεν είναι εύκολο. Το αναβάλλεις. Λες αύριο και πάλι αύριο, λες κάτι έχει μείνει, κάτι λεπτό, κάτι συμπαθητικό, κάτι φίνο. Ψέματα, ψέματα, ψέματα.
Θέλω να με θέλεις. Όπως όταν πιάναμε τάχα την κουβέντα ώσπου νά 'ρθει η ώρα να το βουλώσουμε. Να κλείσουμε το στόμα και ν' απλώσουμε τα χέρια.
Mαργαρίτα Λυμπεράκη
Η ΑΝΟΙΞΗ
Την ώρα που κοιμάσαι τ’ απογεύματα
μ’ αρέσει, που θα βγω με τ’ άρωμά σου
Την ώρα που θα παίζει στο διάδρομο
του δειλινού το φως με τα κλειδιά σου
Κι όσο κι αν πονώ
όπως θα μπαίνει η άνοιξη
εγώ δεν θα γυρίσω να κοιτάξω
Κι έτσι ξαφνικά
όπως θα μπαίνει η άνοιξη
μια και καλή θα σε ξεγράψω
Σταμάτης Κραουνάκης / Λίνα Νικολακοπούλου
(με την Άλκηστι Πρωτοψάλτη)
Ετικέτες μυρωδιές
