παρα-κείμενα

Σάββατο, Νοεμβρίου 23, 2013

231 ~ τα παιδικά, iii



 Μέρες μου παιδικές, υπήρξατε ή δεν υπήρξατε ποτέ;

Γιάννης Καμαρινάκης
-Επιλογή Β-


Εδώ τελειώνουν οι προσωποποιήσεις
οι παρομοιώσεις
κι όλα τα καλολογικά στοιχεία
ελπίζω
κι όμως φοβάμαι ξανά
τις συνέπειες της απόφασης αυτής
λέω πως πάλι
θα γίνουν όλα σαν και πρώτα
και σου φωνάζω
εεεεε
ααααα
μα δεν ακούς
δε γυρίζεις πίσω
στα παλιά καλοκαίρια
που στέκονται άδειες μπουκάλες αναψυκτικών

καταλαβαίνεις βέβαια
πως καμιά φυσιολατρική διάθεση
δεν υπάρχει στα λόγια μου
λίγος φόβος μόνο
λίγος δισταγμός
μερικές λέξεις ασήμαντες κατά τ' άλλα
«κοιμήσου» «αγόρι μου» «σσσσ»
η συλλογή των γραμματοσήμων μου χαρισμένη
τα παιδικά μου περιοδικά πεταμένα
και τα παιχνίδια τόσο εύθραυστα
τόσο γυάλινα
που αν τ' αγγίξω θα γίνουνε σκόνη

Γιάννης Ευσταθιάδης
-Ποιήματα 1975-1998-


Η ΑΡΧΗ ΤΟΥ ΛΟΓΟΥ

Το παιδί που ήμουν κάποτε, ήρθε σ' εμένα
μια φορά,
με πρόσωπο αλλόκοτο.

Δε μίλησε διόλου. Περπατήσαμε
ατενίζοντας ο ένας προς τον άλλο με σιωπή. Τα βήματά μας
ποτάμι που κυλάει παράξενα.

Οι ρίζες μάς ένωσαν, στο όνομα των φύλλων που στροβιλίζει το αγέρι,
Έπειτα χωρίσαμε,
δάσος που το γράφει η γη και το αφηγούνται οι εποχές.

Ω παιδί που ήμουν κάποτε, βγες μπροστά
Τι είναι αυτό που μας ενώνει, τώρα, και τι θα λέμε;

Άδωνης
*μτφ: Ελένη Κονδύλη-Μπασούκου
-Άδωνης - Οι αναλογίες και οι αρχές-


ΠΡΟΜΗΝΥΜΑ

Ο Αλέξης ήτανε μικρός πολύ τότε, μα τα κατάφερνε μια χαρά να σκαρφαλώνη στα δέντρα και να πιάνη τζιτζίκια. Του άρεσε ακόμα να κατασκοπεύη τα μερμήγκια στα ατέλειωτα πήγαινε-έλα, με το σπυρί του σταριού στις ξανθές τους δαγκάνες. Άλλοτε γινότανε χτίστης. Σκάρωνε σπίτια ή δρόμους ή μικρούς φούρνους. Η Λία δεν τα κατάφερνε διόλου καλά σε κάτι τέτοια — ήτανε βλέπεις κορίτσι αυτή. Και παρακολουθούσε λυπημένη.

Μα το πιο ωραίο και για τους δυο τους ήτανε να το σκάσουν απ' τα σπίτια τους και να κατεβούνε στο χωριάτικο καλύβι. Οι μεγάλοι φωνάζανε γι' αυτό, μα ποιος τους άκουγε; Είχανε πολλά πράγματα να δούνε στο καλύβι. Κι ο Αλέξης, που ήταν τολμηρότερος, παρακαλούσε τον καπετά - Νικόλα να τον πάρη μαζί που θα 'ριχνε τα δίχτυα. Και πια, δεν ήταν να τον δής. Ριχνόταν με τα μούτρα στην πλώρη της βάρκας και χάζευε το νερό που, καμμιά φορά, ήτανε ζωντανό κι ανατριχιασμένο, ως τα πράσινα βάθη του. Τα μάτια του τότε ξάνοιγαν σπρωγμένα από μιαν ανήσυχη περιέργεια. Τις περισσότερες όμως φορές έμενε στο καλύβι. Ο καπετάνιος μπάλωνε το δίχτυ του κι αυτός χάζευε, υστερώτερα τον βοηθούσε κιόλας. Πιο πέρα, η Λία έπαιζε τις κουμπάρες με την Αλέκα, τη μικρή ψαροπούλα.

Αντώνης Βουσβούνης


Ο ΜΙΚΡΟΣ ΗΡΩΑΣ

Τι να σου πω, τι να σου πω, τι να σου πω
που να μην το 'χει πει κανένας για κανένα
Εγώ μονάχα ένα πράγμα θα σου πω:
μου φτάνει πως μεγάλωσα με σένα

Πού είσαι τώρα και σ' έχω χάσει
καλέ μου φίλε Γιώργο Θαλάσση

 Λουκιανός Κηλαηδόνης

Ετικέτες

permalink σχoλια: 0 ...

Τετάρτη, Φεβρουαρίου 27, 2008

95 ~ τα παιδικά, ii



Όποια πόρτα κι αν άνοιγα
βρισκόμουν μες στα παιδικά μου χρόνια

Τάσος Λειβαδίτης


Ο ΠΟΛΕΜΟΣ ΤΩΝ ΜΕΤΟΠΙΣΘΕΝ
...
Όλα τα υπόφερα όσα τα εκρηξιγενή όνειρά μου,
απ' τα έγκατα του σώματός μου
τις νύχτες μού ζωντάνευαν μπροστά μου.
Μόνο εκείνη τη λαβωματιά της παιδικής ηλικίας
που δεν ξέρω ούτε πούθ' έρχεται, ούτε και πού με πάει,
μόριο ύλης που κάθε τόσο ανοίγει και ματώνει,
δεν μπόρεσα ποτέ να υποφέρω.
Αυτή η πληγή δεν έκλεισε ποτέ.

Αλέξανδρος Μιτζάλης
-Οδός Πανός, τ.83/84-


1933
...
Κάποτε στα παιδικά χρόνια τ' άστρα στάθηκαν ακίνητα όλη τη νύχτα
το φεγγάρι φούσκωσε σα δαμάσκηνο αλλά λευκό και μεταξωτό
το τελευταίο τρένο του Σικάγου ούρλιαζε σχίζοντας το γκέτο
κατέβηκα κάτω
ο πατέρας μου καθόταν κι έγραφε σ' ένα βιβλίο μεγάλο μαύρο
μια στοίβα γράμματα
μια στοίβα γραμμάτια
(θα ξοφλήσει τα χρέη του)
το φεγγάρι θα πεθάνει
τ' αστέρια θα πήξουν
η θάλασσα θα παγώσει
κι εγώ έν' αγόρι θά 'μουν με τριμμένα παπούτσια που τσαλαβουτάει στη βροχή.

Philip Levine
-Σύγχρονοι Αμερικανοί Ποιητές-
*μτφ: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ


ΚΑΤΩ ΑΠΟ ΤΟ ΤΡΑΠΕΖΙ
...
Αν ο πατέρας ήταν στο σπίτι, αν και πάλι ήταν απόγευμα, οι συνήθειες άλλαζαν. Θα έβλεπε τα μωβ σκέλη της πιζάμας του δίπλα στο νεροχύτη, έπειτα ο ήχος από το νερό της βρύσης και του ποτηριού που αφηνόταν με πάταγο πάνω στο μαρμάρινο πάγκο. Ύστερα, θα άκουγε το ξεφύλλισμα της εφημερίδας, το σύνθημα για να περιεργαστεί στα κρυφά τις παντόφλες του, όταν έμεναν εκτεθειμένες δίπλα στο τραπέζι και τα πόδια του αναπαύονταν πάνω στο σκαμπό. Με τα χρόνια είχαν πάρει το αναπότρεπτο σχήμα του ποδιού του και τίποτε δεν θα άλλαζε, παρά τις απεγνωσμένες προσπάθειες του μικρού αγοριού να χωρέσει τα δυο του πόδια στην ίδια παντόφλα
...
Νικος Κουφάκης
-Το Δέντρο, τ. 153/154-

ΤΟ ΠΑΠΑΚΙ

Έχω ένα παπάκι
να μου κάνει πα
να μου κάνει πα, πα, πα

Και ένα κουνελάκι
που όλο μου κουνάει
που όλο μου κουνάει τ' αφτιά

Και δε μου καίγεται καρφί
αν εσύ περνάς και δε μου ξαναμιλάς

Νικόλας Άσιμος
(με την Χαρούλα Αλεξίου)

Ετικέτες

permalink σχoλια: 4 ...

Κυριακή, Δεκεμβρίου 03, 2006

47 ~ τα παιδικά, i



Μια μέρα με κυρίευσε ο ύπνος όπως οποιοδήποτε παιδί. Έκλεισα τα μάτια και κοιμήθηκα.

Φερνάντο Πεσσόα
-Ποιήματα του Αλμπέρτο Καέϊρο-
(μετ: Φ. Δ. Δρακονταειδής)


Ελένη λοιπόν
σε λένε
Σελάνα που μόνη πλανιέται
Εκείνη
και συ
Που κάθεσαι μόνη
Ελένη

Aκούς:
Παιδική γλώσσα που έχομε όλοι αυτήν σου μιλώ
γιατί δεν την παίζουνε
οι φιλενάδες της.

Ελένη Βακαλό


Η ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ

Η παιδική της ηλικία δε μπορούσε να πιστεύσει σ' αυτά τα βουνά' αλλά μεγαλώνοντας κάτω απ' αυτά
η νιότη της έμαθε να γονατίζει στη μεγαλοσύνη τους.
Βρίσκοντας, παρ' όλα ταύτα, μία αγάπη ψηλότερη απ' τα βουνά,
αναχώρησε προς μια σταθερή οικογενειακή ζωή,
σκληρή, όμως, με μια ακαθόριστη ροή καθηκόντων και πιάστηκε σε καταρρακτώδεις ασημαντότητες. 
Αλλά η αγάπη κράτησε τη σιωπή στην καρδιά της 
και χιονόλαμπρες αναμνήσεις ξεπρόβαλαν 
μες από μια απόμακρη σκηνή όπως η νιότη, μια εφησυχαστική αναδρομή. 
Κι εκείνα στάθηκαν φύλακας 
έως ότου ο χρόνος στην πιο τρυφερή του αμφίεση σαν σωτήρας 
την έσπρωξε με τρόπο μέσα στη στενότητα του αιώνα. 
Όπου διψώντας για ένα φύσημα ελευθερίας μες στην οποία ξεκίνησε, 
και με τις περασμένες νομιμότητες να θροΐζουν ίδια μ' άνθη πασχαλιάς, 
επέστρεψε στην προηγούμενη ερημιά 
όπου είχε χάσει την παιδικότητα λες κι ήταν ασημένιο ψευδοκόσμημα 
και στα βουνά με την παλιά ανταποδοτική φιλία τους
αισθανόταν τόσο ασφαλής κάτω από τα βουνά.

J.R. Hervey
*μτφ: Αθανάσιος Βαβλίδας
-Οδός Πανός, τχ.69/70-


ΤΟ ΣΗΜΕΙΩΜΑΤΑΡΙΟ

Πόσο ακούραστος και λαμπερός γινόταν ο πατέρας σου, όταν σου μάθαινε σκάκι, όταν πηγαίνατε τις βόλτες σας, ή παίζατε, τις στιγμές που σ' έπαιρνε στην αγκαλιά και σού 'λεγε ιστορίες' σε μυούσε σ' έναν κόσμο και σου αποκάλυπτε σιγά σιγά πως, τα μυστικά της γνώσης είναι μια όμορφη περιπέτεια, ένα μαγευτικό ταξίδι. Όταν τον θύμωνες, ένα παροδικό σούφρωμα στα χείλη του γινόταν όλος του ο θυμός, που έλιωνε στην πρώτη σου λέξη ή κίνηση, στο πρώτο κοίταγμά σου. Κατέλυες στα στεγανά της ψυχής του και τον έκανες πάλι εύπλαστο και ανοιχτό, έτοιμο να χωρέσει μέσα του κι άλλα πολλά, αυτά που είχε ξεχάσει, αυτά που ένα παιδί θυμίζει στους μεγάλους: To χαμόγελο και την ευχή και το διαρκές παιχνίδι.

Ιωάννα Τόμπρου
-Η ευγενής απάτη-


ΠΑΙΔΙΚΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ

Πέρασε η ώρα πια - μα πού είσαι επιτέλους,
μου 'χες πει από νωρίς πως θα ήσουνα εδώ.
Θα σου πω, σαν σε δώ, "να προσέχεις άγγελέ μου"
κι έγραψα ένα τραγούδι παιδικό.

Μουσική μόνο μια, που γυρνάει και ζαλίζει,
στα στενά που γυρνάς και που γύρω τριγυρνάς,
αεράκι απαλό που φυσάει κι εξαγνίζει
να σε φέρει λίγο λίγο προς τα δω.

Λουλουδάκι κόκκινο θα σου δώσω άγγελέ μου
να το δέσεις στα μαλλιά ιερό και φυλαχτό.

Θα σου πω, σαν σε δώ "να προσέχεις άγγελέ μου"
κι έγραψα ένα τραγούδι παιδικό.

Νίκος Κολλάρος

Ετικέτες

permalink σχoλια: 2 ...