παρα-κείμενα

Gustav Klimt, The kiss

Ο ήλιος
έκλινε προς το μαβί.
Έσκυψε και τη φίλησε
και ο ουρανός γέμισε χρώματα.

Γιώργος Ξ. Στογιαννίδης


ΑΝΤΙΕΡΩΤΙΚΟ

[....]
γεννήθηκες αίνιγμα μεγάλωσες γρίφος
δεν μπορώ να λύσω τίποτα από σένα
παρά μόνο τα μαλλιά σου

να μεγεθύνω το αρνητικό των λέξεών σου
να τυπώσω τη σιωπή σου
να σε ακούω να υπάρχεις πουθενά

—έρχεσαι φεύγω—
αέναα με ξεναγείς στην απουσία σου

να κρατήσω τη φωνή σου για ξόρκι
να συντηρώ
το βλέμμα σου κερί μισολιωμένο
για να φωτίζει νύχτες μελλούμενες
κι η μνήμη του φιλιού σου να θυμίζει
πως το δέρμα μου ακόμα υπάρχει

σ' εκδικούμαι υπάρχοντας

σε τιμωρώ να με θυμάσαι

ν' αποστηθίζεις και να ξανακούς στην ερημιά
όσα ποτέ δεν σου είπα

σ' αγαπώ σε μισώ

είσαι η σκουριά της νοσταλγίας
που διασώζεται

το όνειρο που κανείς δεν έχει
ονειρευτεί

ξαναφίλα με

μη μείνω για πάντα στο σκοτάδι
του τελευταίου σου φιλιού

Γιάννης Ευσταθιάδης
-Κιβωτός-


Η ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΣΤΟ ΡΟΔΑΝΙ

Πάει η ησυχία μου!
Άδεια η καρδιά!
Και δε θα τά 'βρω
ποτέ μου πια!

Όπου δεν είναι,
τάφος για μένα
κι όλα του κόσμου
φαρμακωμένα.

Φτωχό κεφάλι,
που 'χει σαλέψει•
χίλια κομμάτια
γίνηκ' η σκέψη.

Πάει η ησυχία μου,
άδεια η καρδιά.
Ω! δε θα τα 'βρω
ποτέ μου πια.

Στο παραθύρι
αυτόν γυρεύω
κι από το σπίτι
γι' αυτόν μισεύω.

Αρχοντικό 'ναι
το πέρασμά του,
το χαμογέλοιο του,
α αητοματιά του•

ο άκρατος λόγος
με την ορμή του
και τ' άγγιγμάα του
κι αχ! το φιλί του!

Πάει η ησυχία,
πάει κ' ή καρδιά,
αχ! δε θα τα 'βρω
ποτέ μου πια!

Για κείνον καίνε
τα σωθικά μου...
Αχ! να μπορούσα,
στην αγκαλιά μου,

όπως το θέλω,
να τον φιλήσω,
μέσ' στα φιλιά του
να ξεψυχήσω!

Johann Wolfgang Goethe
-Ποιήματα άλλων καιρών και άλλων τόπων-
*μτφ: Κωνσταντίνος Τσάτσος


Ο ΝΑΥΤΙΚΟΣ ΠΟΥ ΑΡΝΗΘΗΚΕ ΤΗ ΘΑΛΑΣΣΑ
4

- Να χαρείτε, πέστε μου κι άλλα, τον είχε παρακαλέσει η Φουζάκο κι ο Ρουάγι είχε διαισθανθεί πως δε θα την πείραζε καθόλου αν έσκυβε και τη φιλούσε. Το απαλό, περίπαθο παιχνίδισμα των χειλιών τους άλλαζε θαυμαστά σε κάθε σμίξιμό τους και το φως που ο καθένας τους μετέδιδε στον άλλον μέσα από τα συνεχή αγκαλιάσματα τους δεν άργησε να μεταλλάξει σε μια και μόνη φωτεινή κλωστή όλο γλύκα και απαλοσύνη. Οι ώμοι της κάτω απ' τις τραχιές του παλάμες ήταν πια μια πραγματικότητα που ξεπερνούσε κάθε όνειρο.

Η Φουζάκο είχε χαμηλώσει τις βλεφαρίδες της έτσι όπως διπλώνει η πεταλούδα τα φτερά της κι ο Ρουάγι είχε σκεφτεί πως αυτή η πέρα από κάθε περιγραφή ευδαιμονία έφτανε για να πνίξει έναν άντρα. Στην αρχή η ανάσα της φαινόταν να βγαίνει κάπου μέσα από το στήθος της, αλλά βαθμιαία η θέρμη και η ευωδιά της άλλαξαν τόσο που έδιναν την εντύπωση πως ανάβρυζαν από κάποιο εσώτερο απροσμέτρητο βάθος. Αλλά το ίδιο αλλιώτικο ήταν πια και το πάθος που τη συνδαύλιζε.

Έμειναν αρπαγμένοι ο ένας από τον άλλον, σπαραγμένοι και τρέμοντας από πόθο, σαν ζώα σε δάσος που 'χει πάρει φωτιά και σπαρταρούν κυκλωμένα από τις φλόγες. Τα χείλη της Φουζάκο γλύκαναν και μαλάκωσαν και ο Ρουάγι ένιωσε έτοιμος να πεθάνει, και μόνο όταν οι κρύες άκρες της μύτης τους άγγιξαν η μια την άλλη συνειδητοποίησαν κι οι δυο τους πως ήταν δυο ξεχωριστά κορμιά.

Yukio Mishima
-Ο ναυτικός που αρνήθηκε τη θάλασσα-
*μτφ: Βαγγέλης Κατσάνης


ΕΝΑ ΦΙΛΙ

Εγώ καρδιά μου, πρώτα εγώ
σε φίλησα στο στόμα
Κι ήταν εκείνο το φιλί
σαν κεραυνός σαν αστραπή
που το θυμάμαι ακόμα

Ένα φιλί,
ένα φιλί,
ένα φιλί στο στόμα

Εγώ καρδιά μου κι αν πονώ
κι αν σ' αγαπάω ακόμα
η μοίρα φταίει η τρελλή
κατάρα που 'δωσε κι ευχή
να το θυμάμαι ακόμα

Ένα φιλί,
ένα φιλί,
ένα φιλί στο στόμα

Γιώργος Ζήκας
(με τον Kώστα Μακεδόνα)

Όλα δεν είναι στη σκληρή ζωή τόσο απλά
όσο τα κάτω απ' το φεγγαρόφωτο φιλιά

Όθων Μ. Δέφνερ


ΤΑ ΦΙΛΙΑ ΤΗΣ ΩΚΕΑΝΙΔΑΣ

Αν είχες μόνο τα φιλιά της, ω παράνομο
της γης μας φύτρο Προμηθέα τα φιλιά της μόνο αν είχες
με ζωηρές κραυγές θα σήκωνες τα σύννεφα
να βρέξουν κεραυνούς σ' όλους που σου τα στέρησαν
αν είχες τα φιλιά της
αν ακουμπούσες μια φορά μεσ' απ' τα σύννεφα
το χέρι σου
στα μαλλιά της.

Αντρέας Καραντώνης


ΜΑΔΡΙΓΑΛΙ

Βαθύ μεστό και ανοιγμένο
ήταν σαν ρόδι το φιλί
μα το δικό σου στόμα ήταν
τριαντάφυλλο από χαρτί.

Ήταν σαν σίδερο το χέρι
που το χτυπούσαν στο αμόνι
μα το κορμί σου ήταν στη δύση
ήχος καμπάνας που σιμώνει

Πάει καιρός που έχουν γεμίσει
σκουριά τα παιδικά όνειρα μου
και το φεγγάρι έχει ραγίσει
από τη θλίψη στην καρδιά μου

Ήταν σαν ρόδι το φιλί μου
βαθύ μεστό και ανοιγμένο
μα το δικό σου στόμα ήταν
όπως ο κάμπος χιονισμένο.

Φεδερίκο Γκαρθία Λόρκα
*απόδοση: Σωτήρης Τριβιζάς


HENRY & JUNE

Η ψυχανάλυσή μου τελείωσε, όταν ο Αλαντί με φίλησε ξανά κι ένιωσα τη γέννηση μιας προσωπικής σχέσης ανάμεσά μας. Το φιλί του μου χάρισε μεγάλη απόλαυση και χαρά, αν και μια ώρα αργότερα βρισκόμουν στην αγκαλιά του Χένρι. Ο Χένρι κοιμάται τώρα στο γραφείο μου, κι εγώ, λίγα μόνο μέτρα μακριά του, κάθομαι και γράφω για το φιλί του Αλαντί. Μ' αρέσει η σωματική ρώμη του Αλαντί, μ' άρεσε το στόμα του στο στόμα μου και το χέρι του να χαϊδεύει το λαιμό του. Ο Χένρι με περίμενε μετά στο σταθμό. Ξέρω πως τον Χένρι αγαπώ, και πως με τον Αλαντί είναι ένα καπρίτσιο μονάχα, ένα ευχάριστο παιχνίδι που τώρα μαθαίνω να παίζω.

Αναΐς Νιν
*μτφ: Γιώργος-Ίκαρος Μπαμπασάκης


ΦΙΛΙ ΑΜΕΘΥΣΤΟ

Ένα φιλί που γεύτηκα
στου σκοταδιού τη φύρα
μπορεί να τ' ονειρεύτηκα
μπορεί και να το πήρα

Για μέρες το 'χα πάνω μου
στα χείλη τυλιγμένο
της μέθης ήταν πρόσφορο
και βάσανο κρυμμένο

Της ζάλης τα φτηνά φιλιά
στην άκρη θα τ' αφήσω
κι ένα φιλί αμέθυστο
θα 'ρθω να σου ζητήσω

Θανάσης Παπακωνσταντίνου
(με την Μελίνα Κανά)

...καθώς ο πόνος σε έρωτα και πάλι αλλάζει, σαν το δικό σου το φιλί που με λουλούδι μοιάζει

Carol Ann Duffy
* μτφ: Θάλεια Μελή Χωλλ


TA ΦΙΛΙΑ

Το μόνο που θυμάμαι
είναι τα φιλιά,
όλες οι άλλες λεπτομέρειες
μού διαφεύγουν –
σώμα, κινήσεις,
διαγράμματα
και τα λοιπά.

Το μόνο που θυμάμαι
είναι τα φιλιά
στα χείλια,
σα χαρακιές στα χείλια -
το πάθος
αισθάνομαι ακόμη
πάνω στα χείλια'
σαν απόγνωση
τα φιλιά.

Δημήτρης Δούκαρης
-Σύγχρονη Ερωτική Ποίηση-


ΤΟ ΦΙΛΙ

Φιλί, ρόδο εκατόφυλλο μες στων χαδιών τον κήπο
τραγούδι επάνω στων δοντιών την πάλευκη γραμμή,
τραγούδι που ο Έρωτας θροεί και ψιθυρίζει
με της καρδιάς τους κραδασμούς, μ' ενός Αρχάγγελου φωνή.

Paul Verlaine
*μτφ: Βασίλειος Ι. Λαζανάς
-Tα ερωτικά των Γάλλων κλασικών ποιητών-


Το φιλί. Το φιλί στο στόμα. Το έπαιρνα το φιλί του ζωντανό. Το δάγκωνα. Το μάθαινα, με μάθαινε, με ζούσε. Τι ήταν αυτό που δεν άντεχα να σταματήσει; Γιατί με δένανε τα χείλη του κοντά του; Ό,τι είχα ακούσει απ' αυτόν, όλα είχανε πριν αγγίξει τα χείλη του. Μέσα από το στόμα του θα έφτανα στην πηγή του. Όταν δεν τον έβλεπα, ήθελα τα χείλη του. Όταν είχα τα χείλη του, ήθελα το μυστικό του. Όταν έκλεινα τα μάτια, ήθελα να τον βλέπω με τα χείλη. Κι όταν τον έβλεπα, ήθελα να φτάσω την πηγή τους, αυτή που τον κρατάει ανεξάντλητο. Δάγκωνα τα χείλη του και έφερνα μία μία τις λέξεις στο μυαλό μου. Ένιωθα την ιδιαίτερή τους γεύση...

Το στόμα του αγαπάω να φιλάω ατελείωτα. Τα χείλη. Τα χείλη που ακουμπούν οι λέξεις του...

Αργυρώ Μάντογλου
-Βιρτζίνια Γουλφ καφέ-


ΤΑ ΦΙΛΙΑ

Πάνω στα χείλη σου μεθούν
δυο χείλη απελπισμένα
με τα φιλιά ψάχνουν να βρουν
τα χρόνια τα χαμένα

Τα φιλιά τι να κρατήσουν
και τα χείλη τι να πουν
για τα χρόνια που να φύγουν
σαν πουλιά και θα χαθούν

Μέσα στα μάτια σε ρωτούν
δυο μάτια δακρυσμένα
αν είναι όλα όνειρο
και τα φιλιά χαμένα

Μίμης Πλέσσας / Δημήτρης Χριστοδούλου
(με τον Γιάννη Πουλόπουλο)

Αuguste Rodin: Le baiser

LANGUEUR D’ AMOUR

Aχ, να φιλούσα τα δυο χείλη σου
τα πορφυρά σου χείλη, τόσο,
τόσο τρελά και τόσο αχόρταγα,
που απ’ τα φιλιά να τα ματώσω…

Να τα ματώσω τα δυο χείλη σου!
Τα χέρια να σου πλέξω γύρω
και μες στα βάθη τα ολοσκότεινα
των μαύρων ίσκιων να σε σύρω

Ναπολέων Λαπαθιώτης


ΜΕΓΑΛΟΣ ΕΙΝΑΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ

Μεγάλος είναι ο κόσμος και ταιριάζει
πάνω απ' τη θάλασσα στο παράθυρο αυτό.
Μεγάλη είναι η θάλασσα και ταιριάζει
στο κρεβάτι και το στρώμα το ερωτικό.
Μεγάλος είναι ο έρωτας και ταιριάζει
στου φιλιού το διάστημα το μικρό.

Carlos Drummond de Andrade
*μτφ: Αντρέας Παγουλάτος


ΤΟ ΦΙΛΙ

Όσο δινόταν το «Φιλί» τ’ αγάλματα απέκτησαν ανθρώπινες ψυχές. Οι μορφές ξεψύχησαν όταν τα χείλη απομακρύνθηκαν. Η Camille μπήκε στην υπογραφή της και εξαφανίστηκε. Ο Rodin περίμενε μέσα στις μορφές που είχε γεννήσει για το επόμενο «Φιλί».

Τραντάχτηκα στον ύπνο μου – σαν να έπεφτα από μια φανταστική σκάλα. Με χάιδευες στα μαλλιά. Είχες κολλήσει απάνω μου για να δεις ό,τι έβλεπα στον ύπνο μου. Ξύπνησα απότομα. Το όνειρο χάθηκε, έσβησε και η οθόνη. Βρήκα τα χείλη σου, που δεν ήταν από μπρούντζο, και τα φίλησα μες στον ύπνο μου.

Μαριγώ Αλεξοπούλου


ΑΠΟΨΕ ΦΙΛΑ ΜΕ

Απόψε φίλα με
να με χορτάσεις
αύριο φεύγω
και θα με χάσεις

Απόψε φίλα με
κι αγκάλιασέ με
αύριο φεύγω
λησμόνησέ με

Μανώλης Χιώτης / Χρήστος Κολοκοτρώνης