παρα-κείμενα
Σάββατο, Δεκεμβρίου 01, 2012
211 ~ επιθυμίες, iv
Στα δυτικά μου πάντα ήθελα να 'σουν
να μου γνέφεις
απ' τα βαθιά των ημερών
Βύρων Λεοντάρης
-σημειώσεις, τχ.56-
HMITONIO A'
...
Ρωτάς αν θυμάμαι, και λες πως τα πάντα θάναι πάλι σαν πρώτα.
Μεγάλος ο λόγος, — κι' ας μη τον προδώσεις ποτέ.
Θα ήθελα να Σε φιλήσω στα μάτια.
Θα ήθελα να Σε σηκώσω στα χέρια μου σαν απίστευτο θάμα.
Θα ήθελα να Σε κλείσω στο στέρνο μου, σαν εκείνον που είχε φτάσει στο σύνορο και τον πνίγει η λαχτάρα για ό,τι τον έσωσε.
... ...
Νάσος Δετζώρτζης
-Παραλλαγές στο ίδιο θέμα-
ΝΑ ΣΕ ΒΛΕΠΩ ΝΑ ΓΕΛΑΣ
Να σε βλέπω να γελάς, με τα χέρια να σ' αγγίζω
μαζί σου να ζω μια μέρα ένα χρόνο τρεις βδομάδες
ζωή αντίξοη και ζωή γλυκιά να μοιράζομαι μαζί σου
να σε βρίσκω στο κρεβάτι
στο δωμάτιο όταν ντύνεσαι
με μυρωδιά ποτού
όταν καπνίζεις
όταν ιδρώνεις το καλοκαίρι
ή στον έρωτα όταν κλείνεις
τα αφηρημένα μάτια σου.
Idea Vilariño
*απόδοση: Έλενα Σταγκουράκη
-Το Δέντρο, τχ.189-190
2. «Ω, ΤΟ ΑΝΤΕΧΩ»
Κάθε νύχτα σκηνοθετούσα το τόλμημά μου. Έμπαινα σ' ένα δωμάτιο όπου κοιμόταν η Ζόγια. Ήταν αργά το απόγευμα. Εκείνη ήταν ξαπλωμένη στο κρεβάτι, ανάμεσα σε μαξιλάρια με χρώματα λαμπερά σαν αστέρια, φορώντας ένα κομπινεζόν ή μια κοντή νυχτικιά (εδώ, και μόνο εδώ, επιτρεπόταν κάποια παραλλαγή). Καθόμουν δίπλα της κι έπαιρνα το χέρι της στο δικό μου. Τη φιλούσα στα χείλη. Και τότε ερχόταν η στιγμή της μεταμόρφωσης, όπου εκείνη υψωνόταν στον αέρα και χωνόταν πετώντας στην αγκαλιά μου.
Αυτή η Φάτα Μοργκάνα της νύχτας ήταν κάποτε για μένα μια πηγή ενέργειας - μια επανασύνδεση με τις ζωικές δυνάμεις . Όμως τώρα με εξασθένιζε, με έλιωνε. Και καθώς ο ήίος ανέβαινε πάνω από τον ορίζοντα, άρχισα να το λέω από μέσα μου, στην αρχή σαν ψίθυρο τις ώρες της αϋπνίας, κι έπειτα φωναχτά, έξω, στο φως της μέρας: Δεν ήταν αυτή η πρόθεση τους, άρχισα να λέω, κι όμως ακριβώς αυτό έκαναν. Χτύπησαν την επιθυμία μου. Και είναι το μόνο πράγμα που έχω.
Martin Amis
*μτφ: Σταύρος Παπασταύρου
-Ιδιωτικές συναντήσεις-
ΕΙΣΙΤΗΡΙΟ ΣΤΗΝ ΤΣΕΠΗ ΣΟΥ
Ήθελα να 'μαι η αφή στην άκρη των δακτύλων σου
ό,τι αγγίζεις να ’χει κάτι από μένα
Να 'μαι τη νύχτα η φωνή χαμένων φίλων σου
που λεν τραγούδια παλιά κι αγαπημένα
Ήθελα να ’μαι η σκιά στην άκρη των βλεφάρων σου
Η μόνη λέξη στο παραμιλητό σου
Να ’μαι η πρώτη ρουφηξιά απ’ το τσιγάρο σου
Κι η τελευταία η γουλιά απ’ το ποτό σου
Ήθελα να ’μαι η αστραπή που σβήνει μες το βλέμμα σου
Πάνω στο χέρι η τυχερή γραμμή σου
Να ’μαι κρυμμένος πυρετός μέσα στο αίμα σου
Για να ξυπνάω τις φωτιές μες στο κορμί σου
Ήθελα να 'μαι εισιτήριο στην τσέπη σου
Όταν σε μένα ταξιδεύει η σκέψη σου
Παντελής Θαλασσινός / Ηλίας Κατσούλης
με τον συνθέτη
Ετικέτες επιθυμίες
Σάββατο, Μαΐου 07, 2011
179 ~ επιθυμίες, iii
Θα αφήσω μέσα σου
ένα κεντρί σα χάδι
Να σε κάνω να πονάς από επιθυμία.
Γιάννης Τόλιας
Ο ΠΟΙΗΤΗΣ ΛΕΕΙ ΤΗΝ ΑΛΗΘΕΙΑ
θέλω να κλάψω τον πόνο μου και στο λέω
για να μ' αγαπήσεις και να με κλάψεις
κάποιο απόβραδο αηδονιών
μ' ένα στιλέτο, με φιλιά και με σένα.
Θέλω ν' αφανίσω το μοναδικό τεκμήριο
για τη δολοφονία των λουλουδιών μου
και να μετατρέψω το θρήνο μου και τους ιδρώτες μου
σ' αιώνιο σωρό σκληρού σταριού.
Να μη σωθεί ποτέ το κουβάρι
του σ' αγαπώ μ' αγαπάς, παντοτινά φλογερό
με υπέργηρο ήλιο κι αρχαία σελήνη'
Κι αυτό που δε μου δίνεις και δε σου ζητώ
να 'ναι του θανάτου, να μην αφήσει
μήτε έναν ίσκιο για την τρικυμισμένη σάρκα.
Federico García Lorca
*μτφ: Μάγια-Μαρία Ρούσσου-η λέξη, τχ.36
ΕΠΙΘΥΜΙΑ
Ν' ανθίσω
καθώς τα εαρινά εφήμερα
εκείνα άνθη,
που προορίστηκαν
να ευωδιάσουν και να μαραθούν
δίχως να υποπτεύονται - και γι αυτό δίχως
να επιθυμούν - την αιωνιότητα,
τη σύντομη ύπαρξή τους, δίχως δισταγμούς
ξοδεύοντας
σε γοητευτικήν ανθοφορία μιας ημέρας.
Κι ύστερα
ας έρθει η λεηλασία του άνεμου,
τα βάρβαρα πέλματα,
του φθινοπώρου ο χλωμός θάνατος.
Λένα Παππά
-Νέα Εστία, τχ. 979-
ΓΙΑ ΩΡΙΜΑΝΣΗ
«...Άμα είναι κάτι που το θέλεις πάρα πολύ, σου δίνουν αντί γι' αυτό, ένα παγωτό ή σ' αφήνουν να πας σινεμά ή σου δίνουν μια μεγάλη σοκολάτα ή ένα αυτοκίνητο. Ποτέ δεν σου δίνουν αυτό που πραγματικά θέλεις».
Ο Τρόμπας ένοιωσε ξαφνικά να μισεί τα παγωτά, και τα αυτοκίνητα και τις σοκολάτες... Ήθελε αυτό που ζητούσε κι όχι κάτι που να 'ταν νόστιμο. Αν δεν μπορούσαν να του δώσουν αυτό που ήθελε ας του αφήνανε τουλάχιστον την επιθυμία του γι' αυτό. Όχι να ξεγελάει κανείς τον εαυτό του και να ξεχνάει την επιθυμία του.
Pär Rådström (Περ Ρόντστρεμ)
*μτφ: Νίκη Κώνστα-17 φωνές από τη Σουηδία-
ΘΕΛΩ ΝΑ ΠΑΨΕΙΣ ΝΑ ΓΕΛΑΣ
Θέλω να πάψεις να γελάς - θέλω να κλαις
όπως εγώ και τ' άλλα θύματά σου,
δεν θέλω άλλον να φιλάς και να του λες
τα πονηρά μεγάλα ψέματά σου.
Θέλω τα βράδια, όταν πας να κοιμηθείς,
τα πράσινά σου μάτια να μην κλείνεις
και όπου τύχει να σταθείς κι όπου βρεθείς
κομμάτια απ' την καρδιά σου να αφήνεις.
Θέλω να πάψεις να γελάς - θέλω να κλαις
και ντροπιασμένη στο εξής να ζήσεις
και κάποια νύχτα ερωτική σου απ' τις πολλές
από τον κόσμο θέλω πια να σβήσεις.
Σταύρος Τζουανάκος
Ετικέτες επιθυμίες
Δευτέρα, Οκτωβρίου 15, 2007
82 ~ επιθυμίες, ii
θέλω τη μέρα που θα φύγεις
απ' το πρωί να μου γελάς
κι όταν την πόρτα θα ανοίγεις
να είναι σα να μ' αγαπάς
Θάνος Μικρούτσικος / Οδυσσέας Ιωάννου
(με τον Χρήστο Θηβαίο)
Ο ΣΥΝΕΠΙΒΑΤΗΣ
Άρχισε απρόσμενα τις εξομολογήσεις
ήθελε, μου είπε, κάπως ν' απομακρυνθεί
από μια σχέση που σερνόταν
να μείνει για λίγο μόνος
να βρει το χαμένο εαυτό του.
Δεν αποθάρρυνα τον συνεπιβάτη μου στο τρένο
παρ' όλο που κι εγώ πριν από χρόνια
είχα μάταια δοκιμάσει κάτι ανάλογο
το μόνο που ανακάλυψα ήταν πως ο εαυτός μου
δεν είχε χαθεί όπως νόμιζα
αλλά κρυβόταν ζαρωμένος μέσα μου -
και πέρναγα ώρες προγραμματισμένης μοναξιάς
προσπαθώντας να φτιάξω τα δαχτυλίδια του καπνού
που έφτιαχνε καπνίζοντας ο θείος Παύλος΄
Ίσως αργότερα, συνέχισα, μαζί με το τσιγάρο
να έκοψα και τις κρυφές επιθυμίες
για όσα ακατόρθωτα ήθελα να κάνω.
Τίτος Πατρίκιος
-Το Δέντρο, τ. 157/158-
Ο,ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙ
Ήθελα
να ξέρω όλα τα κόκαλα της ράχης σου, όλους
τους πόρους από το δέρμα σου,
τις τριχίτσες του κορμιού σου.
Ν' αφήσω
το δέρμα μου όλο, τα χέρια μου,
αστραγάλους, ώμους, στήθια,
ακόμη και τη σκιά μου,
να χαραχτεί για πάντα
μαζί μ' ό,τι δικό σου
θα μου είναι για πάντα άγνωστο.
Να 'μαι η κούνια του ύπνου σου.
Denise Levertov
-Σύγχρονοι Αμερικανοί ποιητές-
*μτφ: Kατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Η ΜΕΘΟΔΟΣ ΤΗΣ ΟΡΛΕΑΝΗΣ
Πώς έρχονται τα πράγματα στη ζωή. Άλλα λογαριάζεις, άλλα ονειρεύεσαι και συμβαίνει κάτι απρόσμενο που τα ανατρέπει όλα. Σέρνεσαι πίσω από τα γεγονότα και τα ακολουθείς, χωρίς να μπορείς να τα κάνεις ν' ακολουθούν αυτά εσένα. Κι έτσι μπορεί να κυλήσουν χρόνια πολλά ερήμην σου, με τις επιθυμίες βαθιά καταχωνιασμένες, ανίκανες να βγούν στην επιφάνεια, να κάνουν μια ωραία τρικυμία και να σαρώσουν όλα τα ανεπιθύμητα.
Ευγενία Φακίνου
ΘΕΛΩ ΝΑ ΣΕ ΔΩ
Θέλω να σε δω
να μ' αναζητάς
σε κάθε οδό
κι εδώ,
στα λίγα που ζητάς
θέλω να σε δω
να μ' εκδικηθείς
να πιω νερό,
κρυφά,
εκεί που θα πλυθείς
Θέλω να σε δω
να 'μαστε αγκαλιά
και μία θηλιά γερή
το χθες να κάνει αθάνατο
Δημήτρης Παπαδημητρίου / Λίνα Νικολακοπούλου
(με την Ελευθερία Αρβανιτάκη)
Ετικέτες επιθυμίες
Δευτέρα, Ιουνίου 18, 2007
72 ~ επιθυμίες, i
Sabin Corneliu Buraga
Όλα τα βιβλία τελειώνουν στην άκρη των χειλιών σου
Κι αρχίζουν πάλι όταν το φιλί τελειώνει
Όμως δεν μου φτάνεις' θέλω να σ' αγγίξω
κι αδύνατον
Αλέξης Σταμάτης
Η ΑΠΑΤΗ ΤΩΝ ΣΩΜΑΤΩΝ ΣΕ ΜΕΡΕΣ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΟΥ
Να επιστρέψω πίσω στον αδύνατο έρωτα.
Να αναπληρώσω όσο σπαταλήσαμε.
Να συνεχίσω δυο ώρες ακόμη μαζί σου
εκείνο το απόγευμα. Να σε κοιτάξω ακόμη περισσότερο στα μάτια.
Να κοιμηθώ μαζί σου ολάκερη εκείνη τη νύχτα.
Και να επιστρέψω επίσης σε ό,τι είχαμε.
...
Luis Antonio de Villena
-Η Έλξη των Ομωνύμων-
* μτφ: Ρήγας Κούπα
ΧΙΙ.
Επικρατούσε μια θλιμμένη ποικιλία,
εκεί που έδυε το φως των ουρανών,
κι όπως στα νύχια σου περνούσες το μανόν,
ακολουθούσα μια κρυφή συνομιλία.
Θα μας αρκούσε μια γιορτή στη Σικελία,
ή μια παρέλαση εφίππων Ουκρανών'
μ' όλο το άφωνο βάρος των αδρανών
μελών μας πέφταμε νωρίς στην υπνηλία.
Άχαρος πίνακας ασήμαντου ζωγράφου'
να μας τιμούσε ο Μπονάρ ή ο Βερμέρ,
να μη μας έπνιγε η πρόνοια του τάφου.
Να 'ταν κι η θάλασσα η πικροκυματούσα,
να λικνιζόμαστε στους τόνους του La Mer,
κι από τα νύχια ως την κορφή να σε φιλούσα.
Διονύσης Καψάλης
-Μέρες Αργίας-
ΡΟΚ ΜΥΘΙΣΤΟΡΗΜΑ
Γιατί δεν παίρνεις τηλέφωνο, αφού είχες πει ότι θα πάρεις σήμερα το βράδυ. Μόνη σου το 'χες πει. Στο ζήτησα; κι ας το 'θελα τόσο πολύ. Χωρίζαμε σε μια γωνία και κρατιόμουνα να μη σε ρωτήσω πότε θα σε ξαναδώ, τι θα κάνεις το βράδυ, ήθελα τόσο πολύ να μου πεις τελειώνω στις 6, έλα πάρε με, πού θα σε βρω, εσύ τίποτα, μίλαγες, αδιάφορα πράγματα, εγώ έσκαγα, γιατί δε ζητάω ποτέ τίποτα; γιατί δεν απαιτώ, δεν μπορώ, δεν μπορώ, γιατί πρέπει να παίζω πάντα το ρόλο του άνετου εραστή, το πρωί φεύγω πάω για εφημερίδες, θα βρεθούμε μωρέ, βέβαια, βέβαια, πότε; γιατί δε σου λέω ότι θέλω να σε βλέπω συνέχεια, ότι ονειρευόμουνα αυτή τη βδομάδα σ' αυτό το μεγάλο σπίτι, μόνοι μας, οι δυο μας; γιατί ξέρω ότι δεν πρέπει να το πω, ότι αν το πω θα σε χάσω, ότι αγαπάμε πολύ αυτό που μας λείπει, που δεν έχουμε σίγουρο, μα είναι τόσο οδυνηρό αυτό το παιχνίδι, κουράστηκα να το παίζω, γιατί μου λείπεις, τόσο πολύ σήμερα, γιατί κοιτάω συνέχεια το τηλέφωνο, γιατί θέλω τόσο να χτυπήσει, γιατί θέλω τόσο να 'σαι εσύ, γιατί δε σε παίρνω εγώ, μου λείπεις, σε θέλω, θέλω εσένα ή την ασφάλεια ότι με θέλεις, κι αν μ' έπαιρνες, αν ήσουνα δικιά μου όταν σ' ήθελα, θα σε ζητούσα πάλι έτσι, τόσο ή όχι, σ' αγαπάω ή δεν μπορώ να ανεχτώ ότι δεν σου είμαι απαραίτητος, εσένα χρειάζομαι ή επιβεβαίωση;...
Άρης Σάρτας
ΤΟΥ ΠΟΘΟΥ Τ' ΑΓΡΙΜΙ
Τι δε θα ’δινα
το γύρο του κορμιού σου να ξανάκανα
κι ας χανόμουνα
στη λάβα την καυτή και στα παγόβουνα
...
Τι δε θα 'δινα...
κι ας πνιγόμουνα
στο κύμα που μαζί σου δροσιζόμουνα
Δημήτρης Παπαδημητρίου / Μιχάλης Γκανάς
(με την Ελευθερία Αρβανιτάκη)
Ετικέτες επιθυμίες
