...ο ουρανίσκος μου είναι
ένα μικρό κοιμητήρι όπου σαπίζουν
χιλιάδες ανείπωτα λόγια.Τάσος Λειβαδίτης
ΝΕΟΣ ΡΕΑΛΙΣΜΟΣΠροσπάθησε να θυμηθεί το ποίημα
που είχε αρχίσει να γράφει νοερά
στη βεράντα του ξενοδοχείου με θέα τον Βεζούβιο.
Μάταια.
Οι λέξεις είχαν χαθεί
και μαζί τους η συγκεκριμένη αίσθηση
εκείνου του φθινοπωρινού πρωινού.
Το πρωινό εκείνο ήταν σαν να μην είχε υπάρξει ποτέ.
Δεν είχε υπάρξει.
Όλες τις προηγούμενες ημέρες διάβαζε την Ανατομία της μελαγχολίας
αντιγράφοντας αποσπάσματα και στίχους
στο δερματόδετο τετράδιο που του είχε χαρίσει
τη μέρα που έφευγαν από τη Νάπολη.
Κάτω από την αφιέρωση
με μικροσκοπικά γράμματα
είχε σημειώσει τη φράση:
«
Η αλήθεια είναι κάτι τρομακτικό.
Δεν θα πρέπει να μοιραζόμαστε με κάποιον περισσότερη απ’ όση
μπορεί ν’ αντέξει.
Κυρίως, δεν θα πρέπει να αποκαλύψουμε τη δική μας αλήθεια,
δεν θα πρέπει να εξαναγκάσουμε κάποιον να την αποδεχτεί,
να το κάνουμε να θέλει να γνωρίσει πράγματα
που υπερβαίνουν την ανθρώπινη δύναμη».
Ήθελε να της πει ότι ο κόσμος είναι πάντα
στο έλεος της ισχυρότερης αλήθειας
είτε αυτή η ισχύς υπερασπίζεται τη σωφροσύνη είτε την παραφροσύνη,
ότι μακροπρόθεσμα η αλήθεια δεν έχει σημασία,
ότι ο καθένας έχει συγκεκριμένα όρια ευαισθησίας
πέρα από τα οποία δεν υφίσταται ούτε το αληθές ούτε το ψευδές,
ότι όταν ο Νερβάλ έγραφε «
Je suis l’ inconsolé
Le prince D’ Aquitaine à la tour abolie »
ήθελε να
Δεν είπε τίποτα.
...
Χάρης Βλαβιανός
O,ΤΙ ΔΕΝ ΜΠΟΡΟΥΣΕ ΠΟΤΕ ΝΑ ΤΟΥ ΠΕΙΉθελα
να ξέρω ότα τα κόκαλα της ράχης σου, όλους
τους πόρους απ' το δέρμα σου,
τις τριχίτσες του κορμιού σου.
Ν' αφήσω
το δέρμα μου όλο, τα χέρια μου,
αστραγάλους, ώμους, στήθια,
ακόμη και τη σκιά μου,
να χαραχτεί για πάντα
μαζί μ' ό,τι δικό σου
θα μου είναι για πάντα άγνωστο.
Να 'μαι η κούνια του ύπνου σου.
Denise Levertof*μτφ: Κατερίνα Αγγελάκη-Ρουκ
Η ΑΝΑΚΟΙΝΩΣΗOι λέξεις κλωτσούσαν μέσα της και την πονούσαν. Τις ματαίωσε από μία πολύ ισχυρή αίσθηση αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού – κατ’ αυτόν κακώς εννοούμενη, όπως την είχε επικρίνει κάποιες φορές για την αδιαφορία της να διεκδικήσει κάτι που, δικαιωματικά, της ανήκε. Δεν δεχόταν ότι ήταν αυτό το υψηλό αίσθημα αξιοπρέπειας και αυτοσεβασμού που της υπαγόρευε αυτή την συμπεριφορά. Ισχυριζόταν ότι το πρόβλημά της ήταν η ατολμία, η έλλειψη φιλοδοξίας, ακόμα και μια επιτηδευμένη ανωτερότητα και γενναιοφροσύνη, αλλά σ’ αυτήν ακριβώς την αντίληψή της ποντάριζε κι αυτός σήμερα. Παραμερίζοντας την εθελοτυφλία της ασφάλειας, συνειδητοποίησε ότι αυτό ήταν μια πάγια τακτική του' να ξεπερνάει όσο πιο ανώδυνα γι αυτόν τις δυσάρεστες καταστάσεις, όπως έκανε και σήμερα που αποφάσισε να της αναγγείλει πως θέλει να χωρίσουν. Δεν πήγε να την βρει ούτε την περίμενε στο σπίτι' προτίμησε το τηλέφωνο με την πρόφαση πως
δεν ήθελε να τον δει στο χάλι που τον είχε οδηγήσει αυτή του η απόφαση... πως
η σκέψη του είναι μαζί της, πως
πονάει πολύ, αλλά...
Με λίγες λέξεις θα μπορούσε να τον εξουδετερώσει και να τον κάνει να νιώσει ένοχος, ανεύθυνος, ψεύτης, αγνώμων, προδότης. Ήθελε να τον απειλήσει, να τον τρομάξει, να τον βασανίσει... μετά να τον ικετέψει να μείνει και να του ζητήσει να την λυπηθεί... κι ύστερα να του πει πως τον αγαπάει και πως αν δεν είναι μαζί η ζωή της δεν έχει νόημα...
Προσποιήθηκε πως τον πίστεψε κι ενώ η καρδιά της θρυμματιζόταν υποδύθηκε για μια ακόμα φορά το ρόλο της δυνατής. «
Μη νιώθεις άσχημα... σε παρακαλώ... δεν υπογράψαμε δα και συμβόλαιο. Σε καταλαβαίνω πολύ καλά... κι εγώ στη θέση σου το ίδιο θα έκανα. Κάποτε θα συνέβαινε και έτυχε να συμβεί πρώτα σ’ εσένα... μπορείς να πεις ότι με πρόλαβες.»
Ήξερε πως κι εκείνος δεν την πίστευε, αλλά την ώρα εκείνη του ήταν εξαιρετικά βολικό να κάνει πως την πιστεύει.
Ιωάννα Μοάτσου-Στρατηγοπούλου
- Ο χαϊδεμένος-ΦΘΙΝΟΠΩΡΙΝΟΣ ΣΚΥΛΟΣΤο ξέρω πως τα πήρε πια η βροχή
τα λόγια που ποτέ δε μου 'χες πει
μα εγώ τα καταλάβαινα,
παιδί και μεταλάβαινα
του έρωτά σου τ' άχραντα μυστήρια
Αφροδίτη Μάνου (με την Τάνια Τσανακλίδου)
Ετικέτες Ι.Σ.Μ.-κείμ. 1