παρα-κείμενα

Τρίτη, Φεβρουαρίου 24, 2009

125 ~ γυναίκες, ii



Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία
παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα
Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία

Νίκος Καββαδίας


Ο ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΧΡΟΝΟΣ

Σκοτεινά νερά οι γυναίκες
Τα γέλια τους αστραπές στα τζάμια, άλλες πάλι
να σηκώνονται απ' τ' άγρια μεσάνυχτα
Να γυρνάνε τα λόγια τους γύρω απ' το στόμα
με μια στρυφνή επιδεξιότητα
Να τ' απιθώνουν επάνω στα πράγματα
Να τα στριφογυρίζουν έπειτα να τα γυαλίζουν
Κάνοντας τα ασήμαντα Κενά κομμάτια ζωής
...

Ζέφη Δαράκη
-η λέξη, τ.183-


ΤΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΤΟΥ ΝΥΧΤΟΦΥΛΑΚΑ

Ο Μπαρνς είχε δίκιο... Αλλά εγώ έχω πειστεί
πως δεν μπορούμε να φανταστούμε
καμιά γυναίκα
διαβάζοντας ένα βιβλίο, κι ακόμα λιγότερο
απ' την πραγματικότητα
Υπάρχει. Και μόνο χάρη σ' αυτή
υπάρχουν κι οι άντρες, πολύ συχνά σαν δολοφόνοι
που μερικές φορές μοιράζονται βασιλικά
το διαμαντένιο στέμμα του μυστηρίου της.

Vladimir Holan
*μτφ: Βασίλης Καραβίτης
-Συγκομιδή-


ΤΟ ΠΡΟΣΩΠΟ ΤΗΣ ΑΦΡΟΔΙΤΗΣ

Αφροδίτη, Ιστάρ, Ίσιδα, Κυβέλη, το σώμα σου έχει το άρωμα των υπερώριμων καρπών. Χορτασμένη από θαμβωτικά σμιξίματα, χαμογελάς πέρα από τον χρόνο, το αίμα, το σώμα, τα σύνορα, τα ταμπού. Βαμμένη, φτιασιδωμένη, θαμβωτική, στεγνώνουν επάνω στο δέρμα σου τα ίχνη του ιριδίζοντος πόθου του Άδωνη, του Ταμμούζ, του Όσιρι.
Φορώντας μια μάσκα μαινάδας δραπετεύω προς το αβέβαιο του ορίζοντα και Σε συναντώ εκεί που ο ουρανός σμίγει με την πύρινη τρυφεράδα της γης.
Γύρω μου κατακάθιζε η σκουριά των οξειδωμένων από τον χρόνο βράχων κι εγώ, μια δραπέτις των δασών, Σε είδα Ορεία Μήτηρ, Πότνια των Θηρών, να μου χαμογελάς καθώς με τα χέρια μου βαμμένα στο αίμα βυθιζόμουν στα σύνορα των καιρών.
Η μνήμη είναι μια καμπύλη. Οι τόποι κι οι εποχές που ζήσαμε κι αγαπήσαμε ξαναζούν μέσα μας. Κολυμπούν τ' αρχετυπικά όνειρα εκεί στις μυστικές γωνιές του παλιού καθρέφτη της ψυχής μας, κι εμείς σε μια στιγμή ονείρου ανασύρουμε ασυνείδητα το μυστήριο της γνώσης μέσα από τα θραύσματα του παρελθόντος.

Ελευθερία Αναγνωστάκη Τζαβάρα
-Οδός Πανός, 83/84-


ΓΥΝΑΙΚΑ

Τυφλοί προφήτες σε είχανε φωτιά μεσ' στο σκοτάδι
για σένα κολαστήκανε σοφοί και ασκητές
Στο στήθος τους σε χάραξαν παράδεισου σημάδι
και σου μιλούσανε κρυφά Άραβες πειρατές

Στην Αίγυπτο σου στρώσανε στα πόδια σου τον Νείλο
σου είπαν λόγια που θεοί μονάχα τα ακούν
Οι Φοίνικες σε λάτρεψαν σε πέτρα και σε ξύλο
κι από μακριά σου φέρανε κοράλλια που μιλούν

Κάποιοι σε είπανε ζωή, Ιερουσαλήμ και Μέκκα
κι άλλοι σε είπαν θάνατο κι εγώ απλά γυναίκα

Βάσος Αργυρίδης / Μπάμπης Αναγιωτός
(με τον Κώστα Μακεδόνα)

Ετικέτες

permalink σχoλια: 0 ...

Τρίτη, Νοεμβρίου 21, 2006

40 ~ γυναίκα, i



ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΕ ΣΤΑΣΗ ΦΑΥΛΗΣ ΑΝΑΜΟΝΗΣ

από την έξω τη μεριά γυναίκα σε στάση φαύλης αναμονής
άκρατη ποζάρει στη δίνη της παρομοίωσής της
καθώς από το διερχόμενο ανοιχτό παράθυρο
ξεπροβάλλει προσεχώς σαν το κυρίως θέμα
ειδυλλιακό τοπίο νεκρής φύσης,
που με τους σταλακτίτες επικεφαλής
σεληνιάζεται ανερμάτιστα
στου ποταμού- ποιήματος τον ολοκάθαρο καθρέπτη,
καθώς δύο σύννεφα με κιβωτό χρωμάτων
λικνίζονται στο παραθύρι το χθεσινού λυγμού

δρομολόγια επιθυμιών αεί και νυν μ’ επιστροφή
από το ζουμ όπου δαγκώνει τα όνειρα στις ρώγες:
ναύλος για τη λινή κοιτίδα της κυριολεξίας μας

Τάσος Κάρτας
-Άκρον άωτον σιωπής ιωβηλαίου-


Ο ΚΟΣΜΟΣ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Τα χάδια των χεριών σου
δεν θα καταφέρουν να μ' εξαλείψουν.
Δεν θα σβήσεις
τα δάση μου ούτε θα στεγνώσεις με φιλιά τις θάλασσές μου

Υπάρχει ένας κόσμος πίσω από τα ανδρικά χάδια...

Μarie Takvam
*μτφ: Γιώργος Χριστογιάννης


Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΣΤΟ ΣΠΙΤΙ

Ήταν τρομερά συμπαθητική. Ήταν εξαιρετικά χαριτωμένη. Σε γενικές γραμμές δεν ήταν εγωίστρια. Ήταν θαυμάσια στη δύσκολη τέχνη της οικογενειακής ζωής. Όταν είχαν κοτόπουλο εκείνη έπαιρνε τη φτερούγα. Όταν είχε ρεύμα, εκείνη καθόταν στο ρεύμα. Με δυο λόγια από τη φύση της ήταν προορισμένη να μην έχει ποτέ δικές της ιδέες ή επιθυμίες, αλλά να προσαρμόζεται στις ιδέες ή επιθυμίες των άλλων. Και προ παντός, δεν χρειάζεται να το αναφέρω, ήταν αγνή... Κι όταν άρχισα να γράφω τη συνάντησα στις πρώτες μου λέξεις. Ο ίσκιος απ' τις φτερούγες της έπεφτε στο χαρτί μου, άκουγα το θρόισμα της φούστας της, στο δωμάτιο μου. Γλιστρούσε πίσω μου και ψιθύριζε... Να 'σαι καλή, να 'σαι χαριτωμένη, εξαπάτησε, χρησιμοποίησε την πονηριά του φύλου σου. Μην αφήσεις κανένα να καταλάβει ότι έχεις δικό σου εγκέφαλο. Και προ πάντων : να είσαι αγνή. Και προσπάθησε να οδηγήσει το μολύβι μου...

Virginia Woolf


ΓΥΝΑΙΚΑ

Χόρεψε πάνω στο φτερό του καρχαρία
Παίξε στον άνεμο τη γλώσσα σου και πέρνα

Αλλού σε λέγανε Γιουδήθ, εδώ Μαρία...

Θάνος Μικρούτσικος / Νίκος Καββαδίας

Ετικέτες

permalink σχoλια: 1 ...