παρα-κείμενα

Σάββατο, Δεκεμβρίου 22, 2012

212 ~ βροχή, v



Ακόμα θα πέφτει η βροχή
στα γλυκά σου λιθόστρωτα,
μια σιγανή βροχή
σαν φύσημα ή σαν βηματισμός.

Cesare Pavese
*απόδοση: Γιάννης Παππάς
-Το Δέντρο, τχ.189-190-


ΓΕΝΕΘΛΙΑ ΒΡΟΧΗ

Ψιχαλίζει.
Γεννημένη απόψε, θαρρείς,
με αντάμωσε η πέτρα.

Καρπός του κορμιού η ρυτίδα
κι ακριβό της ζωής σου το σμίλεμα.
Η φωνή σου πώς τρέπει
το κόκκινο μήλο σε σάπιο,
τη δύσβατη ώρα σε τελευταία!

Γεννημένη απόψε, θαρρείς,
με αντάμωσε η πέτρα.
Μελαγχολική μπάντα η αγκαλιά μου
σε υποδέχτηκε
κι όλες οι νύχτες ήρθαν εδώ,
μην τυχόν και φέξει.

Ψιχαλίζει.
Γεννημένη τούτη τη νύχτα, προστάζω
ό,τι δεν είναι από φως να σβήσει,
ό,τι δεν είναι από ουρανό
να χαμηλώσει.

Αργυρώ Μάντογλου
-Γενέθλια βροχή-


ΤΑ ΣΥΝΟΡΑ

Ψάχνω για την αρχή του κακού,
ίδια καθώς παιδάκι αναζητούσα
τα σύνορα της βροχής.
Έτρεχα με όση δύναμη είχα,
να βρω ένα μέρος να σταθώ
και να 'χω δίπλα μου βροχή κ' αιθρία, ανταμωμένες.
Μα πάντα με σταμάταγε η βροχή
πριν βρω τα σύνορά της
και πάντ' άρχιζε πάλι, πιο μεγάλη
προτού προλάβω τον καθαρό ουρανό ν' ανακαλύψω.
... ... ...

Ana Bladiana
μτφ: Κώστας Ασημακόπουλος
-Ανθολογία Ρουμάνων ποιητών-


Ο ΧΑΝΤΚΕ ΣΤΗΝ ΓΚΑΜΠΕΣ

Σήμερα βρέχει για πρώτη φορά μετά από τρία χρόνια, αλλά ο ουρανός, αν και αμάθητος εδώ να ανοίγει τους κρουνούς, δεν είναι ούτε μίζερος, ούτε υπερβολικός, είναι μια βροχή συνεχής, στρωτή, μετρημένη κι οι άνθρωποι δεν εκπλήσσονται μαζί της, όπως θα περίμενε κανείς μετά από τόση ανομβρία, αντίθετα την αντιμετωπίζουν σαν μια παλιά γνώριμη που τους επισκέπτεται και πάλι. Ίσως από φόβο μην τη χάσουν, δεν θέλουν να την τρομάξουν και προσποιούνται ότι δεν ασχολούνται και πολύ μαζί της, δεν της δίνουν ιδιαίτερη σημασία. Βγαίνουν έξω στον δρόμο με μάλλινες παντόφλες και τσαλαβουτούν στα νερά και τις λάσπες χωρίς να προσέχουν καν μήπως βραχούν ή λερωθούν, αποφεύγουν να την κακοκαρδίσουν όσο πιο γενναιόδωρα μπορούν. Οι σακαράκες που συνήθως αγκομαχούν πριν καν τρανταχτούν μέσα στις γούβες των δρόμων σήμερα πέφτουν μέσα χωρίς ενδοιασμό και δεν βιάζονται καν να ξαναβγούν για να συνεχίσουν ή να πάρουν τη στροφή, η βροχή δεν έφερε την επιτάχυνση της κάθε ανθρώπινης δραστηριότητας, αλλά την τρυφηλή επιβράδυνσή της. Ούτε τα βρεγμένα ποδήλατα αναπτύσσουν περισσότερη ταχύτητα απ' ό,τι συνήθως, αντίθετα μάλιστα πολλοί ξέσκεποι επιβάτες σταματούν κάθε τόσο κι αρχίζουν τη συζήτηση με κάποιο γνωστό ή συγγενή περαστικό, που είχαν να τον δουν από χθες ή από πέρυσι, κι ο συνομιλητής τους, μούσκεμα κι αυτός, χαίρεται το ίδιο για τη συνάντηση και είναι διατεθειμένος να ανταποκριθεί στον διάλογο αφήνοντας τις τσάντες με τα ψώνια στο κάθυγρο πεζοδρόμιο.

Σπύρος Μοσκόβου
-Μετάφραση '02-


ΕΞΩ ΒΡΕΧΕΙ

Έξω βρέχει
και λυπάμαι γιατί πάλι σε θυμάμαι,
έξω βρέχει
κι ένας πόνος με πληγώνει που 'μαι μόνος

Κι όλο σκέφτομαι πού να 'σαι τώρα
και μισώ του χωρισμού την ώρα
Κι ένα δάκρυ από τα μάτια σιγοτρέχει,
έξω βρέχει... έξω βρέχει...

Νίκος Δημητράτος
με τον Τόλη Βοσκόπουλο

Ετικέτες

permalink

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Επιστροφή στην αρχική σελίδα