παρα-κείμενα

Σάββατο, Ιουνίου 01, 2013

222 ~ νύχτες, vi



Η νύχτα τούτη,
Μια ξεφάντωση.
Όπως κι η χτεσινή μου νύχτα.

Δημήτρης Καλοκύρης
-Τα τέσσερα θηρία του ορίζοντα-


ΣΤΙΣ ΠΑΡΥΦΕΣ ΤΗΣ ΝΥΧΤΑΣ

Βγαίνοντας απ' το όνειρο
σκοντάφτεις
πάνω στο φως ή στα έπιπλα,
που η νύχτα έφερε δίπλα στο κρεβάτι σου
ή αγγίζεις —ακόμα μισοκοιμισμένος—
την ιδρωμένη επιδερμίδα της γυναίκας πλάι σου
και επιστρέφεις...
Εγκαταλείπεις
στο βυθό της νύχτας την παράνομη ζωή σου'
λάμπουν στο φως τα χρώματά της
-γιά λίγο μόνο, ελάχιστα—
και σπαρταρούν, ώσπου
να τα τυλίξει το σκοτάδι της ημέρας.

Δημήτρης Μίγγας
-Ποίηση, τχ.10-


Η ΝΥΧΤΑ

Η νύχτα φτάνει. Έρχονται τ' άλογά της
να βουλιάξουν τους κήπους.
Την συντροφεύεις εσύ με των μαλλιών σου το δάσος
και τις απέραντες ακρογιαλιές σου.
Η νύχτα φτάνει. Το τύμπανό της
ξυπνάει τους ιαγουάρους.
Η αγρύπνια σαπίζει σαν φρούτο,
λυτό προχωρεί του νερού το φίδι.
Βασιλεύει η νύχτα. Το δέντρο της
απλώνει κλαδιά και ρίζες
πλέει τ' αρχέγονο κορμί της
πάνω από καθεδρικούς και πύργους.
Νικά η νύχτα. Τα δυο της πόδια
το τετράψηλο φως κατατροπώνουν.
Μόνο η καρδιά σου αγαπημένη
ανάμεσα στους ίσκιους είναι σπίτι
φωταγωγημένο.

Oscar Acosta
*μτφ: Μάγια-Μαρία Ρούσσου
-η λέξη, τχ.14-


H ΝΥΧΤΑ ΚΑΙ ΤΑ ΧΕΡΙΑ

Eγώ έβλεπα τη νύχτα σαν κάτι να είχε πέσει πάνω στη γη', μια κατάβαση. Η βραδύτητά της μ' εμπόδιζε να την συγκρίνω με κάτι που κατέβαινε από μια σκάλα, για παράδειγμα. Μια παλίρροια πάνω σε άλλη παλίρροια, κι έτσι ακατάπαυστα, ώσπου να φτάσει μπροστά στα πόδια μου. Η πτώση της νύχτας ενωνόταν με την μοναδική έκταση της θάλασσας.

Οι φάροι των μηχανών φώτιζαν με τεθλασμένους τρόπους κι άρχισαν ν' ακούονται τα «τις ει;». Πηδούσαν οι φωνές από σκοπιά σε σκοπιά. Η νύχτα άρχισε να κατοικείται, να τρέφεται. Από μακρυά, την έβλεπα διαπερασμένη από ατέλειωτα σημάδια φωτός. Απόμακρη και φλύαρη, κυρίαρχη των παύσεών της, η νύχτα εισχωρούσε στο δωμάτιο όπου εγώ κοιμόμουν και αισθανόμουν πως απλωνόταν στον ύπνο μου. Στήριζα το κεφάλι σε έναν κυματισμό που έφτανε ως εμένα μ' ένα συνοφρύωμα αδιόρατης ελαφρότητας. Να νιώθω σαν στηριγμένος σ' ένα καπνό, σε μια τριχιά, ανάμεσα σε δυο νέφη. Η νύχτα μού χάριζε ένα δέρμα, έπρεπε να ήταν το δέρμα της νύχτας. Και γω στριφογυρνώντας σ' εκείνο το απέραντο δέρμα, που ενώ εγώ στριφογύριζα απλωνόταν ως την πόα των απαρχών.

Παιδί, περίμενα πάντα τη νύχτα με αναντίρρητο τρόμο. Ήταν για μένα, αναμφισβήτητα, το δωμάτιο που δεν ανοίγει, το μπαούλο με το χαμένο κλειδί, ο καθρέφτης όπου κάποιος στέκεται από τη δική μας μεριά, μια μορφή πειρασμού. Δεν ήταν η πρόκληση για μια περιπέτεια, ούτε η μαγεία στο βάθος του ορίζοντα. Δεν πήγαινε καβαλλικεύοντας πάνω στη νύχτα όταν εκείνη αποτραβιόταν, ούτε χρειαζόταν να ξαναχτίσει για τον άλλο, τον ημερήσιο ύπνο, τα θραύσματά μου που το δέρμα της νύχτας είχε αφήσει αποκλεισμένα πάνω στην κλίνη.

Το απέραντο δέρμα της νύχτας μού άφηνε αναρίθμητες αισθήσεις για αναρίθμητες συγκρίσεις. Ο σκύλος που στη διάρκεια της μέρας είχε περάσει πολλές φορές από πλάι μου χωρίς να τον προσέξουν σχεδόν, τώρα, στη διάρκεια της νύχτας, βρίσκεται στο πλευρό μου σαν κοιμισμένος και είναι τότε που τον κοιτάζω με την μεγαλύτερη επιμονή. Επισημαίνω το ανατρίχιασμα του δέρματός του, πως κουνάει την ουρά και τα πόδια θέλοντας να. διώξει ανύπαρχτες μύγες. Γαυγίζει κοιμισμένος και δείχνει θυμωμένος τα δόντια. Στη νύχτα έχει εχθρούς αόρατους που εξακολουθούν να τον ταλαιπωρούν. Οι θυμωμένες προγενέστερες αντιδράσεις του δεν εξαρτώνται από τις ημερηνές του αιτίες. Δεν εξαρτάται τη νύχτα από αφορμές, παρά, χωρίς να το ξέρει, σπέρνει αναρίθμητες αφορμές στο δέρμα της νύχτας που με σκεπάζει.

José Lezama Lima
*μτφ: Κώστας Ε. Τσιρόπουλος
-Ευθύνη, τχ.145-


ΤΑ ΕΝΥΔΡΕΙΑ ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ

Νύχτα Σαββάτου με σαξόφωνα ιδρωμένα
άνεμος φέρνει τα τραγούδια και τα παίρνει
ήσουν δικιά μου μια στιγμή κι ύστερα ξένη
πίστη και άρνηση στα δυο σου μάτια ένα

Άστεγοι άγγελοι με τη βροχή στο αίμα
φωτιές ανάβουν στις πλαγιές του φεγγαριού
όσα μου έκρυβες μου τα πες μ' ένα ψέμμα
τη νύχτα που έτρεμες σαν φλόγα του κεριού

Δε με πειράζει έτσι είναι το παιχνίδι
βάλε τη μάσκα σου για ακόμα ένα ταξίδι
Στα δίχτυα του έρωτα όσοι έχουνε πιαστεί
μόνο στα λάθη τους θα μείνουνε πιστοί

Νύχτα Σαββάτου με ποτά ζαχαρωμένα
άνεμος φέρνει τις αγάπες και τις παίρνει
ήσουν ωραία σαν εικόνα δακρυσμένη
μηδέν και άπειρο στα δυο σου μάτια ένα

Πόσο μικρή απόψε μοιάζει η πολιτεία
κι εγώ μια θάλασσα γυρεύω ν' ανοιχτώ
Έλα σαν άνεμος και σαν παλιά αμαρτία
όποιο κι αν είναι το ποτό σου θα το πιω

Φίλιππος Πλιάτσικας / Άλκης Αλκαίος

Ετικέτες

permalink

0 Comments:

Δημοσίευση σχολίου

Links to this post:

Δημιουργία Συνδέσμου

<< Επιστροφή στην αρχική σελίδα