παρα-κείμενα
Δευτέρα, Σεπτεμβρίου 17, 2012
207 ~ σκιές, ii
Έχω τον ίσκιο σου και τον δικό μου
Εξοβελίσει σε μια άγρια φουντουκιά
Για να προσμένουν εκεί την καινούργια ημέρα
Και για να σκέπτονται την πιο παλιά νύχτα
Christine Lavant
*μτφ: Σωτήρης Ε. Γυφτάκης
ΠΩΣ ΕΜΑΘΕ ΝΑ ΚΛΑΙΕΙ
Κάποτε η σκιά μου
δεν ήξερε ούτε να γελάει
ούτε να πονά.
Μ' ακολουθούσε μόνο
αφόρητα πιστή.
Διψούσα κι έπινε νερό.
Νύσταζα και κοιμόταν.
Δεν σ' αγαπούσε
αλλά σ' αγκάλιαζε παράφορα.
Στον τοίχο της κρεβατοκάμαρας
οι δυο μαζί
με τη δική σου τη σκιά
πώς μπερδευόσαστε
σ’ ένα θεόρατο κουβάρι σκοτεινό
που άλλαζε σχήματα διαρκώς
ώσπου ησύχαζε.
Ξάφνου κοβότανε στα δύο
και ξανά...
ωσότου κάποτε στον τοίχο
έμεινε μόνη η δική μου η σκιά
μόνη για πάντα.
Και τότε ήτανε
που έμαθε πώς να κλαίει.
Αγγελική Σιδηρά
-Κονσέρτο στη Δρέσδη-
ΤΟ ΟΝΕΙΡΟ
Ίσκιε γιατί κτυπάς στο κλειστό παράθυρο του ονείρου μου
κι όμως έχεις πάντα το κορμί καΙ το στόμα
έχεις το άρωμα των μαλλιών στις ζεστές γωνιές των χεριών
έχεις το πρόσωπό μου των είκοσι χρόνων
αναλλοίωτο με το φως στην παρυφή των φρυδιών
και με μια χρυσή γραμμή τα μάτια αποτυπώνουν
τ' όνειρο μέσα στην αγρύπνια
Ίσκιε γιατί κτυπάς στο κλειστό κορμί του ονείρου μου
το ίδιο αλάθητο δάκτυλο του χρόνου σημαδεύει
και τους δικούς σου κροτάφους
Ίσκιε γιατί κτυπάς στ' ανοικτά μάτια του ονείρου μου
θα μπορούσα να πετάξω στο πρόσωπό σου τ' όνομα σου
σαν μια καταδίκη
Ίσκιε γιατί κτυπάς στο κλειστό κορμί του ονείρου μου
κοίταξε
όλος ο ουρανός ανοίγεται σ' ένα μοναδικό πεύκο
που σαν δάσος απλώνεται στα πόδια μας
Και δεν ξέρω
εάν μου είναι πατέρας γιος αγαπημένος θεός
Ίσκιε γιατί κτυπάς στο κλειστό παράθυρο του ονείρου
Adrianna Szymanska
*μτφ: Άλκη Τσελέντη
-Δώδεκα Πολωνίδες Ποιήτριες-
ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ
Δεν αποκλείεται να τον είχε πάρει ο ύπνος ξανά. Πίσω του ακούστηκε ένα θρόισμα φτερών' και ο θόρυβος αυτός, του έγινε ενοχλητικός. Ήταν κάτι σαν σκιά — μια ηχητική όμως σκιά. «Φαντάζεσαι τι θα γινόταν, αν η σκιά σου έκανε θόρυβο;» είπε στον απέναντι συνταξιδιώτη. «Από μια στιγμή και πέρα θα φοβόσουνα να κουνάς έστω κι ένα δάχτυλο' ή θα ζούσες χωρίς σκιά, στο απόλυτο σκοτάδι.» Μπορεί και να ήταν αυτός ο στόχος της σκιάς του: να τον κάνει να γίνει ένα μαζί της, να της δώσει την ίδια του τη ζωή. Και η αλήθεια είναι ότι αισθανόταν να μετατρέπεται σε μια σκιά. Και η σκιά προερχόταν από κείνον, διέσχιζε το προαύλιο του σταθμού, εκτεινόταν ως την πλατεία, στην άλλη πλευρά του κτιρίου, όπου τα πάντα ήταν κλειστά και σιωπηλά.
Ξανάρχισε να χιονίζει.
Nuno Judice
*μτφ: Μαρία Φερρέιρα
-Ο κήπος του αλφάβητου-
ΕΓΩ ΚΑΙ Ο ΙΣΚΙΟΣ ΜΟΥ
Κοιτώ τον ίσκιο μου τις νύχτες
κάτω απ' τα κίτρινα φανάρια
γεια σου δικέ μου μουρμουρίζω
μ' αυτός πετάει σ' άλλα φεγγάρια
... ... ...
Κοιτώ τον ίσκιο μου τα βράδια
είμαι εγώ χωρίς εμένα
περνούν διαβάτες, τον πατάνε
μ' αυτός κυττάει αλλού θλιμμένα
Νίκος Παπάζογλου / Λάζαρος Ανδρέου
Ετικέτες σκιές
Τρίτη, Νοεμβρίου 23, 2010
168 ~ σκιές, i
Πάντα εσύ το πέτρινο άγαλμα και πάντα εγώ η σκιά που μεγαλώνει
Οδυσσέας Ελύτης
ΣΤΡΟΦΕΣ
(STROPHES)
II.
Έφυγε από κοντά μου
Περπατώντας ως το φως του οδοφάναρου,
Η μακριά σκιά της απλώθηκε μέχρι τα γόνατά μου'
Έτσι ήθελε να μ' αποχαιρετήσει για τελευταία φορά
Με το πιο πολύτιμο που μου είχε δώσει:
Το κεφάλι της - κι έπειτα
Χάθηκε μέσα στο φως.
Gerrit Achterberg
*μτφ: Βασίλης Ζηλάκος
-κουκούτσι, τχ.2-
ΣΚΙΑ
Σκιά. Το μονοπάτι της ζωής πηγαίνει από την ανατολή προς τη δύση. Το παιδί προχωράει έχοντας πίσω του τον ήλιο που ανατέλλει. Παρά το μικρό του ανάστημα, μια τεράστια σκιά πηγαίνει μπροστά του. Είναι το μέλλον του, σπήλαιο χαίνον και συμπιεσμένο, όλο υποσχέσεις κι απειλές, προς το οποίο κατευθύνεται, υπακούοντας σ' αυτό ακριβώς που αποκαλούμε "επιθυμίες" του.
Το μεσημέρι, καθώς ο ήλιος βρίσκεται στο ζενίθ, η σκιά έχει απορροφηθεί τελείως κάτω απ' τα πόδια του ενήλικα. Ο άνθρωπος που η ανάπτυξή του έχει ολοκληρωθεί, απορροφάται στα επείγοντα της στιγμής. Το μέλλον του δεν τον ελκύει ούτε τον ανησυχεί. Το παρελθόν δεν βαραίνει ακόμα το βήμα του. Αγνοεί τη νοσταλγία των πεθαμένων χρόνων, καθώς και τον φόβο τής αύριον. Έχει εμπιστοσύνη στο παρόν, στο σύγχρονό του, στο φίλο του, στον αδελφό του.
Αλλά καθώς ο ήλιος γέρνει προς τη δύση, η σκιά του ώριμου ανθρώπου γεννιέται και μεγαλώνει πίσω του. Σέρνει στο εξής στα πόδια του ένα όλο κα μεγαλύτερο βάρος αναμνήσεων, καθώς η σκιά όλων αυτών που αγάπησε κι έχασε προστίθεται στη δική του. Εξάλλου, βαδίζει όλο και πιο αργά, κι όσο το παρελθόν του, μεγαλώνει γίνεται όλο και πιο λεπτός. Κάποια μέρα η σκιά βαραίνει τόσο που ο άνθρωπος πρέπει να σταματήσει. Τότε εξαφανίζεται. Γίνεται όλος μια σκιά που παραδίνεται χωρίς έλεος στους ζωντανούς.
Michel Tournier
*απόδ: Θανάσης Χατζόπουλος
-Πλανόδιον, τχ.5-
Η ΣΚΙΑ ΜΟΥ ΚΙ ΕΓΩ
Η σκιά μου κι εγώ
κάθε βράδυ πικρό
σε ζητάμε
Και ρωτάμε αν ζεις,
αν σε είδε κανείς
και πονάμε
Μεσ' στον ύπνο να 'ρθείς
όνειρό μου γλυκό
σε προσμένω
Κι απ' αγάπη τρελλή
να σε σφίξω αγκαλιά
περιμένω
Ποιες μάγισσες τρελλές
σε κρατούν μακριά μαγεμένο
Τις ώρες τις πικρές
κάθε βράδυ μετρώ και πεθαίνω
Νυχτερίδες, πουλιά
μας κρατούν συντροφιά
στο σκοτάδι
όταν κλαίμε πικρά
η σκιά μου κι εγώ
κάθε βράδυ
Βασίλης Τσιτσάνης
(με την Δήμητρα Γαλάνη)
Ετικέτες σκιές
