παρα-κείμενα
Πέμπτη, Ιανουαρίου 23, 2014
235 ~ βήματα, ii
Τα ίχνη των βημάτων της ασπάζομαι και κλαίω,
εγγίζω ό,τι έγγισε, και την πνοήν της πνέω
Παναγιώτης Σούτσος
ΕΞΙΛΑΣΜΟΣ
Αν άκουσα τα βήματα σου είναι γιατί περπάτησα στα ίχνη τους
Μέχρι τότε νήπιες οι σκέψεις μου και φωσφορίζουσες οι λέξεις έγδυναν την ψυχή μου παντέρημη Γύριζε τους δρόμους του ο ήλιος
Έφευγε το πρωινό αστέρι έντρομο
Έμφοβες καραδοκούσαν οι σειρήνες στα βράχια τους
Δεν έβλεπαν δεν τραγουδούσαν
Στο χώμα δεν πατούσαν και τις μισούσε η θάλασσα
Τόσο μακριά τις έσερνε το κύμα
Κατάξερα τα χείλη τους απ' την αρμύρα
Τα σώματά τους μέσα στο φως
Να τα ασπρίζει σαν των νεκρών τα σώματα
Ν' αφήνει πάνω τους σημάδια και βογγητά
Κατάρες καί ευχές που ήταν σαν κατάρες
Λόγια ακατοίκητα κι ερημωμένα
Εγώ δεν άκουγα πάρεξ φωνές στον ύπνο μου
Μισές φωνές και λέξεις κεντημένες πάνω σε πρωινά σεντόνια
Μέχρι που άκουσα τα βήματά σου
Τότε που πρωτοπάτησα στα ίχνη τους
Στέφανος Ροζάνης
-σημειώσεις, τχ.56-
ΤΑ ΒΗΜΑΤΑ
Τα βήματά σου, τέκνα της σιωπής μου,
σαν από θεία χάρη, αργά βαλμένα,
προς το κρεβάτι της αγρύπνιας της δικής μου,
άφωνα προχωρούν και παγωμένα.
Πρόσωπο αγνό, ίσκιε θείε, τι θαυμαστά
τα βήματά σου τα συγκρατημένα!
Θεοί, όλα τα δώρα που μαντεύω, αυτά
τα γυμνά πόδια φέρνουνε σε μένα!
Αν, με τα χείλη σου που τα προτείνεις,
προετοιμάζεις για να γαληνέψεις
τον κάτοικο της ιδικής μου σκέψης
με την τροφήν ενός φιλιού που δίνεις,
μη βιάζεις το έργο αυτό το τρυφερό,
γλυκά τού αν είσαι ή όχι εσύ κοντά μου,
γιατί έζησα για να σε καρτερώ
κι ήταν τα βήματά σου ή καρδιά μου.
Paul Valéry
*μτφ: Μήτσος Παπανικολάου
ΟΙ ΓΟΡΓΟΝΕΣ
Κι όλο αφουγκραζότανε τις νύχτες από το κρεβάτι της, εκεί κοντά στο παράθυρο της αυλής. Άνοιγε τα μάτια κ' έβλεπε έξω, ψηλά, τον κεντημένο ουρανό με τ' άστρα του, να της γνέφουν ανάμεσα από τ' άσπρο σύννεφο της ανθισμένης ακακίας. Περνούσαν απ' έξω οι διαβάτες ανάρια - ανάρια. Άλλοι βιαστικοί, άλλοι με το τέμπο τους. Λογής - λογής πατήματα. Άλλα χορευτικά και άλλα κουρασμένα,
Βιαστικά, συλλογισμένα, ανήμπορα ή χαρούμενα, που τρέχανε να προφτάσουν το ξεφάντωμα. Κοντεύανε, προσπερνούσανε την πόρτα, και πάλι αλαργέβανε σιγά - σιγά και σβηούντανε στα μάκρη του σοκακιού. Η μυρουδιά από την ακακία γιόμιζε την ανοιξιάτικη νύχτα, γιόμιζε και το σπίτι, παχιά και μεθυστικιά. Γλυκιά μυρουδιά, που την ένιωθε ως και στη γλώσσα κι αναστέναζε. Ύστερα μαδούσανε τα λουλούδια της ακακίας, χειμώνας ερχότανε, χιόνια γιόμιζε το σοκάκι. Και πάλι τα πατήματα όλο κι ακουγόντανε στα κούφια. Όλο και προσπερνούσανε, και κείνη όλο κι αφουγκραζότανε, ν' ακούσει τα βήματα που θα κοντοσταθούνε στην πόρτα της, που θα σταματήσουνε στην πόρτα της, ν' ακούσει τον κρίκελλα να βροντήξει, ν' αντιβουίξει η αυλή, ν' αντιβουίξει κ' η καρδούλα της, να πεταχτεί να φωνάξει «τώρα !», να κατέβει τέσσερα - τέσσερα τα σκαλιά ν' ανοίξει.
Στρατής Μυριβήλης
-Το πράσινο βιβλίο-
ΤΟ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΒΗΜΑ ΣΟΥ
Αργά αργά, βαριά βαριά
σ’ ακούω στο σκοτάδι
το κουρασμένο βήμα σου να σέρνεται
κάθε βράδυ
Καρδιοχτυπάς, παραμιλάς
μπρος στο παράθυρο της
και με παράπονο πικρό τής τραγουδάς
το σκοπό της
Σε παίρνουν τα χαράματα
ενώ αυτή κοιμάται
Μην τυραννιέσαι άδικα και μην πονάς
δε λυπάται
Μπάμπης Μπακάλης / Κώστας Βίρβος
- με την ΑΘηναϊκή Κομπανία που ντουμπλάρει
τους ηθοποιούς της τηλεοπτικής σειράς "Το μινόρε της αυγής"
Στρατής Μυριβήλης
-Το πράσινο βιβλίο-
ΤΟ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΒΗΜΑ ΣΟΥ
Αργά αργά, βαριά βαριά
σ’ ακούω στο σκοτάδι
το κουρασμένο βήμα σου να σέρνεται
κάθε βράδυ
Καρδιοχτυπάς, παραμιλάς
μπρος στο παράθυρο της
και με παράπονο πικρό τής τραγουδάς
το σκοπό της
Σε παίρνουν τα χαράματα
ενώ αυτή κοιμάται
Μην τυραννιέσαι άδικα και μην πονάς
δε λυπάται
Μπάμπης Μπακάλης / Κώστας Βίρβος
- με την ΑΘηναϊκή Κομπανία που ντουμπλάρει
τους ηθοποιούς της τηλεοπτικής σειράς "Το μινόρε της αυγής"
Ετικέτες βήματα
Τετάρτη, Αυγούστου 25, 2010
162 ~ βήματα
Το πέτρινο δρομάκι. Ο άνεμος στο υγρό σεντόνι.
Η απόμακρη βροντή. Το ανάλαφρό σου βήμα.
Félix de Azúa
*μτφ: Ηλίας Ματθαίου
ΟΡΑΣΗ ΑΦΗ
Το μάτι αν αφηνόταν στην αφή
Μ' εμπιστοσύνη αν έγερνε στο χνούδι της
Τι χρώματα χειροπιαστά θα σκέπαζαν τα πράγματα
Το δέρμα πώς θα πύρωνε μεμιάς
Μόλις μ' ένα άγγιγμα ανεπαίσθητο και τι
Ρυθμοί θα ηχούσαν άσπρου μπαστουνιού
Οδηγοί στα πιο αβέβαια βήματα.
Κώστας Γ. Παπαγεωργίου
-η λέξη, τχ.183-
ΗΜΕΡΗΣΙΟ ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ
... ...
Κάθε βράδυ καβαλάω τ' άλογό μου νομίζοντας
πως θα φτάσω ακριβώς το βράδυ εκείνο
στον άνω ρου του σιγανού ποταμού
αλλά στις πηγές
με πιάνει πάντα μελαγχολία.
Κατεβαίνοντας από το νυχτερινό λεωφορείο
είναι μερικά μόνο λεπτά με τα πόδια ως το σπίτι
μοιάζει με ευτυχία όταν ακούω
τα ψυχρά και μετρημένα βήματα
του δρόμου που παραπαίει.
Szabolcs Székely
-Η κοινή μας φούγκα-
*μτφ: Μανουέλα Μπέρκι - Ρούλα Κακλαμανάκη
ΤΑ ΠΙΣΩ ΒΗΜΑΤΑ
Πάντα φοβόμουν όταν άκουγα βήματα πίσω μου. Ο φόβος μου, ισορροπούσε όταν άκουγα βήματα μπροστά μου και το καταδιασκέδαζα όταν τα πίσω βήματα ήταν δικά μου. Για κάποιον άλλο που προχωρούσε μπροστά μου.
Αυτή τη φορά άκουγα μόνο πίσω μου βήματα. Η νύχτα περπατούσε μ ένα ζευγάρι σαραντατρία νούμερο ξοπίσω μου κι άκουγα την ανάσα της. Είχε σταματήσει βλέπεις η δικιά μου. Τα δικά μου βήματα, θαρρείς και περπατούσα σε μοκέτα, είχαν πεθάνει στις όχθες αυτού του τρελού ουρανού. Μόνο που πεθαίνοντας άφησαν τη φωνή τους στα πίσω βήματα και κείνα ηχούσαν διπλά. Άστραψε πάλι. Κι άρχισα να μετράω αριθμούς και βήματα για να μαντέψω τη βροντή και το ακριβές σημείο που θάπεφτε ο κεραυνός.
[....]Τα βήματα πίσω μου συνέχιζαν να με ακολουθούν και το άκουσμά τους μου μαχαίρωνε την φαντασία. Πότε τα άκουγα σα βήματα στρατιωτικής παρέλασης, πότε σα ρυθμικά παλαμάκια πετυχημένης πρεμιέρας και μονάχα όταν ο ήχος τους θύμιζε κλακέτες από κάποιο αμερικάνικο μιούζικαλ, έβρισκα το θάρρος να γυρίσω και να κυττάξω πίσω. Ποτέ άλλοτε. Ψέμματα.
Λάκης Λαζόπουλος
-η λέξη, τχ.24-
ΤΟ ΚΟΥΡΑΣΜΕΝΟ ΒΗΜΑ ΣΟΥ
Αργά αργά, βαριά βαριά
ακούω στο σκοτάδι
το κουρασμένο βήμα σου
να σέρνεται κάθε βράδυ
Καρδιοχτυπάς, παραμιλάς
μπρος στο παράθυρό της
και με παράπονο πικρό
της τραγουδάς το σκοπό της
Σε παίρνουν τα χαράματα
ενώ αυτή κοιμάται
Μην τυραννιέσαι άδικα
και μην πονάς - δεν λυπάται
...δεν λυπάται
Μπάμπης Μπακάλης / Κώστας Βίρβος
(με τoν Γιώργο και τον Χρήστο)
Ετικέτες βήματα
