παρα-κείμενα
Παρασκευή, Νοεμβρίου 08, 2013
230 ~ ευτυχία, ii
Καμμία ευτυχία
δεν μένει αιωνία,
δεν μένει αναλλοίωτη'
αφήτε με φροντίδες,
και φόβοι και ελπίδες,
και πόθοι ατελείωτοι!
Παναγιώτης Σούτσος
Η ΕΥΤΥΧΙΑ
Καθόμαστε σαν πάντα οι δύο
βράδι στο σπίτι' αντικρυνά της
εγώ γυρμένος στο βιβλίο,
σκυμμένη εκείνη στη δουλειά της.
Και το βιβλίο είτανε στίχοι,
ψυχή από λάμψη και αρμονία'
έτσι εκεί τ' άνοιξα στην τύχη,
και να τι διάβασα: "Ευτυχία!"
Λουλούδι σε ποια χώρ' ανθίζεις;
σε ποιο γιαλό, μαργαριτάρι;
Aστέρι, ποιες μεριές φωτίζεις,
και ποιες καρδιές, ουράνια χάρη;
Πού, Χερουβείμ, φτερά διπλώνεις;
Νεράιδα πού δροσολογιέσαι;
Eίσαι διαμάντι και δε λυώνεις
ή καταχνιά είσαι και σκορπιέσαι;
Άδης, παράδεισος σε κρύβει;
στον κόσμο ή στην ερημία,
μέσ' σε παλάτι ή σε καλύβι,
πες μου, πού βρίσκεσ', Ευτυχία;
Δίχως τα μάτια απ' τη δουλειά της
να τα σηκώση, ε δ ώ! αποκρίθη'
τρεμουλιαστή με τη λαλιά της
μια μουσική στο σπίτι εχύθη.
Κι ένα καρδιόχτυπο με πιάνει,
κι αμίλητη λαχτάρα αιφνίδια,
γιατί πως άκουσα μου εφάνη
την Ευτυχία, την ίδια.
Κωστής Παλαμάς
-Άπαντα, τμ.1-
ΕΥΤΥΧΙΑ
Τόσο νωρίς που είναι σχεδόν σκοτάδι ακόμα έξω.
Βρίσκομαι κοντά στο παράθυρο με καφέ,
και τα συνηθισμένα που περνάνε
για σκέψεις νωρίς το πρωί.
Όταν βλέπω το αγόρι και το φίλο του
ν' ανηφορίζουν το δρόμο
για να μοιράσουν την εφημερίδα.
Φορούν καπέλα και πουλόβερ,
και το ένα αγόρι έχει μια τσάντα περασμένη στον ώμο του.
Είναι τόσο ευτυχισμένα
δε λένε τίποτε, αυτά τα αγόρια.
Νομίζω πως, αν μπορούσαν, θα έπιανε ο ένας
το χέρι του άλλου.
Είναι νωρίς το πρωί,
και κάνουν αυτό το πράγμα μαζί.
Πλησιάζουν, αργά.
Ο ουρανός αρχίζει να φωτίζεται
αν και το φεγγάρι κρέμεται ακόμα χλομό πάνω απ' το νερό.
Τόση ομορφιά, που για μια στιγμή
ο θάνατος και η φιλοδοξία, ακόμα κι η αγάπη,
δεν χωρούν σε αυτήν.
Ευτυχία. Έρχεται
απροσδόκητα. Και υπερβαίνει, πράγματι,
κάθε πρωινή κουβέντα γι' αυτήν.
Raymond Carver
*μτφ: Μαρία Φακίνου
-Ποίηση, τχ.30-
ΧΩΡΙΣ ΤΙΤΛΟ
Αργότερα θα καταλάβαινε ότι η ευτυχία είναι σαν κόκκος άμμου που πετάει στον άνεμο όταν αδειάσει η παραλία από κόσμο, ότι η ευτυχία είναι σαν ένα λούνα παρκ που μόλις έκλεισε, σαν ένας φάρος που δε φωτίζει πια και τα πλοία χάνουν το δρόμο τους, σαν προσωπίδα Αποκριών, χωρίς πρόσωπο, που τη σηκώνουν απ' τις σκιές.
Ana Luisa Valdés
*μτφ: Hanna Lassen-Σοφιανού
-Ο κήπος του αλφάβητου-
Η ΕΥΤΥΧΙΑ ΔΕ ΜΕΤΡΙΕΤΑΙ ΜΕ ΠΑΛΑΤΙΑ
Κάποτε θα 'ρθει ο καιρός που θα το μάθεις
γι αυτό γελάω και δε σε παρεξηγώ
Ίσως θα πρέπει όσα έπαθα να πάθεις
για να το μάθεις όπως το 'μαθα κι εγώ
Η ευτυχία δε μετριέται με παλάτια
και σε κανένα η ζωή δεν τη χαρίζει
είν' ένας δρόμος που χαράζεται στ' αγκάθια
καθένας μόνος του τη χάνει, την κερδίζει
Θανάσης Πολυκανδριώτης / Ηλίας Λυμπερόπουλος
- με την Πόλυ Πάνου
Ετικέτες ευτυχία
Τρίτη, Σεπτεμβρίου 30, 2008
113 ~ ευτυχία, i

που μάδησα άνθη, που κυλίστηκα στη χλόη την απαλή'
Σεργκέι Γιεσένιν
απόδοση: Γιάννης Ρίτσος

ΤΟ ΒΡΑΔΥ
Τι ήταν αυτή η ξαφνική ευτυχία
Άναβαν φώτα στις βεράντες κι η ψυχή μου
ανέμιζε στα ολάνοιχτα παράθυρα
μ' ένα προχώρημα της άνοιξης
δειλά μες στο αθέατο καλοκαίρι
Τότε κατάλαβα τη νιότη μου ν' ανοίγει
σαν τα λουλούδια και τους στίχους να καρπίζει
κήποι και ποιήματα ποτιστικά πλημμύρα
όχι καρδιά μου τόση ευτυχία
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
-Ποιήματα για ένα καλοκαίρι-

ΜΙΑ ΜΕΡΑ
...
Μια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα που θα μιλάει μόνο για το χάδι στο δέρμα σου
και θα μεταφράσει τη ματιά σου σε λέξεις.
Χωρίς συγκρίσεις, χωρίς μεταφορές, μια μέρα θα γράψω ένα ποίημα που θα έχει το άρωμά σου,
ένα ποίημα με τους παλμούς της καρδιάς σου, με τη συνθλιπτική περίπτυξη των χεριών σου.
Μια μέρα θα σου γράψω ένα ποίημα, το τραγούδι της ευτυχίας μου.
Dario Jaramillo Ajudelo
*μτφ: Ρήγας Καππάτος

ΑΛΛΗ
Τελευταία όλο και φεύγω από τη ζωή των άλλων, έχοντας ανακαλύψει ότι πραγματικά ευτυχισμένη είμαι μόνο όταν είμαι μόνη μου. Στη δική μου αποκλειστική ζωή. Των δικών μου ωρών και συγκινήσεων, ενός δικού μου ρόλου. Ακόμα και οι πιο στενοί φίλοι μου βρίσκονται κάπου στην περιφέρεια, μακρυά από αυτό εδώ το δικό μου απομονωμένο κέντρο.
...
Φαίνεται ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο από το να μεγαλώσει κανείς. Και, ακόμα πιο δύσκολο από το να μεγαλώσει κανείς χωρίς να κατακαθίσει το πρόσωπό του, και η ψυχή του σε γερασμένες γραμμές πίκρας, παραπόνων εξωπραγματικών, για χαμένες ευτυχίες, που ποτέ δεν υπήρξαν.
Νανά Ησαΐα

H EYTYXIA EINAI AYTO
Ό,τι ζήσαμε πια είναι σχήμα κλειστό
ό,τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο
Έτσι είναι γραφτό,
η ευτυχία είναι αυτό που περιμένουμε να 'ρθεί
Μα κάτι ζωντανούς μας κρατά
κι είναι μόνο ένα βήμα, ένα βήμα πιο πέρα
που ο αέρας της πόλης αλλάζει ξανά,
τα χιόνια λιώνουν γιορτάζει η μέρα
...
Ό,τι ζήσαμε πια είναι σχήμα κλειστό
ό,τι χτίζουμε σκορπάει στον άνεμο
Μα άσε ένα φως ανοιχτό,
η ευτυχία είναι αυτό, που περιμένουμε να 'ρθεί
η ευτυχία είναι αυτό, που περιμένουμε να 'ρθεί
Μανώλης Φάμελλος
Ετικέτες ευτυχία










