παρα-κείμενα

Δευτέρα, Ιανουαρίου 28, 2013

214 ~ πόλεις, iii



ο νους μου πάει έτσι τυχαία
στην Ξάνθη ή στην Κομοτηνή
πόλεις που ούτε καν τις ξέρω
μα που μπορώ να φανταστώ τη θλίψη τους


Γιάννης Ευσταθιάδης


...
ακούω πάντα να με φωνάζεις μες στο πλήθος
ανεβαίνω τη Φιλελλήνων λαχανιαστά
το σημερινό κρύο και τι δε μου θυμίζει
κι όμως την πόλη αυτή εγώ την έχω φτιάξει
εγώ έκοψα σε χαρτί τα ανθρωπάκια της
εγώ ζωγράφισα σειρές τις πολυκατοικίες
οριζόντιους και κάθετους τους δρόμους
δεν έχει μυστικά για μένα μου ανήκει
την καταστρέφω την ξεσκίζω
κλεισμένος μέσα σε ασανσέρ
κυνηγημένος σε δημόσια ουρητήρια
κι ύστερα κτυπώ τις διάτρητες καρτέλες
κι ανεβαίνω με τον καπνό
από τις πρωινές καμινάδες των εργοστασίων
φεύγω απ' την αγκαλιά σου και χάνομαι μακριά
α κι αυτές οι πλατείες να μην ήταν οι ίδιες
κι οι δρόμοι να μην τους είχα τόσο συνηθίσει
τόσο πολύ διασχίσει πάνω-κάτω
οι βραδιές να μην ήταν τόσο γεμάτες
μ' επιτραπέζια παιχνίδια
η ζωή να μην ήταν τριμμένη
με τόση γομολάστιχα

Γιάννης Ευσταθιάδης
-Τα ασπρόμαυρα-


Η ΑΠΟΥΣΙΑ
...
Ω πόλεις πόλεων πολλών κειμήλια
Πόλεις ενθύμια τυλιγμένα τους πόθους μας
Πόλεις πρώιμες το πρωί
Και όψιμες από μίαν άποψη
Πόλεις ισχυρές σα χήρες
Πόλεις εσώτερες σαν κότερα
Απορφανισμένες απ' όλους τους χτιστάδες τους
Τους διανοητές και τα φαντάσματά τους.

Paul Eluard
*μτφ: Γιώργος Κεντρωτής
-Οροπέδιο, τχ. 6-


ΤΟΠΟΛΟΓΙΑ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ-ΦΑΝΤΑΣΜΑ

Πριν κοιμηθώ, η πόλη, πάλι
...
Μα δεν υπάρχει πια τίποτα, ούτε φωνή, ούτε κίνηση, ούτε απόμακρος θόρυβος' ούτε το παραμικρό διακριτό περίγραμμα που να αποκαλύπτει κάποιες διαφορές, κάποια προεξοχή των διαδοχικών επιπέδων όλου αυτού του όγκου από σπίτια, παλάτια, λεωφόρους. Η ομίχλη που αυξάνει, πιο πυκνή από στιγμή σε στιγμή, έχει ήδη πνίξει την πόλη μέσα στην υαλώδη μάζα της, έχει ακινητοποιήσει τα πάντα, όλα έχουν σβήσει.

Πριν κοιμηθώ, επιμένοντας όμως ακόμη, η νεκρή πόλη...

Να. Είμαι μόνος. Είναι αργά. Αγρυπνώ. Τελευταίος φρουρός μετά τη βροχή, μετά τη φωτιά, μετά τον πόλεμο, ακούω ακόμη μέσα από ατέλειωτα στρώματα λευκού πάγου τους ανεπαίσθητους απόντες ήχους: τελευταία τριξίματα των πυρπολημένων τειχών, στάχτη ή σκόνη ρέουσα από μια χαραγματιά σε λεπτό δίχτυ, νερό που στάζει στον πυθμένα μιας αποθήκης με ραγισμένο θόλο, μια πέτρα που αποσπάται απ' την καταστραμμένη πρόσοψη ενός μνημειακού κτιρίου, κατρακυλά αναπηδώντας στις προεξοχές των γείσων και κυλά στο έδαφος ανάμεσα στις άλλες πέτρες.

Μα δεν υπάρχει πια τίποτα, ούτε κτύπημα, ούτε τρίξιμο, ούτε απόμακροι θόρυβοι, ούτε το παραμικρό ακόμα περίγραμμα, πριν κοιμηθώ.

Πριν κοιμηθώ, η πόλη ακόμη μια φορά ορθώνεται...

Alain Robbe-Grillet
*απόδοση: Άννα Παπαδάκη
-Το Δέντρο, τχ. 33/1983-


ΑΘΗΝΑ '78

Περπατώ μέσ' στους δρόμους της Αθήνας ξανά
τις βραδιές της και τα δειλινά
κι όσα γύρω μου βλέπω τα γνωρίζω καλά
κι όμως το νιώθω αλλάξαν πολλά.

Περπατάς μέσ' στους δρόμους της Αθήνας κι εσύ
μιας Αθήνας που πια μας μισεί
στους πολλούς άλλος ένας δε σε ξέρει κανένας
κι ούτε ξέρεις κανέναν κι εσύ

Περπατάμε στους δρόμους κι η ζωή μας κυλά
όμως έχουμε μάθει καλά
πως αλλάζουμε όλοι όπως αλλάζει κι η πόλη
όπως αλλάξαν στις μέρες μας πολλά.

Λουκιανός Κηλαηδόνης

Ετικέτες

permalink σχoλια: 0 ...

Κυριακή, Ιουνίου 07, 2009

133 ~ πόλεις, ii



Βρέθηκα σε μια πόλη δίχως όνομα.
Ψάχνω τον ουρανό να βρω το στίγμα της
και με τυφλώνουν ρεκλάμες.
Η πόλη που γεννήθηκα είχε δυο απλές συντεταγμένες.
Βόρειο πλάτος, αίμα.


Τίτος Πατρίκιος


ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟY ΨΑΡΙΟΥ

Εγώ σ' αγαπώ, πολιτεία,
κι ας ακούω μόνο τον μακρινό σου αχό,
κι ας είμαι στη λήθη σου αόρατο νησί,
γιατί βουίζεις και τρέμεις και με ξεχνάς,
εγώ σ' αγαπώ, πολιτεία.

Εγώ σ' αγαπώ, πολιτεία,
όταν η βροχή πηγάζει ξαφνική απ' την κορφή σου
να σου διαλύσει το αμέτρητο πρόσωπο απειλώντας,
όταν μέχρι το σιωπηλό γυαλί που κατοικώ
τα αστέρια ρίχνουν την ελπίδα τους,
όταν ξέρω ότι πονάς,
όταν ο παλμός του γέλιου σου σβήνεται σ' αυτιά μου,
όταν το δέρμα μου σου πυρπολεί τη μνήμη,
όταν θυμάσαι, αρνείσαι, ζωντανεύεις, ξεψυχάς,
εγώ σ' αγαπώ, πολιτεία.

Εγώ σ' αγαπώ, πολιτεία,
όταν κατεβαίνεις κάτωχρη κι εκστατική
στο εφήμερο της νύχτας μνήμα,
όταν υψώνεις τα διάττοντα βλέφαρα
μπρος στην πανάχραντη θέρμη,
όταν αφήνεις τον ήλιο να κυλά
σαν ποτάμι από μελίσσι σιγηλό,
σαν μήλο αναμάρτητο στην όψη,
σαν παιδί που λέει δέχομαι και τείνει την παρειά του.
... ... ...

Gastón Baquero
*μτφ: Ελένη Χαρατσή
-Ποίηση, τ. 14-



ΜΑΣΣΑΛΙΑ

Αυτή την πόλη τη λατρεύω, σε μεγάλωσε
καθώς γυρίζω τ' απογεύματα ολομόναχος
στην προκυμαία ή στο παλιό λιμάνι
αυτός ο τόπος ξέρω πως σ' αγάπησε
... ... ...

Γι αυτό αγάπησα τους δρόμους της, τη συννεφιά
κι όλο βυθίζομαι μες στην ερειπωμένη πόλη

Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
-Νοσοκομείο εκστρατείας-



ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Η πόλη με τους ουρανοξύστες απλωνόταν μπροστά μου λαμπερή κάτω από τον μεσημεριάτικο ήλιο. Τα ψηλότερα κτίριά της ξεπερνούσαν το πανύψηλο ξενοδοχείο μου. Έβλεπα τη Νέα Υόρκη ως την πόλη της εποχής μου και μου άρεσε πολύ, με μάγευε, εκπλήρωνε όλες μου τις προσδοκίες. Σαν πύργοι και κάστρα από ατσάλι, αλουμίνιο, μπετόν και λαμπερό γυαλί υψώνονταν οι ουρανοξύστες παντού, ανακατεμένοι με κτίρια με εκπληκτικά χαμηλότερες σκεπές, και αυτοί, οι μεγάλοι, που ορθώνονταν με υπερηφάνια προς τον ουρανό, φαίνονταν σα να χαιρετούσαν από μακριά τις κορυφές των μικρών. Ήταν ένα ασταμάτητο διασκεδαστικό τρεμάμενο αναβόσβημα και γνέφιμο στον αέρα. Ο άνεμος φυσούσε δροσερός και είχε πολύ χώρο. Ο ουρανός ήταν ψηλά και γαλάζιος, ένιωθα να διακατέχομαι από μεγάλη ευφορία. «Αισθανόμουν στο Μανxάταν ελεύθερα, φιλικά και υπερήφανα!». Η φωνή, του Ουώλτ Ουίτμαν ακουγόταν πάνω από τις στέγες. Τα αυτοκίνητα κάτω προχωρούσαν σε αστείες χρωματιστές σειρές σαν ένα κινούμενο παιδικό παιχνίδι μέσα σ' έναν παιδικό παράδεισο.

Wolfgang Reinhold Koeppen
*μτφ: Κίρκη Κεφαλέα
-η λέξη, τ.155-



ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ

Όμορφη πόλη, φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι, κλεμμένες ματιές
Ο ήλιος χρυσίζει, χέρια σπαρμένα
Βουνά και γιαπιά, πελάγη απλωμένα

Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα

Τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου

Μίκης Θεοδωράκης / Γιάννης Θεοδωράκης

Ετικέτες

permalink σχoλια: 2 ...

Σάββατο, Ιουνίου 03, 2006

19 ~ πόλεις, i



MIA NYXTA

Ξαφνικά βρέθηκα μέσα σε μια πόλη μεγάλη και τετράγωνη.
Όλα τα παράθυρα είτανε κλειστά, παντού βασίλευε σιωπή.
Παντού βασίλευε στοχασμός.
Κι ο καλόγερος ξαναπέρασε από πλάγι μου.
Ανάμεσα απ’ τις τρύπες του σάπιου ράσου του
Είδα την καλλονή του σώματός του: χλωμό και
άσπρο σαν ένα άγαλμα του έρωτα.
Σαν εξύπνησα η ευτυχία κοιμόνταν ακόμη
Κοντά μου.

Giorgio de Chirico
(μετ: Νίκος Εγγονόπουλος)

Image Hosted by ImageShack.us
ΜΑΚΡΙΑ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΜΑΚΡΙΑ

Μακριά η πολιτεία μακριά
Μακριά η παράλογη σκληρή της ρόδα που γυρνάει δίχως νόημα.
…
Η πολιτεία που ‘ναι μια έλικα άδεια τρελαμένη από κίνηση
…
και δεν ακούει το σκοτεινό άγχος των ανθρώπων.

Juan Cunha
*μτφ: Ηλίας Ματθαίου

Image Hosted by ImageShack.us
Η ΠΟΛΗ-ΠΡΟΒΛΗΜΑ

«όπως από παράθυρό μου, βλέπω νέα φάσματα να κυλούν μέσα από τον
πυκνό και αιώνιο καπνό του άνθρακα - η σκιά μας, η καλοκαιρινή νύχτα
μας! – νέες Ερινύες, μπροστά από την αγρέπαυλη που είναι η πατρίδα μου
και όλη μου η καρδιά επειδή όλα εδώ μοιάζουν με αυτό – τον Θάνατο χωρίς
κλάματα, τη δραστήρια και υπηρέτρια κόρη, έναν απελπισμένο έρωτα και
ένα όμορφο Έγκλημα που κλαψουρίζει στη λάσπη του δρόμου».
Αφού πρόφερε αυτά τα λόγια, ο Ρεμπώ εγκατέλειψε τις πόλεις.

"Εντούτοις", υπάρχουν στιγμές και τόποι μαγικοί θα λέγαμε, ακόμα και μέσα στην κόλαση των πόλεών μας. Υπάρχουν εκλάμψεις. Υπάρχουν δυνατότητες που διανοίγονται. Υπάρχουν καταστάσεις, ώρες ή δευτερόλεπτα και ατμόσφαιρες ή συναπαντήματα φορτισμένα με μια ποιητική ένταση. (Κυρίως όταν το απόβραδο πέφτει πάνω στην πόλη – αλλά γιατί κυρίως τότε; - μια αλλόκοτη γαλήνη αναδύεται μέσα από την αναταραχή). Υπάρχουν κείμενα και συμφραζόμενα της πόλης με διάχυτη ποίηση, όπου είμαστε οι πρωταγωνιστές και/ή οι αναγνώστες, όπου η πόλη είναι το μεγάλο βιβλίο που – μαζί με μας – το διαπερνά.

Κώστας Αξελός

Image Hosted by ImageShack.us
ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΜΑΓΙΚΗ

Μια πόλη μαγική
ζούμε μαζί οι δυο αγαπημένοι
Μια πόλη σαν κι αυτή
πεθαίνει, ζει
κι αλλάζει μαγεμένη.

Σαν πέσει η σκοτεινιά
η αναπνοή μου
θα σμίξει με τ’ αγέρι

Τότε η πόλη θα φανεί
μονάχη ερημική
σαν τ’ ακριβό μου αστέρι.


Μάνος Χατζιδάκις

Ετικέτες

permalink σχoλια: 0 ...