παρα-κείμενα
Δευτέρα, Ιανουαρίου 28, 2013
214 ~ πόλεις, iii

ο νους μου πάει έτσι τυχαία
στην Ξάνθη ή στην Κομοτηνή
πόλεις που ούτε καν τις ξέρω
μα που μπορώ να φανταστώ τη θλίψη τους
Γιάννης Ευσταθιάδης
...
ακούω πάντα να με φωνάζεις μες στο πλήθος
ανεβαίνω τη Φιλελλήνων λαχανιαστά
το σημερινό κρύο και τι δε μου θυμίζει
κι όμως την πόλη αυτή εγώ την έχω φτιάξει
εγώ έκοψα σε χαρτί τα ανθρωπάκια της
εγώ ζωγράφισα σειρές τις πολυκατοικίες
οριζόντιους και κάθετους τους δρόμους
δεν έχει μυστικά για μένα μου ανήκει
την καταστρέφω την ξεσκίζω
κλεισμένος μέσα σε ασανσέρ
κυνηγημένος σε δημόσια ουρητήρια
κι ύστερα κτυπώ τις διάτρητες καρτέλες
κι ανεβαίνω με τον καπνό
από τις πρωινές καμινάδες των εργοστασίων
φεύγω απ' την αγκαλιά σου και χάνομαι μακριά
α κι αυτές οι πλατείες να μην ήταν οι ίδιες
κι οι δρόμοι να μην τους είχα τόσο συνηθίσει
τόσο πολύ διασχίσει πάνω-κάτω
οι βραδιές να μην ήταν τόσο γεμάτες
μ' επιτραπέζια παιχνίδια
η ζωή να μην ήταν τριμμένη
με τόση γομολάστιχα
Γιάννης Ευσταθιάδης
-Τα ασπρόμαυρα-
Η ΑΠΟΥΣΙΑ
...
Ω πόλεις πόλεων πολλών κειμήλια
Πόλεις ενθύμια τυλιγμένα τους πόθους μας
Πόλεις πρώιμες το πρωί
Και όψιμες από μίαν άποψη
Πόλεις ισχυρές σα χήρες
Πόλεις εσώτερες σαν κότερα
Απορφανισμένες απ' όλους τους χτιστάδες τους
Τους διανοητές και τα φαντάσματά τους.
Paul Eluard
*μτφ: Γιώργος Κεντρωτής
-Οροπέδιο, τχ. 6-

ΤΟΠΟΛΟΓΙΑ ΜΙΑΣ ΠΟΛΗΣ-ΦΑΝΤΑΣΜΑ
Alain Robbe-Grillet
*απόδοση: Άννα Παπαδάκη
-Το Δέντρο, τχ. 33/1983-
ΑΘΗΝΑ '78
Περπατώ μέσ' στους δρόμους της Αθήνας ξανά
τις βραδιές της και τα δειλινά
κι όσα γύρω μου βλέπω τα γνωρίζω καλά
κι όμως το νιώθω αλλάξαν πολλά.
Περπατάς μέσ' στους δρόμους της Αθήνας κι εσύ
μιας Αθήνας που πια μας μισεί
στους πολλούς άλλος ένας δε σε ξέρει κανένας
κι ούτε ξέρεις κανέναν κι εσύ
Περπατάμε στους δρόμους κι η ζωή μας κυλά
όμως έχουμε μάθει καλά
πως αλλάζουμε όλοι όπως αλλάζει κι η πόλη
όπως αλλάξαν στις μέρες μας πολλά.
Λουκιανός Κηλαηδόνης
Ετικέτες πόλεις
Κυριακή, Ιουνίου 07, 2009
133 ~ πόλεις, ii
Βρέθηκα σε μια πόλη δίχως όνομα.
Ψάχνω τον ουρανό να βρω το στίγμα της
και με τυφλώνουν ρεκλάμες.
Η πόλη που γεννήθηκα είχε δυο απλές συντεταγμένες.
Βόρειο πλάτος, αίμα.
Τίτος Πατρίκιος

ΔΙΑΘΗΚΗ ΤΟY ΨΑΡΙΟΥ
Εγώ σ' αγαπώ, πολιτεία,
κι ας ακούω μόνο τον μακρινό σου αχό,
κι ας είμαι στη λήθη σου αόρατο νησί,
γιατί βουίζεις και τρέμεις και με ξεχνάς,
εγώ σ' αγαπώ, πολιτεία.
Εγώ σ' αγαπώ, πολιτεία,
όταν η βροχή πηγάζει ξαφνική απ' την κορφή σου
να σου διαλύσει το αμέτρητο πρόσωπο απειλώντας,
όταν μέχρι το σιωπηλό γυαλί που κατοικώ
τα αστέρια ρίχνουν την ελπίδα τους,
όταν ξέρω ότι πονάς,
όταν ο παλμός του γέλιου σου σβήνεται σ' αυτιά μου,
όταν το δέρμα μου σου πυρπολεί τη μνήμη,
όταν θυμάσαι, αρνείσαι, ζωντανεύεις, ξεψυχάς,
εγώ σ' αγαπώ, πολιτεία.
Εγώ σ' αγαπώ, πολιτεία,
όταν κατεβαίνεις κάτωχρη κι εκστατική
στο εφήμερο της νύχτας μνήμα,
όταν υψώνεις τα διάττοντα βλέφαρα
μπρος στην πανάχραντη θέρμη,
όταν αφήνεις τον ήλιο να κυλά
σαν ποτάμι από μελίσσι σιγηλό,
σαν μήλο αναμάρτητο στην όψη,
σαν παιδί που λέει δέχομαι και τείνει την παρειά του.
... ... ...
Gastón Baquero
*μτφ: Ελένη Χαρατσή
-Ποίηση, τ. 14-

ΜΑΣΣΑΛΙΑ
Αυτή την πόλη τη λατρεύω, σε μεγάλωσε
καθώς γυρίζω τ' απογεύματα ολομόναχος
στην προκυμαία ή στο παλιό λιμάνι
αυτός ο τόπος ξέρω πως σ' αγάπησε
... ... ...
Γι αυτό αγάπησα τους δρόμους της, τη συννεφιά
κι όλο βυθίζομαι μες στην ερειπωμένη πόλη
Νίκος-Αλέξης Ασλάνογλου
-Νοσοκομείο εκστρατείας-

ΑΠΟ ΤΟ ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ
Η πόλη με τους ουρανοξύστες απλωνόταν μπροστά μου λαμπερή κάτω από τον μεσημεριάτικο ήλιο. Τα ψηλότερα κτίριά της ξεπερνούσαν το πανύψηλο ξενοδοχείο μου. Έβλεπα τη Νέα Υόρκη ως την πόλη της εποχής μου και μου άρεσε πολύ, με μάγευε, εκπλήρωνε όλες μου τις προσδοκίες. Σαν πύργοι και κάστρα από ατσάλι, αλουμίνιο, μπετόν και λαμπερό γυαλί υψώνονταν οι ουρανοξύστες παντού, ανακατεμένοι με κτίρια με εκπληκτικά χαμηλότερες σκεπές, και αυτοί, οι μεγάλοι, που ορθώνονταν με υπερηφάνια προς τον ουρανό, φαίνονταν σα να χαιρετούσαν από μακριά τις κορυφές των μικρών. Ήταν ένα ασταμάτητο διασκεδαστικό τρεμάμενο αναβόσβημα και γνέφιμο στον αέρα. Ο άνεμος φυσούσε δροσερός και είχε πολύ χώρο. Ο ουρανός ήταν ψηλά και γαλάζιος, ένιωθα να διακατέχομαι από μεγάλη ευφορία. «Αισθανόμουν στο Μανxάταν ελεύθερα, φιλικά και υπερήφανα!». Η φωνή, του Ουώλτ Ουίτμαν ακουγόταν πάνω από τις στέγες. Τα αυτοκίνητα κάτω προχωρούσαν σε αστείες χρωματιστές σειρές σαν ένα κινούμενο παιδικό παιχνίδι μέσα σ' έναν παιδικό παράδεισο.
Wolfgang Reinhold Koeppen
*μτφ: Κίρκη Κεφαλέα
-η λέξη, τ.155-

ΟΜΟΡΦΗ ΠΟΛΗ
Όμορφη πόλη, φωνές μουσικές
απέραντοι δρόμοι, κλεμμένες ματιές
Ο ήλιος χρυσίζει, χέρια σπαρμένα
Βουνά και γιαπιά, πελάγη απλωμένα
Θα γίνεις δικιά μου πριν έρθει η νύχτα
Τα χλωμά τα φώτα πριν ρίξουν δίχτυα
θα γίνεις δικιά μου
Μίκης Θεοδωράκης / Γιάννης Θεοδωράκης
Ετικέτες πόλεις
Σάββατο, Ιουνίου 03, 2006
19 ~ πόλεις, i

MIA NYXTA
Ξαφνικά βρέθηκα μέσα σε μια πόλη μεγάλη και τετράγωνη.
Όλα τα παράθυρα είτανε κλειστά, παντού βασίλευε σιωπή.
Παντού βασίλευε στοχασμός.
Κι ο καλόγερος ξαναπέρασε από πλάγι μου.
Ανάμεσα απ’ τις τρύπες του σάπιου ράσου του
Είδα την καλλονή του σώματός του: χλωμό και
άσπρο σαν ένα άγαλμα του έρωτα.
Σαν εξύπνησα η ευτυχία κοιμόνταν ακόμη
Κοντά μου.
Giorgio de Chirico
(μετ: Νίκος Εγγονόπουλος)

ΜΑΚΡΙΑ Η ΠΟΛΙΤΕΙΑ ΜΑΚΡΙΑ
Μακριά η πολιτεία μακριά
Μακριά η παράλογη σκληρή της ρόδα που γυρνάει δίχως νόημα.
…
Η πολιτεία που ‘ναι μια έλικα άδεια τρελαμένη από κίνηση
…
και δεν ακούει το σκοτεινό άγχος των ανθρώπων.
Juan Cunha
*μτφ: Ηλίας Ματθαίου

Η ΠΟΛΗ-ΠΡΟΒΛΗΜΑ
πυκνό και αιώνιο καπνό του άνθρακα - η σκιά μας, η καλοκαιρινή νύχτα
μας! – νέες Ερινύες, μπροστά από την αγρέπαυλη που είναι η πατρίδα μου
και όλη μου η καρδιά επειδή όλα εδώ μοιάζουν με αυτό – τον Θάνατο χωρίς
Κώστας Αξελός

ΜΙΑ ΠΟΛΗ ΜΑΓΙΚΗ
Μια πόλη μαγική
ζούμε μαζί οι δυο αγαπημένοι
Μια πόλη σαν κι αυτή
πεθαίνει, ζει
κι αλλάζει μαγεμένη.
Σαν πέσει η σκοτεινιά
η αναπνοή μου
θα σμίξει με τ’ αγέρι
Τότε η πόλη θα φανεί
μονάχη ερημική
σαν τ’ ακριβό μου αστέρι.
Μάνος Χατζιδάκις
Ετικέτες πόλεις










